സാമ്പത്തിക
നിരക്ഷരർ,
നമ്മുടെ വിദ്യാർത്ഥികൾ

കഴിഞ്ഞ 35 വർഷത്തെ എന്റെ അധ്യാപന ജീവിതത്തിനിടയിൽ പതിനായിരക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. കണക്കിലും ശാസ്ത്രത്തിലും ഭാഷയിലും നൂറിൽ നൂറു മാർക്ക് വാങ്ങി പടിയിറങ്ങിപ്പോയ മിടുക്കരായ ഒരു തലമുറ. പക്ഷേ, പത്താം ക്ലാസ്സിലെ ഗണിതപുസ്തകത്തിലെ സങ്കീർണ്ണ സമവാക്യങ്ങൾ നിർദ്ധാരണം ചെയ്യാൻ കെൽപ്പുള്ള അതേ കുട്ടി, പത്തുവർഷം കഴിഞ്ഞ് ജീവിതത്തിന്റെ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ തന്റെ ആദ്യത്തെ ശമ്പളം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിൽക്കുന്നത് വേദനയോടെ കണ്ടു.

നമ്മുടെ ക്ലാസ് മുറികൾ പൈതഗോറസ് സിദ്ധാന്തവും ആൽബർട്ട് ഐൻസ്റ്റീന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളും പഠിപ്പിച്ച്, വലിയ പരീക്ഷകൾക്ക് സജ്ജരാക്കി. എന്നാൽ, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പാഠം; സാമ്പത്തിക അതിജീവനത്തിന്റെ പാഠം; ആ പടിവാതിൽക്കൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. അക്കാദമിക് മികവ് ഒരു വ്യക്തിയെ സാമൂഹികമായി ഉന്നതനാക്കിയേക്കാം, പക്ഷേ സാമ്പത്തിക സാക്ഷരതയില്ലാത്ത ഒരു വിദ്യാഭ്യാസം ആ വ്യക്തിത്വത്തെ അപൂർണ്ണമായിത്തന്നെ നിലനിർത്തുന്നു. ഉയർന്ന സാക്ഷരതയുള്ള ഒരു ജനത എന്തുകൊണ്ടാണ് സാമ്പത്തികമായ കെണികളിലും കടബാധ്യതകളിലും ഇത്ര വേഗം വീണുപോകുന്നത് എന്ന ഗൗരവകരമായ അന്വേഷണം ഇവിടെ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടത്.

അക്ഷരസാക്ഷരതയും
സാമ്പത്തിക നിരക്ഷരതയും

കേരളം ലോകത്തിനുമുന്നിൽ അഭിമാനത്തോടെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഒന്നാണ് നമ്മുടെ നൂറു ശതമാനം സാക്ഷരത. അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിവായിക്കാനും ലോകവിവരങ്ങൾ വിരൽത്തുമ്പിൽ എത്തിക്കാനും മലയാളിക്ക് ആരുടെയും സഹായം ആവശ്യമില്ല. എന്നാൽ, ഈ അക്ഷരസാക്ഷരതയ്ക്ക് തൊട്ടുപിന്നിൽ ഭയാനകമായ ഒരു 'സാമ്പത്തിക നിരക്ഷരത' ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്നത് പലപ്പോഴും നാം വിസ്മരിക്കാറുള്ള യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. നിക്ഷേപങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇൻഷുറൻസിനെക്കുറിച്ചും ബാങ്കിംഗ് നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചും സാമാന്യമായ അറിവുള്ള ഒരു ജനതയാണോ നമ്മുടേത്? ഈ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ നമ്മുടെ അഭിമാനത്തിന് അല്പം മങ്ങലേൽക്കും.

ഉയർന്ന ശമ്പളവും മികച്ച ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുമുള്ള പ്രവാസികൾ പോലും വിരമിച്ച് നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കടക്കെണിയിലാകുന്നതും, സാധാരണക്കാർ ആയുഷ്‌കാല സമ്പാദ്യം മുഴുവൻ അശാസ്ത്രീയമായ തട്ടിപ്പ് കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിക്ഷേപിച്ച് വഞ്ചിതരാകുന്നതും കേരളത്തിലെ നിത്യവാർത്തകളാണ്. സാക്ഷരത എന്നാൽ കേവലം അക്ഷരങ്ങൾ വായിക്കലല്ല, മറിച്ച് ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിലെ സാമ്പത്തിക ചലനങ്ങളെക്കൂടി യുക്തിപൂർവ്വം വായിച്ചെടുക്കാനുള്ള കഴിവുകൂടിയാണ്. പക്ഷേ, നമ്മുടെ സാമൂഹിക മനഃശാസ്ത്രം ഇപ്പോഴും പണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് ഒരു തരം 'രഹസ്യസ്വഭാവ'ത്തോടെയാണ്. പണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ ആർത്തിയുടെയോ അത്യാഗ്രഹത്തിന്റെയോ അടയാളമായി കാണുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ശാസ്ത്രീയമായ സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണം നടത്തുന്നവർ ഒരു അന്യഗ്രഹജീവിയെപ്പോലെയാണ് പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്.

