ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലും, യുദ്ധകാലത്തോ പ്രകൃതിദുരന്ത വേളയിലോ ഒരുപോലെ വിനിമയം ചെയ്യാവുന്ന ഏക ആഗോള ‘കറൻസി’യാണ് സ്വർണ്ണം. ഡോളറിനോ രൂപയ്ക്കോ ലഭിക്കാത്ത വിശ്വാസ്യത സ്വർണ്ണത്തിന് ലഭിക്കുന്നത് അത് നാണയപ്പെരുപ്പത്തിന് (Inflation) വിധേയമാകാത്ത ലോഹമായതുകൊണ്ടാണ്. ലോകത്ത് ഒരു ഭരണകൂടത്തിനും സ്വർണ്ണവിലയെ പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് ആഗോള പ്രതിസന്ധികളുണ്ടാകുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അധ്വാനഫലം സുരക്ഷിതമാക്കാൻ സ്വർണ്ണത്തിൽ അഭയം തേടുന്നത്. എന്നാൽ, ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ സ്വർണ്ണം ഒരു സാമ്പത്തിക നിക്ഷേപം എന്നതിലുപരി ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ നടത്തിയ പ്രസംഗങ്ങളിൽ സ്വർണ്ണം വാങ്ങുന്നത് നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തണമെന്നും അത് ഒഴിവാക്കണമെന്നും ജനങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് നാം കണ്ടു. വർക്ക് ഫ്രം ഹോം രീതികൾ അവലംബിക്കാനും ഇന്ധന ഉപഭോഗം കുറയ്ക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഭരണകൂടം, ജനങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ സമ്പാദ്യമായ സ്വർണ്ണത്തിന് മേൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. രാജ്യത്തെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ അത്രമേൽ തകർന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയാണിത്.
ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിരുകൾക്കും രാഷ്ട്രീയ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കും അപ്പുറം മൂല്യം നിലനിർത്തുന്ന സ്വർണ്ണത്തിന്റെ വിനിമയ ശേഷിയെ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി വിശകലനം ചെയ്താൽ ഗൗരവകരമായ ചില വസ്തുതകൾ വ്യക്തമാകും. ലോകത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ട എല്ലാ ഡോളർ വിനിമയവും തടസ്സപ്പെടുന്ന യുദ്ധസാഹചര്യങ്ങളിൽ പോലും 'ലിക്വിഡ് ക്യാഷ്' ആയി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരേയൊരു ഉപകരണം സ്വർണ്ണമാണ്. പശ്ചിമേഷ്യൻ യുദ്ധസാഹചര്യത്തിൽ പെട്രോളിയം, പ്രകൃതിവാതകം, യൂറിയ വളം എന്നിവയുടെ ഇറക്കുമതി ചിലവ് വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ സാമ്പത്തിക ആഘാതം മറികടക്കാൻ സർക്കാർ എല്ലാവിധ പ്രോട്ടോക്കോളുകളും ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഇറക്കുമതി തീരുവ ഒറ്റയടിക്ക് 15 ശതമാനമായി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
ലോകത്തിലെ ഔദ്യോഗിക സ്വർണ്ണ ശേഖരത്തിന്റെ (Official Gold Reserves) കണക്കുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഗവൺമെന്റുകൾ കൈവശം വെക്കുന്ന സ്വർണ്ണത്തിന്റെ അളവിൽ വലിയ അന്തരമുണ്ട്. അമേരിക്ക 8,133 ടൺ സ്വർണ്ണവുമായി ഒന്നാമത് നിൽക്കുമ്പോൾ ജർമ്മനി (3,351 ടൺ), ഇറ്റലി (2,451 ടൺ), ഫ്രാൻസ് (2,436 ടൺ), റഷ്യ (2,332 ടൺ), ചൈന (2,192 ടൺ) എന്നീ രാജ്യങ്ങളാണ് തൊട്ടുപിന്നിലുള്ളത്. എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ പക്കൽ വെറും 822 ടൺ സ്വർണ്ണമേ കരുതലായുള്ളൂ. ഇവിടെയാണ് ഇന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ കരുത്തും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആശങ്കയും ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത്. സർക്കാർ ശേഖരം പരിമിതമാണെങ്കിലും, ഇന്ത്യൻ വീടുകളിൽ (Indian Households) ഏകദേശം 25,000 മുതൽ 27,000 മെട്രിക് ടൺ വരെ സ്വർണ്ണമുണ്ടെന്നാണ് അന്താരാഷ്ട്ര ഏജൻസികൾ കണക്കാക്കുന്നത്. ലോകത്തിലെ മൊത്തം സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഏകദേശം 11% വരും ഇത്. ഇതിന്റെ ഇന്നത്തെ വിപണിമൂല്യം കണക്കാക്കിയാൽ അത് ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം ജി.ഡി.പി (GDP) യെക്കാൾ വലിയൊരു തുകയായി മാറും. ഈ സ്വകാര്യ ശേഖരത്തിന്മേൽ ഭരണകൂടത്തിന് യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ല എന്നതാണ് നരേന്ദ്ര മോദിയെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത്.
