അപ്പച്ചന്റെ
അടിമത്ത ഇമേജറിയും
വർഗസ്വത്വവും

19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിവരെ കേരളത്തിൽ മനുഷ്യരെ കന്നുകാലികളെപ്പോലെ ചന്തകളിൽ വിറ്റിരുന്നു. 'അടിമപ്പണം', 'ആൾക്കാശ്' എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു ഇവരുടെ വില അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. പീഡിതജാതികളിൽ പെട്ട മനുഷ്യരെയാണ് ജന്മികളും പ്രഭുക്കന്മാരും അടിമകളാക്കി വെച്ചിരുന്നത്. നിലങ്ങളിൽ പണിയെടുപ്പിക്കാനും കഠിനമായ ജോലികൾ ചെയ്യിക്കാനും മാത്രമേ അവരെ അനുവദിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.

യജമാനന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കാതിരിക്കുകയോ, ഓടിപ്പോകാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്താൽ ചാട്ടവാറടിയും മുള്ളുകമ്പുകൊണ്ടുള്ള അടിയും പതിവായിരുന്നു. അടിമകൾ ഓടിപ്പോകാതിരിക്കാൻ അവരുടെ കാലുകളിൽ തുടലുകലിട്ട് പൂട്ടിവെച്ചിരുന്നു. വില്യം ലോഗന്റെ 'മലബാർ മാനുവൽ', അടൂർ കെ. കെ. രാമചന്ദ്രന്റെ ‘സ്ലേവറി ഇൻ കേരള’, കെ. ശാരദാമണിയുടെ ‘എമെർജൻസ് ഓഫ് എ സ്ലേവ് കാസ്റ്റ് , വിനിൽപോളിന്റെ ‘അടിമകേരളത്തിന്റെ അദൃശ്യചരിത്രം’ പോലുള്ള ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഇതേക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാണ്.

1843-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ അടിമത്ത നിരോധന നിയമം വന്നു. തുടർന്ന് 1853-ൽ തിരുവിതാംകൂറിലും 1854-ൽ കൊച്ചിയിലും അടിമത്തം നിർത്തലാക്കി വിളംബരങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു. എങ്കിലും പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം വരാൻ പിന്നെയും വർഷങ്ങളെടുത്തു. കേരളത്തിലെ അടിമത്തത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഈ ആമുഖം വേണ്ടിവന്നത് പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ വ്യത്യസ്തമായ അടിമത്തഭാവന അവതരിപ്പിക്കാനാണ്.

എം. ശ്രീനാഥൻ എഴുതിയ ‘പൊയ്കയില്‍ അപ്പച്ചനിസം: കേരളത്തിന്റെ അടിമ ജനത നവോത്ഥാന മാനിഫെസ്റ്റോ’ എന്ന പഠനപരമ്പരയുടെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങൾ വായിക്കാം, കേൾക്കാം

അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗത വീക്ഷണത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു എന്നതാണ് അപ്പച്ചനെ വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്. പല ചരിത്രവിവരണങ്ങളിലും, അടിമ ഒരു സാമ്പത്തിക വിഭാഗമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. കർഷകത്തൊഴിലാളി,  അടിമത്തമുള്ള വ്യക്തി, സ്വത്ത് അല്ലെങ്കിൽ ജാതി വിഷയം ഇതിനപ്പുറത്തേക്കാണ് അപ്പച്ചൻ അടിമവിഷയം ചർച്ചചെയ്യുന്നത്. അപ്പച്ചന്റെ കാവ്യാത്മക ഓർമ്മയിൽ, അടിമ ഒരു മനുഷ്യശരീരമാണ്, അത് ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന തന്റെ പൂർവ്വികനാണ്. എന്നാൽ  മറന്നുപോയ ചരിത്രവിഷയത്തെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടായ സ്വത്വമാക്കി പുനർജനിപ്പിക്കുകയാണ്. അതിനാൽ, അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവന കേവലം വിവരണാത്മക ഇമേജറിയല്ല. അത് രാഷ്ട്രീയവും ചരിത്രപരവുമായ ഇമേജറിയാണ്. ഔദ്യോഗിക ചരിത്രം അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ച അനുഭവങ്ങളെ അപ്പച്ചൻ വീണ്ടെടുക്കുന്നു. പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ ഭാവനയിൽ, അടിമത്തം ഒരു വിദൂര ചരിത്രസ്ഥാപനമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ശരീരത്തിലും, മണ്ണിലും, അധ്വാനിക്കുന്ന സമൂഹത്തിലും, ചരിത്രത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതകളിലും ആലേഖനം ചെയ്ത ജീവനുള്ള ഓർമ്മയായാണ് പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. ചങ്ങലകൾ, കാർഷിക അധ്വാനം, കഷ്ടപ്പാടുകൾ, മറന്നുപോയ പൂർവ്വികർ, ഇരുട്ട്, ഉണർവ് എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചകൾ കൂട്ടായ ഓർമ്മയെ ഒരു ബദൽ ചരിത്രമാക്കി മാറ്റുന്നു. ഒരിക്കൽ ഉടമസ്ഥതയുടെ ഒരു വസ്തുവായി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെട്ട അടിമ, അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകളിൽ ചരിത്രത്തിന്റെ വിഷയമായും സാക്ഷിയായും ഉയർന്നുവരുന്നു.