സാമ്പത്തിക ഭാഷയുടെ അയിത്തം

സാധാരണക്കാർക്കും സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിനുമിടയിൽ വലിയൊരു മതിലായി നിൽക്കുന്നത് ആ വിഷയത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ഭാഷയാണ്. ബാങ്കിംഗ് മേഖലയും ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും ബോധപൂർവ്വമോ അല്ലാതെയോ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഈ 'സാങ്കേതിക പദാവലികൾ' (Technical Jargon) പലപ്പോഴും അറിവിനെ ജനാധിപത്യവൽക്കരിക്കുന്നതിനുപകരം അതിനെ ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം സ്വത്തായി നിലനിർത്താനാണ് സഹായിച്ചിട്ടുള്ളത്. നിക്ഷേപങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ഓഹരി വിപണിയെക്കുറിച്ചോ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന കടുകട്ടിയായ ഇംഗ്ലീഷ് പദങ്ങൾ സാധാരണക്കാരിൽ ഒരുതരം അപകർഷതാബോധവും ഭയവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അറിവ് അതിന്റെ ലാളിത്യത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് ജനകീയമാകുന്നത്. എന്നാൽ, സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ സങ്കീർണ്ണത ഒരു ആഭരണമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന രീതിയാണ് നാം കാണുന്നത്. ഈ അന്യവൽക്കരണം കാരണം, അർഹമായ ആനുകൂല്യങ്ങളും സുരക്ഷിതമായ നിക്ഷേപമാർഗ്ഗങ്ങളും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ വലിയൊരു ജനവിഭാഗം വ്യവസ്ഥിതിക്ക് പുറത്തായിപ്പോകുന്നു.

ഒരു മലയാളം അധ്യാപകൻ എന്ന നിലയിൽ, ഈ സങ്കീർണ്ണതകളെ ലളിതമായ ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യേണ്ടത് കേവലം അക്കാദമിക് ജോലിയല്ല, മറിച്ച് ഒരു സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. അറിവ് അതിന്റെ ഗോപുരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന് സാധാരണക്കാരന്റെ അടുക്കളപ്പുറങ്ങളിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ യഥാർത്ഥ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം സാധ്യമാകൂ.

പരീക്ഷാഗണിതവും
ജീവിതഗണിതവും

നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസസമ്പ്രദായം വിഭാവനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെ തൊഴിൽ വിപണിയിലേക്ക് പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്. അതിനായി സങ്കീർണ്ണമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളും ചരിത്രവസ്തുതകളും മനഃപാഠമാക്കാൻ നാം കുട്ടികളെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ, 12 വർഷത്തെ സ്കൂൾ പഠനത്തിനിടയിലോ അതിനുശേഷമുള്ള ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ കാലത്തോ, സമ്പാദിക്കുന്ന ഒരു രൂപ എങ്ങനെ ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു മണിക്കൂർ പോലും നാം ഗൗരവകരമായി സംസാരിക്കാറില്ല. ലോഗരിതം ടേബിളും കാൽക്കുലസ്സും ഹൃദിസ്ഥമാക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിക്ക്, ബാങ്ക് പലിശയും നികുതി ഘടനയും മ്യൂച്വൽ ഫണ്ടുകളിലെ കൂട്ടുപലിശയുടെ ശക്തിയും (Power of Compounding) കീറാമുട്ടിയായി തുടരുന്നത് നമ്മുടെ സിലബസ്സുകളിലെ മൗലികമായ പാളിച്ചയാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ, സാമ്പത്തിക അറിവ് എന്നത് ഗണിതശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല, മറിച്ച് അതൊരു 'ലൈഫ് സ്കിൽ' (Life Skill) ആണ്. പണം കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള ഈ നൈപുണ്യം നൽകാത്തതിലൂടെ, ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ ശമ്പളം വാങ്ങുമ്പോഴും സാമ്പത്തിക അച്ചടക്കമില്ലാതെ തകരുന്ന ഒരു ജനതയെയാണ് നാം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

