പ്രതികാവ്യശബ്ദം

പൊയ്​കയിൽ അപ്പച്ചനിസം:
കേരളത്തിന്റെ അടിമ ജനത
നവോത്ഥാന മാനിഫെസ്റ്റോ

▮

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുഭാഷയെ കാവ്യഭാഷ എന്നുപറഞ്ഞാൽ നെറ്റിചുളിക്കുന്നവരുണ്ടാകാം. അതെന്തായാലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യഭാഷ വ്യത്യസ്തമാകുന്നത് അത് അടിമത്തം, കീഴ് ജാതി അടിച്ചമർത്തൽ, ചരിത്രപരമായ ഒഴിവാക്കൽ, കൂട്ടായ ഓർമ്മ എന്നിവയുടെ അനുഭവത്തെ പ്രതിഷേധത്തിന്റെയും സ്വയം സ്ഥിരീകരണത്തിന്റെയും വാമൊഴി കവിതയാക്കി മാറ്റുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ പ്രധാനമായും അലങ്കാരമല്ല മുന്നോട്ടു വെയ്ക്കുന്നത്. ഓർമ്മിക്കുക, ചോദ്യം ചെയ്യുക, തുറന്നുകാട്ടുക, ചെറുക്കുക എന്നിവയാണ് അതിന്റെ കേന്ദ്ര ധർമ്മം. ഓർമ്മയാണ് അപ്പച്ചന്റെ കാവ്യഭാഷയുടെ അടിത്തറ. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട പൂർവ്വികരുടെ അനുഭവങ്ങളെ ഓർമ്മയിലൂടെ അദ്ദേഹം വർത്തമാനകാലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു. രേഖകളിലൂടെ മാത്രമല്ല, സമൂഹങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കുന്നതിലൂടെയും ചരിത്രത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ഓർമ്മ കവിതയുടെ രൂപം കൈക്കൊണ്ട് ചരിത്രബോധമായി പരിണമിക്കുന്നു. എഴുത്തുചരിത്രത്തിൽ അദൃശ്യമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട അനുഭവങ്ങൾക്കുള്ള ഒരു ബദൽ ശേഖരമായി അങ്ങനെ പാട്ടുകൾ മാറുന്നു. അതോടെ, ചരിത്രപരമായ അഭാവത്തിന്റെ പ്രതിനിധാനഭാഷയായി അത് മാറുന്നു. അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകളുടെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു സവിശേഷത അഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബോധമാണ്.

എം. ശ്രീനാഥൻ എഴുതിയ ‘പൊയ്കയില്‍ അപ്പച്ചനിസം: കേരളത്തിന്റെ അടിമ ജനത നവോത്ഥാന മാനിഫെസ്റ്റോ’ എന്ന പഠനപരമ്പരയുടെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങൾ വായിക്കാം, കേൾക്കാം

അപ്പച്ചൻ ഒരു ചരിത്രകാരന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നില്ല. അത് അനുഭവിച്ചവരുടെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുന്നു. അടിമകളായ ആളുകളുടെ ചരിത്രം ഒരിക്കലും ശരിയായി എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടിയുറച്ച ധാരണ. നമ്മുടെ ചരിത്രം ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ എഴുതിയിട്ടില്ല. അങ്ങനെ, നമ്മളെ ചരിത്രബാഹ്യരാക്കി ചരിത്രം നിർമ്മിക്കാൻ ആർക്കാണ് അധികാരമുള്ളതെന്ന് വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിഷേധം ആരംഭിക്കുന്നത്. ദലിത് ചരിത്രത്തിന്റെ അഭാവത്തെ തന്നെ അടിച്ചമർത്തലിന്റെ തെളിവായി മാറ്റുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ ഭാഷയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സവിശേഷതകളിലൊന്ന് നിശ്ശബ്ദതയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരിച്ചറിവാണ്. നിശ്ശബ്ദത കേവലം സംസാരത്തിന്റെ അഭാവമല്ല. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്ക് സ്വയം വിവരിക്കാൻ അവസരം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചരിത്രഘടനയെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിഷേധം നിശ്ശബ്ദതയിൽനിന്ന് ഓർമ്മയിലേക്കും പിന്നെ അത് സംസാരമായും ചരിത്രം നിർമിക്കുന്നു.