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകളിൽ അടിമത്തത്തിന്റെ ഇമേജറി ശക്തമാണ്. കാരണം അദ്ദേഹം അടിമത്തത്തെ ഒരു ചരിത്രസ്ഥാപനമായി മാത്രം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹം അതിനെ ശാരീരിക കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും, പുറത്താക്കലിന്റെയും, നിശ്ശബ്ദതയുടെയും, മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ സ്വത്വത്തിന്റെയും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ഓർമയുടെ ഭൂപടമാക്കി മാറ്റുന്നു.

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചൻ അടിമത്തത്തെ ഓർമ്മയിലൂടെ പുനർനിർമ്മിച്ചത് എന്തുകൊണ്ട് എന്ന അന്വേഷണം പ്രസക്തമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ഇമേജുകളിൽ പ്രധാനം ശരീരമാണ്. ഉൽപാദനപരമായ അധ്വാനത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്ന അടിമയാണ് ശരീരം. കാർഷിക ജോലി, ശാരീരിക ക്ഷീണം, യജമാനന്മാർ നടത്തുന്ന നിയന്ത്രണം എന്നിവയിലൂടെ അടിമയെ ഓർമ്മിക്കുന്നു. ശരീരം തന്നെ അടിമത്തത്തിന്റെ ഒരു ശേഖരമായി മാറുന്നു. ചങ്ങലകളും ബന്ധനങ്ങളും ബന്ധനത്തിന്റെയും, തടവിന്റെയും, നിയന്ത്രണത്തിന്റെയും ചിത്രങ്ങൾ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ചങ്ങലകൾ വിവരിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, ജാതിയുടെ സാമൂഹികവ്യവസ്ഥ ഒരു തലമുറയിൽനിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് കടന്നുപോകുന്ന ഒരു ചങ്ങലയായി ആലങ്കാരികമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

കാർഷികഇടം പ്രത്യേകിച്ചും പ്രധാനമാണ്. അടിമയായ വ്യക്തി ഭൂമിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ അത് കൈവശപ്പെടുത്തുന്നില്ല. അങ്ങനെ, വയൽ വിരോധാഭാസപരമായ ഒരു ഇമേജായി മാറുന്നു. ദലിത് തൊഴിലാളി അധ്വാനത്തിലൂടെ മണ്ണുമായി അടുത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഉടമസ്ഥതയിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു.

അപ്പച്ചൻ പലപ്പോഴും പേരുകളും വ്യക്തിഗത ചരിത്രങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായ പൂർവ്വികരെയാണ് കാണുന്നത്. പേരിടാത്ത പൂർവ്വികൻ ചരിത്രപരമായ മായ്ക്കലിന്റെ ഒരു പ്രധാന പ്രതിച്ഛായയായി മാറുന്നു. അതിനാൽ പൂർവ്വികനെ ഓർമ്മിക്കുന്നത് സ്വത്വം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയായി മാറുന്നു.