പരമ്പരാഗത നിക്ഷേപബോധ്യങ്ങളും
'മണ്ണ്-സ്വർണ്ണ' താല്പര്യങ്ങളും

മലയാളിയുടെ സാമ്പത്തിക ബോധ്യങ്ങളെ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ദൃശ്യമാകുന്ന പ്രധാന ഘടകം 'സുരക്ഷിതത്വം' എന്ന മിഥ്യാധാരണയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ചില പരമ്പരാഗത നിക്ഷേപ രീതികളാണ്. തലമുറകളായി നാം ശീലിച്ചുപോന്ന സ്വർണ്ണം, റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് എന്നിവയോടുള്ള അമിതമായ ആസക്തി ഇന്നും നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. വീടിന്റെ അലമാരയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്വർണ്ണവും, കൈമാറ്റം ചെയ്യാൻ പ്രയാസമുള്ള ഭൂമിയും നിക്ഷേപങ്ങളാണെന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ല. എന്നാൽ, മാറിയ കാലത്തെ പണപ്പെരുപ്പത്തെ (Inflation) പ്രതിരോധിക്കാൻ ഈ നിക്ഷേപങ്ങൾ എത്രത്തോളം പര്യാപ്തമാണെന്ന ഗൗരവകരമായ ആലോചന പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറില്ല. സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്നത് ഒരു വൈകാരിക തീരുമാനമായി മാറുന്നതോടെ, അത് നിക്ഷേപം എന്ന നിലയിലുള്ള അതിന്റെ മൂല്യത്തെ ചോർത്തിക്കളയുന്നു. അതുപോലെതന്നെയാണ് റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മേഖലയിലെ നിക്ഷേപങ്ങളും. ലിക്വിഡിറ്റി (Liquidity) അഥവാ ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ പണമാക്കി മാറ്റാനുള്ള എളുപ്പം എന്ന ഘടകത്തെ മലയാളി പലപ്പോഴും വിസ്മരിക്കുന്നു. അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളിൽ കയ്യിലുള്ള സെന്റുകൾക്ക് പകരമായി ഒരു രൂപ പോലും ലഭിക്കാതെ വരികയും, പലിശയ്ക്ക് പണമെടുക്കേണ്ടിവരികയും ചെയ്യുന്ന വിരോധാഭാസം നാം നിരന്തരം കാണുന്നു. ആധുനിക നിക്ഷേപ മാർഗ്ഗങ്ങളായ മ്യൂച്വൽ ഫണ്ടുകളോ ഓഹരിവിപണിയോ ഇന്നും മലയാളിക്ക് ഒരുതരം 'ചൂതാട്ടമായി' തോന്നുന്നത് നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പരാജയമാണ്.

ആഡംബരത്തിന്റെ തടവറകളും
EMI സംസ്കാരവും

മലയാളി സമൂഹത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറയെ ഇന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നത് അദൃശ്യമായ ഒരു കടക്കെണിയാണ്. മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാനായി കെട്ടിപ്പൊക്കുന്ന കൂറ്റൻ വീടുകളും, ആഡംബര വാഹനങ്ങളും, അതിഭീമമായ വിവാഹാഘോഷങ്ങളും നമ്മുടെ സമ്പാദ്യങ്ങളെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. 'അയൽക്കാരനേക്കാൾ ഒരു പടി മുന്നിൽ നിൽക്കുക' എന്ന ഈ മത്സരബുദ്ധി യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത് ഇ.എം.ഐ (EMI) എന്ന പേരിട്ട വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു തരം സാമ്പത്തിക അടിമത്തത്തിലേക്കാണ്. കൈവശം പണമില്ലെങ്കിലും ഏത് ആഡംബരവും ഇന്ന് വിരൽത്തുമ്പിൽ ലഭ്യമാണ് എന്ന ധാരണ ബാങ്കുകളും ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും സമർത്ഥമായി വിപണനം ചെയ്യുന്നു. പലിശയുടെ കണക്കുകളും തിരിച്ചടവിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളും മനസ്സിലാക്കാതെ, ഒരു ശരാശരി മലയാളി തന്റെ ഭാവി വരുമാനത്തെപ്പോലും ഇന്നത്തെ ആഡംബരങ്ങൾക്കായി പണയം വെക്കുന്നു. വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്കും ലോൺ തിരിച്ചടവുകൾക്കായി നീക്കിവെക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായുണ്ടാകുന്ന ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളോ തൊഴിൽനഷ്ടമോ ആ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വത്തെ പാടെ തകർക്കുന്നു. കടം വാങ്ങി ജീവിക്കുന്നത് ഒരു ജീവിതശൈലിയായി മാറുമ്പോൾ, അവിടെ സാമ്പത്തിക അച്ചടക്കമോ ആസൂത്രണമോ അസാധ്യമായിത്തീരുന്നു.