ഔദ്യോഗിക ചരിത്രം മറന്നുപോയത് ഓർമ്മിക്കുന്നതിലൂടെ, അപ്പച്ചൻ ഓർമ്മയെ ഒരു രാഷ്ട്രീയായുധമാക്കി മാറ്റുന്നു. പരമ്പരാഗത ചരിത്രങ്ങളിൽ അടിമത്തത്തിലുള്ളവരുടെ ചരിത്രം കാണുന്നില്ല എന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ആശങ്കാകുലനാണ്. ഈ അഭാവം തന്നെ കാവ്യാത്മകമായി മാറുന്നു. ‘‘കാണുന്നില്ലൊരക്ഷരവും എന്റെ വംശത്തെപ്പറ്റി” എന്നതിലെ അന്തർലീനമായ ചോദ്യം നമ്മുടെ ജനതയുടെ ചരിത്രം എവിടെയാണെന്നാണ്. ഈ ചോദ്യം ഒരേസമയം സാഹിത്യപരവും ചരിത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവുമാണ്.

അപ്പച്ചന്റെ കാവ്യഭാഷ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്. പലപ്പോഴും അത് വിവരണത്തേക്കാൾ ചോദ്യം ചെയ്യലിന്റെയും കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെയും രൂപമാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ ജാതിശ്രേണി, അടിമത്തം, സാമൂഹിക ഒഴിവാക്കൽ, മതപരമായ ആധിപത്യം, ചരിത്രപരമായ മായ്ക്കൽ, അന്തസ്സിന്റെ നിഷേധം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പലതിനെയും വെല്ലുവിളികളായി ഏറ്റെടുക്കുന്നു. തൽഫലമായി, പാട്ടുകൾ ഏതാണ്ട് ഒരു പൊതുസാക്ഷ്യം പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. വാമൊഴിയും പ്രകടനപരവുമായ ഭാഷയാണ് അപ്പച്ചന്റെ കാവ്യഭാഷ. അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകൾ വാമൊഴിപാരമ്പര്യത്തിൽ പെടുന്നുവെന്നത് കുറവല്ല. ശക്തമായ ദ്രാവിഡപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഉള്ളുറപ്പിന്റെ കരുത്താണ് അതുൾക്കൊള്ളുന്നത്. അതിന്റെ ഫലപ്രാപ്തി കേൾക്കപ്പെടുന്നതിനെയും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതിനെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആവർത്തനം, സമാന്തര നിർമ്മിതികൾ, നേരിട്ടുള്ള അഭിസംബോധന, വാചാടോപപരമായ ചോദ്യങ്ങൾ, താളാത്മകമായ പദപ്രയോഗം, ലളിതമായ പദാവലി, ആവർത്തന ചിത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയ സവിശേഷതകൾ അപ്പച്ചൻ പാട്ടുകളെ സമൂഹപ്രകടനത്തിന് അനുയോജ്യമാക്കുന്നു. പ്രേക്ഷകർ ഒരു നിഷ്ക്രിയ കേൾവി/ വായനക്കാരനായി തുടരുന്നില്ല. കേൾവി/ വായന കാവ്യാനുഭവത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു.

അപ്പച്ചൻ പാട്ടുകളിൽ കാണുന്ന ആവർത്തനം പ്രത്യേകിച്ചും പ്രധാനമാണ്. എഴുതപ്പെട്ട കവിതകളിൽ, ആവർത്തനം ചിലപ്പോൾ അനാവശ്യമായി തോന്നാം. വാമൊഴിപ്പാട്ടുകളിൽ അത് താളം, ഊന്നൽ, കൂട്ടായ പങ്കാളിത്തം എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അപ്പച്ചനിൽ, ആവർത്തനത്തിന് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ധർമ്മവുമുണ്ട്: കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ ഓർമ്മ അപ്രത്യക്ഷമാകാൻ അത് അനുവദിക്കുന്നില്ല. ആവർത്തിച്ചുള്ള വാക്കുകളിലൂടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിൽ കടന്ന് അത് കൂട്ടായ ഓർമ്മയായി നിറയുന്നു.