ഇന്ത്യയിലെ സ്വർണ്ണ ഉപഭോഗത്തിന്റെ ഹൃദയമായ കേരളത്തിന്റെ കണക്കുകൾ കൂടുതൽ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നതാണ്. രാജ്യത്തെ മൊത്തം സ്വർണ്ണ ഡിമാൻഡിന്റെ 20 ശതമാനവും നടക്കുന്നത് കേരളത്തിലാണ്. ഇന്ത്യ പ്രതിവർഷം ശരാശരി 800 ടൺ സ്വർണ്ണം ഇറക്കുമതി ചെയ്യുമ്പോൾ അതിൽ 160 ടണ്ണോളം കേരളത്തിലേക്ക് മാത്രമായി എത്തുന്നു. അതായത്, പ്രതിദിനം ശരാശരി 438 കിലോഗ്രാം സ്വർണ്ണമാണ് കേരളത്തിലെ വിപണിയിലൂടെ വിനിമയം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. മലയാളിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം 'പവൻ' (8 ഗ്രാം) എന്നത് കേവലം ഒരു അളവുകോലല്ല, മറിച്ച് സാമ്പത്തിക യൂണിറ്റാണ്. സ്വർണ്ണവിലയിലുണ്ടായ വർദ്ധനവ് ഒരു ഗണിത മോഡലിലൂടെ നോക്കിയാൽ നമുക്ക് ഞെട്ടിക്കുന്ന വ്യത്യാസം കാണാം. 2000-മാണ്ടിൽ ഒരു പവൻ സ്വർണ്ണത്തിന് വില ഏകദേശം ₹3,200 ആയിരുന്ന സ്ഥാനത്ത്, 2026 മെയ് 13-ന് അത് ₹1,12,920-ൽ എത്തിനിൽക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ 26 വർഷത്തിനിടയിൽ സ്വർണ്ണവിലയിൽ ഉണ്ടായ വർദ്ധനവ് ഏകദേശം 3,428-% ആണ്. ഇതേ കാലയളവിൽ ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങൾക്കോ മറ്റ് ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതികൾക്കോ ഈ വളർച്ച നൽകാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. നിലവിൽ സർക്കാർ ഏർപ്പെടുത്തിയ 15-% അധിക നികുതിയും വിദേശനാണ്യ പ്രതിസന്ധിയും കണക്കിലെടുത്താൽ, അടുത്ത 3 മാസത്തിനുള്ളിൽ കേരളത്തിൽ പവൻ വില 1,50,000 രൂപ എന്ന റെക്കോർഡിലേക്ക് എത്തുമെന്നത് കേവലം പ്രവചനമല്ല, മറിച്ച് ഗണിതപരമായ സൂചനയാണ്.
ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനാണ്യ ശേഖരം (Forex Reserve) ചോരുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണം എണ്ണ ഇറക്കുമതിയും സ്വർണ്ണ ഇറക്കുമതിയുമാണ്. 2025-26 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൽ മാത്രം സ്വർണ്ണ ഇറക്കുമതിക്കായി ഏകദേശം 72 ബില്യൺ ഡോളറാണ് ഇന്ത്യ ചിലവാക്കിയത്. പശ്ചിമേഷ്യൻ യുദ്ധം കാരണം രൂപയുടെ മൂല്യം റെക്കോർഡ് താഴ്ചയിൽ (1 ഡോളർ = ₹95.61) എത്തിയതോടെ ഡോളർ ലാഭിക്കാൻ സർക്കാർ സ്വർണ്ണത്തിന് മേൽ നിയന്ത്രണം കൊണ്ടുവരികയാണ്. എന്നാൽ എല്ലാ പ്രോട്ടോക്കോളുകളും ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് ഇറക്കുമതി തീരുവ വർദ്ധിപ്പിച്ചത് വിപണിയിൽ വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. സ്വർണ്ണത്തെ ഒരു 'രാജ്യദ്രോഹ എലമെന്റ്' (Anti-national element) ആയി ചിത്രീകരിക്കാനാണ് നരേന്ദ്ര മോദി ശ്രമിക്കുന്നത്. രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക പരാജയങ്ങളെയും വിദേശനയങ്ങളിലെ പാളിച്ചകളെയും ജനങ്ങളുടെ സ്വർണ്ണഭ്രമത്തിന് മേൽ കെട്ടിവെച്ച് കൈകഴുകാനാണ് ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുന്നത്.
വിലക്കയറ്റം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിക്കുന്നത് കേരളത്തിലെ റീട്ടെയിൽ ജ്വല്ലറികളെയാണ്. ജ്വല്ലറികളുടെ വരുമാനം എന്നത് പ്രധാനമായും പണിക്കൂലിയിലൂടെയും വിനിമയത്തിലൂടെയും (Volume of Trade) ലഭിക്കുന്നതാണ്. വില വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ ഉപഭോക്താക്കളുടെ എണ്ണത്തിൽ 30-40% ഇടിവ് സംഭവിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ ചെറുകിട ജ്വല്ലറികൾ ഭൂരിഭാഗവും ഹോൾസെയിലർമാരുടെ പണമോ സ്റ്റോക്കോ ഉപയോഗിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. പെട്ടെന്നുള്ള വില വർദ്ധനവ് ഈ ചെറുകിട കച്ചവടക്കാരെ കടക്കെണിയിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. കൂടാതെ, നികുതി വർദ്ധനവ് കള്ളക്കടത്ത് (Smuggling) കൂടാൻ കാരണമാകുന്നു, ഇത് സത്യസന്ധമായി കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന റീട്ടെയിലർമാരുടെ നിലനിൽപ്പിനെ ബാധിക്കുന്നു.
ചുരുക്കത്തിൽ, ഒരു രാജ്യത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ കറൻസിയിലുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് അവർ സ്വർണ്ണത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നത്. രൂപയുടെ മൂല്യം ഇടിയുമ്പോഴും വിദേശനയങ്ങളിൽ ക്രിയാത്മകമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താതെ ജനങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പരാജയമാണ്. പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം വഷളായതും വിദേശനാണ്യ ശേഖരം ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കാത്തതും മൂലം ഉണ്ടായ വിലക്കയറ്റത്തിന് പൗരരെ പഴിചാരുന്നത് ശരിയല്ല. തങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത എല്ലാറ്റിനെയും ശത്രുവായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന മോദി സർക്കാരിന്റെ ശൈലി രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറയെ കൂടുതൽ ദുർബലമാക്കുകയേ ഉള്ളൂ. ജനങ്ങൾ സ്വർണ്ണത്തിൽ അഭയം തേടുന്നത് രാജ്യദ്രോഹമല്ല, മറിച്ച് പരാജയപ്പെട്ട ഒരു സാമ്പത്തിക നയത്തിൽ നിന്നുള്ള അതിജീവനമാണ്. ഭരണകൂടം തങ്ങളുടെ നയതന്ത്ര-സാമ്പത്തിക പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറരുത്.