നിശ്ശബ്ദതയും ചരിത്രത്തിന്റെ അഭാവവുമനു മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയമായ ചിത്രം. കഷ്ടത അനുഭവിച്ചിട്ടും ജീവിതം ശരിയായി രേഖപ്പെടുത്താത്ത ഒരു ജനതയുടെതാണ് അഭാവം. നിശ്ശബ്ദത തന്നെ അടിച്ചമർത്തലിന്റെ പ്രതിച്ഛായയായി മാറുന്നു. അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുമുഴക്കം ഈ നിശ്ശബ്ദതയെ തകർക്കുന്നു.

അടിമകളുടെ ശാരീരിക- വൈകാരിക കഷ്ടപ്പാടുകൾ രക്തം, കണ്ണുനീർ, മുറിവുകൾ, വിശപ്പ്, ക്ഷീണം എന്നിവയുടെ ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ സംഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ചിത്രങ്ങൾ അടിമത്തത്തെ അമൂർത്തമാക്കുന്നതിനുപകരം അനുഭവപരമാക്കുന്നു. അടിമത്തം ഇരുട്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതേസമയം വിമോചനം വെളിച്ചം, ഉണർവ്, അറിവ് എന്നിവയിലൂടെ സങ്കൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ഇരുട്ടിൽനിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള ചലനം അടിമത്തത്തിൽനിന്ന് അന്തസ്സിലേക്കുള്ള ചലനത്തിന് സമാന്തരമാണ്.

അപ്പച്ചന്റെ ഇമേജറി തന്നെ ഛിന്നഭിന്നമായ ഭൂതകാലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ  ഈ കഷ്ണങ്ങൾ  ശേഖരിച്ച് ഒരു കൂട്ടായ ഓർമ്മ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ഓർമ്മ ഒരു പുരാവസ്തുവായി മാറുന്നു. ഉൽഖനനത്തിലൂടെ മറച്ച അടിമചരിത്രം അപ്പച്ചൻ കുഴിച്ചെടുക്കുന്നു. അടിമത്തം വെറും സാമ്പത്തിക നഷ്ടം മാത്രമല്ല. സാമൂഹിക സ്വത്വം, അന്തസ്സ്, ഉടമസ്ഥത എന്നിവയുടെ നഷ്ടവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ശാരീരിക അടിമത്തത്തിൽനിന്ന് സാമൂഹികമായി അദൃശ്യനാക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ മാനസിക അനുഭവം വരെ ഈ ഇമേജറി വ്യാപിക്കുന്നു.

അടിമത്ത ഇമേജറി എന്താണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് എന്നു നോക്കാം. സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലായ്മ, ജാതി അടിച്ചമർത്തൽ (ചങ്ങല ബന്ധനം), സാമൂഹികവും ശാരീരികവുമായ നിയന്ത്രണം (കെട്ട്), അടിമകൾ അധ്വാനിച്ചെങ്കിലും അവരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലല്ലാത്ത മണ്ണ്, നിർബന്ധിത കാർഷിക തൊഴിലാളികളും ചൂഷണവും (നിലം/കൃഷിയിടം), അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്ന ശാരീരികാദ്ധ്വാനം (വിയർപ്പ് ), അക്രമം, കഷ്ടപ്പാട്, ചൂഷണം (രക്തം), കൂട്ടായ ദുഃഖവും അപമാനവും (കണ്ണീർ), അടിമത്തത്തിൻ്റെ നീണ്ട പാടുകൾ (മുറിവ്), ചരിത്രപരമായ നിശ്ശബ്ദത, അജ്ഞത, അടിച്ചമർത്തൽ (ഇരുട്ട്), അറിവ്, സ്വാതന്ത്ര്യം, അന്തസ്സ് (വെളിച്ചം), അടിമകളുടെ ചരിത്രത്തിൻ്റെ മായ്ക്കൽ (മറവി), അടിമത്തത്തിൽ വ്യക്തിഗത ഐഡന്റിറ്റി നഷ്ടപ്പെടുന്ന പേരില്ലാത്ത പൂർവ്വികർ, ഔദ്യോഗിക ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് അടിമയുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ അഭാവം (നിശ്ശബ്ദത), അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഓർമ്മയുടെ വീണ്ടെടുക്കലും ബദൽ ചരിത്രത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയും (പാട്ടുകൾ), ദലിത് ബോധത്തിന്റെയും വിമോചനത്തിന്റെയും ഉണർവ് എന്നിവ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഇമേജറിയാണ്.