ലളിതവും എന്നാൽ ചരിത്രപരമായി ശക്തമായതുമായ പദാവലിയാണ് പാട്ടിന്റെ ശക്തി. അപ്പച്ചന്റെ പാട്ട് പൊതുവെ അമിതമായ സാഹിത്യ അലങ്കാരത്തെ ഒഴിവാക്കുന്നു. അതിന്റെ ശക്തി വിവരണങ്ങളിലെ നേർചിത്രങ്ങളാണ്. സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റെ പദാവലിയിൽ ആളുകൾ, അധ്വാനം, പൂർവ്വികർ, കഷ്ടപ്പാട്, ഭൂമി, വിശപ്പ്, അടിമത്തം, മരണം, അന്തസ്സ് എന്നിവ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം നേടുന്നു. ഇത് ഒരു പ്രധാന സൗന്ദര്യാത്മകതത്വം ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നു. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ സാധാരണ പദാവലി ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഷയായി മാറുന്നു.

ബൈബിൾ ഇമേജറി അപ്പച്ചന് മറ്റൊരു പ്രധാന കാവ്യ വിഭവം നൽകുന്നു. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങളുടെ ചരിത്രാനുഭവത്തിലൂടെ പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്ന ചിത്രങ്ങളാണ് ബന്ധനം, അടിമത്തം, കഷ്ടപ്പാട്, പ്രവാസം, മോചനം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ബൈബിൾ ഇമേജറികൾ. ഇവ വിമോചനത്തിന്റെ കാവ്യാത്മകതയായി മാറുന്നു.

അടിമത്തം കേവലം ഒരു അമൂർത്ത ചരിത്ര സ്ഥാപനമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അത് ഒരു മൂർത്തമായ ഓർമ്മയായി മാറുന്നു. അധ്വാനം, കഷ്ടപ്പാട്, അപമാനം, ഉപേക്ഷിക്കൽ എന്നിവ ചേർന്ന ഓർമ്മയിലേക്ക് വളരുന്ന അപ്പച്ചൻ ഭാവനാ ലോകത്തെ ഉണർത്തുന്നു. ഇത് ചരിത്രപരമായ അടിച്ചമർത്തലിന് വൈകാരികവും ഇന്ദ്രിയപരവുമായ ഒരു സാന്നിധ്യം നൽകുന്നു. അപ്പച്ചന്റെ ഭാവനയിൽ പൂർവ്വികൻ ഒരു പ്രധാന സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നു. ചരിത്രപരമായ അടിച്ചമർത്തലിന്റെ ഇരയും സമകാലിക സ്വത്വത്തിന്റെ ഉറവിടവും എന്ന നിലയിൽ രണ്ടിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു കാവ്യാത്മക വ്യക്തിയായി പൂർവ്വികൻ നിലയുറപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ പൂർവ്വികനെ ഓർമ്മിക്കുക എന്നാൽ കഷ്ടപ്പാടും അന്തസ്സും ഒരേസമയം ഓർമ്മിക്കുക എന്നാണ്. ഭൂതകാലം വർത്തമാനകാലത്ത് ഒരു സജീവ സാന്നിധ്യമായി മാറുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകൾ പലപ്പോഴും നഷ്ടം, കഷ്ടപ്പാട്, അപമാനം, വേർപിരിയൽ, മരണം എന്നിവയുടെ വൈകാരിക പദാവലി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിഷേധത്തിന് ഒരു വിലാപത്തിന്റെ സ്വഭാവം നൽകുന്നു. എന്നാൽ വിലാപം നിഷ്ക്രിയമല്ല. അത് രണ്ട് പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കുന്നു: അത് പൂർവ്വികരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളെ ഓർമ്മിക്കുന്നു, അത് ഇന്നത്തെ തലമുറയെ ആ കഷ്ടപ്പാടുകളെ നേരിടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ വൈകാരികതീവ്രത ചരിത്രപരമായ ആരോപണത്തിന്റെ ഒരു രൂപമായി മാറുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകൾ പലപ്പോഴും വിലാപത്തിന്റെ രജിസ്റ്ററിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. പക്ഷേ അത് അവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. വിലാപത്തിൽ നിന്ന് പ്രതിരോധത്തിലേക്ക് വളരുന്നു. കഷ്ടപ്പാട്, വിലാപം, ഓർമ, അവബോധം, പ്രതിഷേധം, പ്രതിരോധം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ശ്രേണീബന്ധം അത് നിലനിർത്തുന്നു. ഈ പരിവർത്തനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യാത്മക ഘടനയാണ്.