സ്ത്രീകളും
സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളും

കേരളത്തിലെ കുടുംബ സാഹചര്യങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ കാണുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന പോരായ്മ സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾക്കുള്ള പങ്കാളിത്തമില്ലായ്മയാണ്. വീടിന്റെ ദൈനംദിന ചെലവുകൾ നിയന്ത്രിക്കുകയും മിതവ്യയത്തിലൂടെ സമ്പാദ്യങ്ങൾ കരുതിവെക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് സ്ത്രീകളാണെങ്കിലും, ഗൗരവകരമായ നിക്ഷേപ തീരുമാനങ്ങളോ ബാങ്കിംഗ് ഇടപാടുകളോ വരുമ്പോൾ അവർ പലപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദരായ കാഴ്ചക്കാരായി മാറുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസപരമായി പുരുഷന്മാരോടൊപ്പം നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടികൾ പോലും സ്വന്തം ശമ്പളം എങ്ങനെ നിക്ഷേപിക്കണമെന്നോ, ഇൻഷുറൻസ് പോളിസികളുടെ ഗുണദോഷങ്ങൾ എന്താണെന്നോ തീരുമാനിക്കാൻ പിതാവിനെയോ ഭർത്താവിനെയോ അമിതമായി ആശ്രയിക്കുന്ന പ്രവണതയുണ്ട്. സാമ്പത്തിക സാക്ഷരത എന്നത് കേവലം പുരുഷന്മാരുടെ മാത്രം അധികാരപരിധിയിലുള്ള ഒന്നാണെന്ന തെറ്റായ ബോധ്യം നമ്മുടെ സാമൂഹിക ക്രമത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരു സ്ത്രീ സാമ്പത്തികമായി ശാക്തീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് ആ കുടുംബത്തിന്റെയാകെ സുരക്ഷിതത്വത്തെയാണ് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത്. അപ്രതീക്ഷിതമായുണ്ടാകുന്ന പ്രതിസന്ധികളിൽ കുടുംബനാഥൻ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളിൽ അറിവില്ലാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്കും ചൂഷണങ്ങളിലേക്കും വീണുപോകുന്ന അനേകം സ്ത്രീകളുടെ കഥകൾ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. ബാങ്ക് സ്റ്റേറ്റ്‌മെന്റുകളും നിക്ഷേപരേഖകളും വായിക്കാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം സ്ത്രീകൾ ആർജ്ജിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയും
സാമ്പത്തിക ചൂതാട്ടങ്ങളും
(Digital Literacy vs. Financial Gambling)

ഇന്നത്തെ യുവതലമുറ, പ്രത്യേകിച്ച് 'ജെൻ സി' (Gen Z), സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെയും സ്പന്ദനങ്ങൾ അറിയുന്നവരാണ്. എന്നാൽ, ഈ ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരത പലപ്പോഴും ഒരു കപടമായ ആത്മവിശ്വാസം അവർക്ക് നൽകുന്നുണ്ട്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന പരസ്യങ്ങളും, കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ കോടീശ്വരന്മാരാകാം എന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളും കണ്ട് യാതൊരുവിധ മുന്നറിവുമില്ലാതെ അവർ 'ഡേ-ട്രേഡിംഗിലും' (Day-trading), ബിറ്റ്‌കോയിൻ പോലുള്ള ക്രിപ്റ്റോ കറൻസികളിലും, ഓപ്‌ഷൻ ട്രേഡിംഗിലും (Options Trading) പണം നിക്ഷേപിക്കുന്നു. ഓഹരി വിപണിയെ ഒരു നിക്ഷേപമാർഗ്ഗമായി കാണുന്നതിന് പകരം ഒരു 'വീഡിയോ ഗെയിം' പോലെ കരുതി നടത്തുന്ന ഇത്തരം നീക്കങ്ങൾ ഭീമമായ സാമ്പത്തിക നഷ്ടത്തിലേക്കാണ് അവരെ എത്തിക്കുന്നത്.