ശരീരം, മണ്ണ്, ചങ്ങല, നിശ്ശബ്ദത, ഓർമ്മ എന്നിവയിലൂടെ അടിമത്തത്തെ ചിത്രീകരിച്ച് പാട്ടായി മാറ്റുകയാണ് അപ്പച്ചന്റെ രസതന്ത്രം. അധ്വാനം, വേദന, ക്ഷീണം എന്നിവ ശരീരത്തിൽ ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ പണിയെടുത്തവർക്ക് അതിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു എന്ന വിരോധാഭാസം. മണ്ണും ജാതിയും അടിമത്തവും സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലായ്മയുടെ തുടർച്ചയായ ഘടനകളായി. ചങ്ങലയും അടിമകളുടെ ചരിത്രപരമായ മായ്ക്കലായ നിശ്ശബ്ദതയും ആ മായ്ക്കപ്പെട്ട ചരിത്രത്തിന്റെ വീണ്ടെടുക്കൽ ഓർമ്മകളായി പാട്ടിൽ ഉൾത്തരംഗമാകുന്നു. അങ്ങനെ അപ്പച്ചന്റെ അടിമത്ത ഇമേജറി ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന ശരീരം എന്നതിൽനിന്ന് ഓർമ്മിക്കുന്ന ശബ്ദം എന്നതിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. ഇതാണ് അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിനിധാനത്തെ ദലിത് പ്രതിനിധാനം, ബദൽ ചരിത്രം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രാധാന്യമുള്ളതാക്കുന്നത്.

അടിമത്തത്തിന്റെ ലിഖിതചരിത്രം പ്രധാനമായും മറ്റുള്ളവരാണ് എഴുതിയത്. ഔദ്യോഗിക രേഖകൾ, മിഷനറി രചനകൾ, ജാതിചരിത്രങ്ങൾ, കൊളോണിയൽ രേഖകൾ എന്നിവ പലപ്പോഴും ഭരണാധികാരികൾ, ഭൂവുടമകൾ, മിഷനറിമാർ അല്ലെങ്കിൽ ഉയർന്ന ജാതിസമൂഹം എന്നിവരുടെ വീക്ഷണകോണിൽനിന്ന് അടിമത്തം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളവയാണ്. അടിമകളായവർ ചരിത്രവിഷയങ്ങളായി വളരെ അപൂർവമായി മാത്രമേ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമൂഹത്തിന് എഴുതപ്പെട്ട ചരിത്രശേഖരം മിക്കവാറും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാർഷിക അടിമകളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച സമൂഹങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം അനുഭവങ്ങൾ, പേരുകൾ, കഷ്ടപ്പാടുകൾ, കുടുംബ ചരിത്രങ്ങൾ, പ്രതിരോധത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾ എന്നിവ സംരക്ഷിക്കുന്ന രേഖകൾ കുറവായിരുന്നു. അതിനാൽ വാമൊഴിസ്മരണ ഒരു ബദൽ ശേഖരമായി മാറി. അടിമത്തത്തിനുകീഴിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പൂർവ്വികരുടെ അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹം ചരിത്രപരമായ തെളിവായി ഉപയോഗിച്ചു. ഗാനങ്ങളിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും, പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചൻ അടിമത്തത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പൂർവ്വികരുടെ അനുഭവങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് ഉണർത്തി. ഓർമ്മ കേവലം നൊസ്റ്റാൾജിയ മാത്രമായിരുന്നില്ല; അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു ഭൂതകാലത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിനുള്ള മാർഗമായിരുന്നു അത്.