“ഞാൻ” എന്നതിൽ നിന്ന് “നമ്മൾ” എന്നതിലേക്കുള്ള ചലനമാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന സവിശേഷത. വ്യക്തിഗത കവി ഒരു മുഴുവൻ സമൂഹത്തിന്റെയും ശബ്ദമായി മാറുന്നു. വ്യക്തിപരമായ വികാരം കൂട്ടായ ചരിത്രാനുഭവമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ അപ്പച്ചന്റെ കാവ്യശബ്ദത്തെ വ്യക്തിഗത ശബ്ദവും പൂർവ്വിക ഓർമ്മയും കൂട്ടായ കഷ്ടപ്പാടും ചേർന്ന കൂട്ടായ കാവ്യശബ്ദമായി തിരിച്ചറിയാം. ഈ സാമൂഹ്യത കൊണ്ട് അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകളെ ഒരു പ്രതികാവ്യശബ്ദം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം. ആധിപത്യ സാഹിത്യ പാരമ്പര്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും രാജാക്കന്മാരെയും വീരന്മാരെയും മത അധികാരികളെയും വരേണ്യസംസ്കാരത്തെയും ആഘോഷിക്കുന്നു. അപ്പച്ചൻ ചരിത്രപരമായി അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരെ കേന്ദ്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ അടിമയെ ഒരു ചരിത്രവിഷയവും തൊഴിലാളിയെ ഒരു സംസാരിക്കുന്ന വിഷയവും മറന്നുപോയ പൂർവ്വികനെ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന സാന്നിധ്യവും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട സമൂഹത്തെ ഒരു കൂട്ടായ ചരിത്ര ഏജന്റും ആക്കുന്നു. പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ കാവ്യഭാഷ അടിസ്ഥാനപരമായി ഓർമ്മയുടെയും പ്രതിഷേധത്തിന്റെയും ചരിത്ര പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെയും ഭാഷയാണ്. വാമൊഴി പാരമ്പര്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

ഡോക്യുമെന്ററി ചരിത്രം അപൂർണ്ണമായതിനാൽ അടിമത്തത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം പ്രത്യേകിച്ചും പ്രധാനമാണ്. ഔദ്യോഗിക ആർക്കൈവുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ട അനുഭവങ്ങൾ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ അപ്പച്ചൻ ചരിത്രഭാവന ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഭാവന ചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള രക്ഷപ്പെടലല്ല; ചരിത്രപരമായ അഭാവത്തെ നേരിടാനുള്ള ഒരു രീതിയാണിത്. പീഡകരുടെ രേഖകൾ നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ഓർമ്മകൾ എങ്ങനെയാണ് ചരിത്രപരമായ അറിവായി മാറുക എന്ന പാഠം അപ്പച്ചൻ തൊട്ടുകാണിക്കുകയാണ്.