സെക്യൂരിറ്റീസ് ആൻഡ് എക്സ്ചേഞ്ച് ബോർഡ് ഓഫ് ഇന്ത്യ (SEBI) നടത്തിയ പഠനത്തിൽ തെളിഞ്ഞത്, ഫ്യൂച്ചേഴ്സ് ആൻഡ് ഓപ്‌ഷൻസ് (F&O) വിഭാഗത്തിൽ വ്യാപാരം നടത്തുന്നവരിൽ 93 മുതൽ 97 ശതമാനം പേരും വൻതോതിൽ പണം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു എന്നാണ്. അറിവില്ലാത്തവർ നടത്തുന്ന ഈ ചൂതാട്ടം വ്യക്തികളെ മാത്രമല്ല, അനേകം കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയെത്തന്നെയാണ് തകർക്കുന്നത്. ഗൗരവകരമായ പഠനങ്ങളില്ലാതെ, ഭാഗ്യപരീക്ഷണങ്ങൾക്കായി പണം എറിയുന്ന ഈ പ്രവണത ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ പുതിയൊരു സാമ്പത്തിക വ്യാധിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.

വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കരണങ്ങളുടെ അനിവാര്യത

ഈ സാമൂഹിക പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ മണ്ഡലത്തിൽ നിന്നുതന്നെ മാറ്റം തുടങ്ങേണ്ടതുണ്ട്. സാമ്പത്തികസാക്ഷരത എന്നത് കേവലം കോമേഴ്‌സ് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് മാത്രം പഠിക്കാനുള്ള ഒരു ഐച്ഛിക വിഷയമായി മാറരുത്. പത്താം ക്ലാസ് പൂർത്തിയാക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചും ഭൂപടങ്ങളെക്കുറിച്ചും അറിവുള്ളതുപോലെതന്നെ, ബാങ്ക് പലിശ കണക്കാക്കാനും നികുതി ഘടനകൾ മനസ്സിലാക്കാനും ലളിതമായ നിക്ഷേപരീതികൾ തിരിച്ചറിയാനും സാധിക്കണം. സങ്കീർണ്ണമായ സാമ്പത്തിക സമവാക്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, പ്രായോഗികമായ 'മണി മാനേജ്‌മെന്റ്' (Money Management) സ്കൂൾ തലത്തിൽ തന്നെ ഒരു നിർബന്ധിത വിഷയമായി മാറേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ആഴ്ചയിലൊരിക്കലെങ്കിലും സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന 'ഓപ്പൺ ഫോറങ്ങൾ' ക്ലാസ് മുറികളിൽ ഉണ്ടാകണം. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ സമ്പാദ്യശീലവും നിക്ഷേപ ബോധവും വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ സാമ്പത്തിക അച്ചടക്കമുള്ള ഒരു തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കാൻ കഴിയൂ. അധ്യാപകർക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും ഇക്കാര്യത്തിൽ വലിയൊരു പങ്കുണ്ട്. പണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ കുടുംബങ്ങളിൽ നിഷിദ്ധമല്ലാതാകണം.

സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം

സാമ്പത്തിക സാക്ഷരത എന്നത് കേവലം അക്കൗണ്ടുകളിലെ അക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവല്ല, മറിച്ച് അത് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ അവകാശമാണ്. പണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ സങ്കുചിത കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഭയവും മാറ്റിവെച്ച് പ്രായോഗികമായ സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണത്തിലേക്ക് നാം ചുവടുവെക്കേണ്ടതുണ്ട്. കടക്കെണികളില്ലാത്ത, സുരക്ഷിതമായ നിക്ഷേപങ്ങളുള്ള, സാമ്പത്തിക അച്ചടക്കമുള്ള ഒരു തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കുക എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമല്ല, മറിച്ച് അത് വലിയൊരു സാമൂഹിക മുന്നേറ്റമാണ്. അറിവ് അധികാരത്തിന്റെ ഗോപുരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന് സാധാരണക്കാർക്കിടയിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ യഥാർത്ഥ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം സാധ്യമാകൂ. നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും സാമ്പത്തികമായ ഉണർവ് വരുംതലമുറയുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ നിക്ഷേപമാണ്.