അടിമത്തത്തിന്റെ ലിഖിതചരിത്രത്തിനു ബദലായി തന്റെ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്ര പ്രതിനിധീകരിക്കാത്ത കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ ഒരു ചരിത്രം കൂടി ഉണ്ടെന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്. അടിമത്തത്തെ ഓർമ്മിക്കുന്നതിലൂടെ, ചരിത്രത്തിലെ വസ്തുക്കളിൽനിന്ന് അടിമകളായവരെ സ്വന്തം ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിഷയങ്ങളാക്കി അദ്ദേഹം മാറ്റി. ഓർമ്മകൾ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഒരു രൂപകമായി മാറി. ജാതിഅടിച്ചമർത്തലിനെ വേണ്ടത്ര നേരിടാതെ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികവും മതപരവുമായ ചരിത്രത്തെ ആഘോഷിക്കുന്ന പ്രവണതയെ, അടിമത്തത്തെ ഓർമ്മിക്കുന്നതിലൂടെ വെല്ലുവിളിച്ചു. അധ്വാനവും കഷ്ടപ്പാടും സൃഷ്ടിച്ചവരെ ഓർമ്മിക്കാതെ ആധുനിക കേരളത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഫലപ്രദമായി പറഞ്ഞു. ഭൂതകാല അടിമത്തത്തെ വർത്തമാനകാല സാമൂഹിക അസമത്വവുമായി അദ്ദേഹം ബന്ധിപ്പിച്ചു. അടിമത്തത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഭൂതകാലത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്നില്ല. ജാതിശ്രേണി, ഭൂരഹിതത, ദാരിദ്ര്യം, ഒഴിവാക്കൽ, അന്തസ്സ് നഷ്ടപ്പെടൽ എന്നിവയുടെ തുടർച്ചയായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാൻ അപ്പച്ചൻ ഇത് ഉപയോഗിച്ചു. അങ്ങനെ, ചരിത്രസ്മരണ സാമൂഹിക വിമർശനത്തിനും വിമോചനത്തിനുമുള്ള ഉപകരണമായി മാറി. അതിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ ബദൽ സാമൂഹ്യചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ചു.

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകളെ കീഴാള ചരിത്രരചനയുടെ ഒരു സ്രോതസ്സായി വായിക്കാം. പരമ്പരാഗത ചരിത്രം, തീയതികൾ, സ്ഥാപനങ്ങൾ, ഭരണാധികാരികൾ എന്നിവ നൽകിയേക്കാവുന്നിടത്ത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ അടിമത്തത്തിന്റെ വൈകാരികവും അനുഭവപരവുമായ മാനങ്ങൾ- അതായത് അപമാനം, നിർബന്ധിത തൊഴിൽ, നാടുകടത്തൽ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹം എന്നിവ- സംരക്ഷിക്കുന്നു. എഴുത്തുചരിത്രത്തിൽനിന്ന് സ്വന്തം അനുഭവം വലിയതോതിൽ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ഒരു സമൂഹത്തിന് ലഭ്യമായ ചുരുക്കം ചില ചരിത്ര സ്രോതസ്സുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ഓർമ്മ എന്നതിനാൽ പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചൻ അടിമത്തത്തെ ഓർമ്മയിലൂടെ പുനർനിർമ്മിച്ചു. കൂട്ടായ ഓർമ്മകളെ പാട്ടും സാക്ഷ്യവുമാക്കി മാറ്റി, മുമ്പ് അടിമകളായിരുന്നവരുടെ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് കേരളത്തിന്റെ ഒരു എതിർചരിത്രം അദ്ദേഹം രൂപപ്പെടുത്തി. ദലിത് ചരിത്രരചന എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതിയെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്ന സാധ്യത ഇത് തുറന്നിടുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ വർഗ്ഗ- സ്വത്വ സങ്കൽപം

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ വർഗ്ഗ- സ്വത്വ സങ്കൽപം-പ്രത്യേകിച്ച് അടിമത്തം, കാർഷിക ചൂഷണം, ജാതി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒഴിവാക്കൽ എന്നിവയ്ക്ക് വിധേയരായ സമൂഹങ്ങളുടെ- അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ചരിത്രപരമായ അനുഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. അപ്പച്ചനെ സംബന്ധിച്ച് സ്വത്വം എന്നത് വ്യക്തിയുടെയോ പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച സാമൂഹിക പദവിയുടെയോ ഒരു വിഷയമല്ല; അത് പങ്കിട്ട ചരിത്രാനുഭവം, കൂട്ടായ ഓർമ്മ, അധ്വാനം, പ്രതിരോധം എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. പങ്കിട്ട കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്നാണ് സ്വത്വം ഉയർന്നുവരുന്നത്. അപ്പച്ചൻ ആരംഭിക്കുന്നത് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർ ഒരു പൊതു ചരിത്രാനുഭവം പങ്കിടുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവോടെയാണ്. അടിമത്തവും ജാതി അടിച്ചമർത്തലും അംഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ഒരു സമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു. നിർബന്ധിതവും തരംതാഴ്ത്തുന്നതുമായ അധ്വാനം, സാമൂഹിക അന്തസ്സിന്റെ നഷ്ടം, വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ നിന്നും സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കൽ, പട്ടികയേറ്റം, സാമൂഹിക ചലനാത്മകതയിലെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ, ചരിത്രപരമായ അദൃശ്യത അങ്ങനെ, പൊതുവായ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കൂട്ടായ സ്വത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി മാറുന്നു.