ജാതിഅടിച്ചമർത്തൽ ഭൗതികമായ നഷ്ടം മാത്രമല്ല, നിശ്ശബ്ദതയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്ക് തങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനുള്ള അധികാരം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. അപ്പച്ചൻ ഈ ബന്ധത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. പീഡനം സൃഷ്ടിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയെ ഓർമയാക്കി പാട്ടിലൂടെ ചരിത്രവും അതിലൂടെ പ്രതിരോധം തീർക്കുകയുമാണ്. അതിനാൽ, പാട്ട് പാടൽ ഒരു വിമോചനപ്രവൃത്തിയായി മാറുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ പ്രതിരോധം ഒരേസമയം സാമൂഹികവും മതപരവും ഭാഷാപരവും ചരിത്രപരവുമായിരുന്നു. സാമൂഹിക ശ്രേണിയെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, ചരിത്രപരമായ അറിവിന്റെ ഉൽപാദനത്തെ തന്നെ വെല്ലുവിളിച്ചും അദ്ദേഹം ജാതിയെ ചെറുത്തു. അടിമകളായ പൂർവ്വികരുടെ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടെടുക്കുന്നതിലൂടെയും, ആ ഓർമ്മകളെ പാട്ടുകളായും കൂട്ടായ ആഖ്യാനങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നതിലൂടെയും, ഒരു പുതിയ മതസമൂഹം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലൂടെയും, അദ്ദേഹം ഒഴിവാക്കലിന്റെ അനുഭവത്തെ സ്വത്വത്തിന്റെയും അന്തസ്സിന്റെയും രാഷ്ട്രീയമാക്കി മാറ്റി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് നിശ്ശബ്ദതയിൽനിന്ന് സംസാരത്തിലേക്കും, ഓർമ്മയിൽനിന്ന് ചരിത്രത്തിലേക്കും, ചരിത്രപരമായ മായ്ക്കലിൽ നിന്ന് കൂട്ടായ സ്വയം പ്രാതിനിധ്യത്തിലേക്കുമുള്ള ഒരു ചലനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇത് അപ്പച്ചനെ ഒരു സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ മാത്രമല്ല, പ്രതി- സ്മരണയുടെയും ബദൽ ചരിത്രബോധത്തിന്റെയും നിർമ്മാതാവ് എന്ന നിലയിലും പ്രാധാന്യമുള്ളവനാക്കുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടിലെ കാവ്യാത്മകത

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടിന്റെ കാവ്യാത്മകത (കാവ്യത്വം) വിശാലമായ ക്ലാസിക്കൽ അലങ്കാരത്തിലല്ല, മറിച്ച് കൂട്ടായ ഓർമ്മ, ചരിത്രപരമായ കഷ്ടപ്പാടുകൾ, അടിമത്തം, ജാതി അടിച്ചമർത്തൽ, വൈകാരികമായി ശക്തമായ ഒരു വാമൊഴി- കാവ്യരൂപത്തിലേക്കുള്ള വിമോചനത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹം എന്നിവയുടെ പരിവർത്തനത്തിലാണ്. അനുഭവം തന്നെ താളം, ആവർത്തനം, ഇമേജറി, ശബ്ദം, ഓർമ്മ എന്നിവയിലൂടെ പുനഃക്രമീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗാനങ്ങൾ കാവ്യാത്മകമാണ്.

അപ്പച്ചൻ ചരിത്രത്തെ തന്നെ കാവ്യാത്മക വസ്തുവാക്കുന്നു. അടിമകളായ പൂർവ്വികരുടെ അനുഭവം കാലാനുസൃതമായ ചരിത്രവിവരണമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അത് വികാരത്തിലൂടെയും ഭാവനയിലൂടെയും പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ചരിത്രാനുഭവം നിറഞ്ഞ ഓർമ്മ ഭാവനയിലൂടെ കാവ്യാത്മക ആവിഷ്കാരമായി മാറുന്നു. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടിന് ഒരു പ്രത്യേക തരം ചരിത്ര കാവ്യാത്മകത നൽകുന്നു. ഓർമ്മ വെറുമൊരു പ്രമേയമല്ല; അത് ഒരു കാവ്യാത്മക ഉപകരണമാണ്. പ്രഭാഷകന്റെ ശബ്ദത്തിലൂടെ ഭൂതകാലം നിരന്തരം തിരിച്ചുവരുന്നു. പൂർവ്വികരും അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളും മറന്നുപോയ ചരിത്രവും ഒരു സജീവ സാന്നിധ്യമായി മാറുന്നു. സംഭവിച്ചതും മറന്നുപോയതും തമ്മിലുള്ള പിരിമുറുക്കത്തിൽ നിന്നാണ് കാവ്യാത്മകപ്രഭാവം ഉണ്ടാകുന്നത്. ഭൂതകാലത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള നിശ്ശബ്ദത കവിതയുടെ അർത്ഥത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ ഗാനങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ കാവ്യാത്മക ഗുണങ്ങളിലൊന്ന് വിലാപമാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിലാപം സ്വകാര്യ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അത് കൂട്ടായ വിലാപമാണ്. വ്യക്തിയുടെ കഷ്ടപ്പാട് പൂർവ്വികരുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും കഷ്ടപ്പാടായി മാറുന്നു. അതിനാൽ വൈകാരിക ഘടനയെ വ്യക്തിപരമായ ദുഃഖമെന്നത് പൂർവ്വിക ദുഃഖമായും അത് കൂട്ടായ ദുഃഖമായും മാറി, പ്രതിഷേധമായി പരിണമിച്ച്, സൗന്ദര്യാത്മകവും രാഷ്ട്രീയവുമായ മാനങ്ങൾ വേർതിരിക്കാനാവാത്തതായി മാറുന്നു.