ജാതിസ്വത്വത്തിൽ നിന്ന് ചരിത്രപരമായ സ്വത്വത്തിലേക്ക് വളരുന്ന സ്വത്വസങ്കല്പമാണിത്. ജാതിപദവിയുടെ ലളിതമായ തിരിച്ചറിയലിനപ്പുറം നീങ്ങുന്നതിലാണ് അപ്പച്ചന്റെ പ്രാധാന്യം. ചരിത്രപരമായി നമ്മൾ ആരാണ് എന്നതിന് അടിമത്തത്തിന്റെയും അടിച്ചമർത്തലിന്റെയും സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പൂർവ്വികരുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നാണ് അപ്പച്ചൻ ഉത്തരം കണ്ടെത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ട് സ്വത്വം- ജാതി സ്ഥാനം എന്നത് പങ്കിട്ട ചരിത്രത്തിലൂടെ കൂട്ടായ ബോധമായി മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് അടിമത്തത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം അദ്ദേഹത്തിന് പ്രധാനമാകുന്നത്. ഒരു കൂട്ടായ സ്വത്വം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഭൂതകാലം അദ്ദേഹം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്ക് നൽകുന്നു. സ്വത്വത്തിന്റെ അടിത്തറയായി അധ്വാനത്തെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. അപ്പച്ചന്റെ സാമൂഹിക ദർശനം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ കാർഷിക അധ്വാനം ഒരു പ്രധാന സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നു.

അധ്വാനത്തിലൂടെ സമ്പത്ത് ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച ആളുകൾക്ക് ഒരേസമയം സാമൂഹിക അന്തസ്സ് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് അടിസ്ഥാന വൈരുദ്ധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നവർ  സാമൂഹികമായി ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടവരായി തുടരുന്നു, അധികാരമുള്ളവർ  അധ്വാനത്തിന്റെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അതിനാൽ അധ്വാനിക്കുന്ന ജനതയോടുള്ള അപ്പച്ചന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ ശക്തമായ ഒരു വർഗ്ഗമാനം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വ്യക്തിപരമായ വിവേചനപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കെതിരെ മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിരോധം. ഒരു ഗ്രൂപ്പിന്റെ അധ്വാനം മറ്റൊരു ഗ്രൂപ്പിന്റെ ശക്തിയും പദവിയും നിലനിർത്തുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ഘടനയെ അത് വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ചരിത്രപരമായ വർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരെ അപ്പച്ചൻ പരിഗണിക്കുന്നു. അപ്പച്ചൻ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു വസ്തുവിൽനിന്ന് ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു വിഷയമാക്കി മാറ്റുന്നു.

പരമ്പരാഗത ചരിത്രങ്ങൾ പലപ്പോഴും അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങളെ മറ്റുള്ളവരാൽ ഭരിക്കപ്പെട്ട, മതം മാറ്റപ്പെട്ട, അടിമകളാക്കിയ, പരിഷ്കരിച്ച ആളുകളായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഓർമ്മകൾ, കൂട്ടായ കഷ്ടപ്പാടുകൾ, കൂട്ടായ അന്തസ്സ്, കൂട്ടായ ശബ്ദം, പ്രതിരോധശേഷി എന്നിവയാണ് അപ്പച്ചൻ അവർക്കു നൽകിയത്. ഓർമ്മ വർഗ്ഗബോധം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അപ്പച്ചനെ സംബന്ധിച്ച് ഓർമ്മയ്ക്ക് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ധർമ്മമുണ്ട്. തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ കഷ്ടപ്പാടുകൾ മുൻതലമുറകളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തികൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, അവർ ഒരു വലിയ സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങളായി സ്വയം മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. അങ്ങനെ ഓർമ്മ ഐക്യദാർഢ്യം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള സംവിധാനമായി മാറുന്നു.

വർഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യൂറോപ്യൻ മാർക്സിസ്റ്റ് ധാരണ അപ്പച്ചനിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാതിരിക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. കേരള സാഹചര്യത്തിൽ ജാതിയും വർഗ്ഗവും ആഴത്തിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. ജാതിഅധഃപതനത്തിന് വിധേയമായ സമൂഹങ്ങൾ സാമ്പത്തികമായി ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന തൊഴിൽ രൂപങ്ങളിലും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നു. തൽഫലമായി, അപ്പച്ചന്റെ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ഇവ രണ്ടിനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതായി വായിക്കാം. ജാതിയിലൂടെയുള്ള സാമൂഹിക ആധിപത്യം, തൊഴിൽ ബന്ധങ്ങളിലൂടെയുള്ള സാമ്പത്തിക ആധിപത്യം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിഭജനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യതിരിക്തമായ സംഭാവനയാണ്.

സാമൂഹികസ്വത്വമെന്ന നിലയിൽ കൂട്ടായ സ്വത്വത്തിന് പ്രത്യക്ഷരക്ഷാദൈവസഭയുടെ (PRDS) സ്ഥാപനവും പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്ക് അവരെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്ന പരമ്പരാഗത ഘടനകൾക്കു പുറത്ത് ഒരു സമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരിടം അത് നൽകി. അതിനാൽ മതം, സമൂഹ രൂപീകരണം, ആത്മാഭിമാനം, കൂട്ടായ ബോധം, പ്രതിരോധം എന്നിങ്ങനെയുള്ള സംവിധാനത്തിലേക്ക് മതം പരിണമിച്ചു. മതസമൂഹം ഒരേസമയം ഒരു സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ സമൂഹമാണ്. അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട സ്വത്വത്തെ നിരാകരിക്കലും ഇതുവഴി നേടി.

അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരെ അവരുടെമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളിലൂടെ പൂർണ്ണമായും നിർവചിക്കാനുള്ള ആധിപത്യ സമൂഹങ്ങളുടെ ശ്രമങ്ങളെ അപ്പച്ചൻ തിരസ്കരിച്ചു. അടിമകൾ, താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർ, തൊഴിലാളികൾ, മതം മാറിയവർ, അല്ലെങ്കിൽ സാമൂഹികമായി താഴ്ന്ന ആളുകൾ എന്നിവരല്ല. അവർ സ്വന്തം ഓർമ്മകളും കൂട്ടായ അന്തസ്സുമുള്ള ചരിത്രപരമായ വിഷയങ്ങളാണ്. ഇത് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട സ്വത്വത്തിൽനിന്ന് സ്വയം നിർവചിക്കപ്പെട്ട സ്വത്വത്തിലേക്കുള്ള നിർണായക പ്രസ്ഥാനമാണ്.

ജാതി, അധ്വാനം, ചരിത്രസ്മരണ എന്നിവയുടെ വിഭജനത്തിൽനിന്നാണ് അപ്പച്ചന്റെ വർഗ്ഗസ്വത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയം ഉയർന്നുവരുന്നത്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർ ഒരു വർഗ്ഗസമാന കൂട്ടായ്മയായി മാറുന്നത് അവർ സാമൂഹിക ശ്രേണിയിൽ സമാനമായ സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല; മറിച്ച് ചൂഷണത്തിന്റെ ചരിത്രം, അധ്വാനവുമായുള്ള ഒരു പൊതുബന്ധം, ഘടനാപരമായ അപമാനത്തിന്റെ ഓർമ്മ എന്നിവ പങ്കിടുന്നതുകൊണ്ടാണ്. ഈ പങ്കിട്ട ഭൂതകാലം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിലൂടെ, അപ്പച്ചനിൽ ഓർമ്മയും പ്രതിച്ഛായയും വേർതിരിക്കാനാവാത്തതിന്റെ കാരണവും ഇത് വിശദീകരിക്കുന്നു. വേണ്ടത്ര രേഖപ്പെടുത്താത്ത ഒരു ചരിത്രത്തെ ഓർമ്മിക്കാവുന്നതും ദൃശ്യവും സംസാരിക്കാവുന്നതുമാക്കി മാറ്റാൻ അദ്ദേഹം കാവ്യാത്മക ചിത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.