പാട്ടിന്റെ വാമൊഴി സ്വഭാവം ആവർത്തനത്തിന് ഒരു കേന്ദ്ര പങ്ക് നൽകുന്നു. ആവർത്തനം വഴി സംഗീത താളം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, പ്രധാന ആശയങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു, മനഃപാഠമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു, വികാരത്തെ തീവ്രമാക്കുന്നു, സാമൂഹിക പങ്കാളിത്തം സാധ്യമാക്കുന്നു. അപ്പച്ചനിൽ, ആവർത്തനം ഒരു സൗന്ദര്യാത്മക സാങ്കേതികതയും ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ സാങ്കേതികതയുമാണ്. അത് ചരിത്രസ്മരണയെ സജീവമായി നിലനിർത്തുന്നു.

ചോദ്യങ്ങളാണ് കാവ്യാത്മകതയുടെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഉറവിടം. ചരിത്രവസ്തുതകൾ ലളിതമായി പറയുന്നതിനുപകരം, ഭൂതകാലത്തെയും പൂർവ്വികരെയും മറന്നുപോയ ചരിത്രത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ അപ്പച്ചൻ ആവർത്തിച്ച് ശ്രോതാവുമായി ഒരു സംഭാഷണം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വാചാടോപപരമായ ചോദ്യത്തിന് ഇരട്ട ധർമ്മമുണ്ട്. സൗന്ദര്യശാസ്ത്രതലത്തിൽ അത് നാടകീയമായ പിരിമുറുക്കം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയപരമായി അത് ചരിത്രപരമായ അനീതിയെ നേരിടാൻ ശ്രോതാവിനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ കവിത അടിമത്തം, അധ്വാനം, കഷ്ടപ്പാട്, അപമാനം, ഭൂമി, ശരീരം എന്നിവയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ശക്തമായ അടിമത്തത്തിന്റെ ഇമേജുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇവ അലങ്കാര ഇമേജുകളല്ല. അവ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ഭൗതിക ലോകത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യാത്മക ഭാവന, സൗന്ദര്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള തികച്ചും ക്ലാസിക്കൽ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അത് കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും പ്രതിരോധത്തിന്റെയും ഒരു സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

ബൈബിൾ ആഖ്യാനങ്ങൾ അടിച്ചമർത്തലിനെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പ്രതീകാത്മക ചട്ടക്കൂട് നൽകുന്നു. ബന്ധനം, കഷ്ടപ്പാട്, മോചനം, രക്ഷ എന്നിവയിലൂടെ പീഡിതരുടെ ചരിത്രാനുഭവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകൾക്ക് സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യവുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്തുന്നതിനൊപ്പം ഒരു പുരാണപരവും പ്രതീകാത്മകവുമായ മാനം നൽകുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ട് കേൾക്കാനും അവതരിപ്പിക്കാനും രൂപകൽപ്പന ചെയ്‌തിരിക്കുന്നു. ദുഃഖം, കോപം, ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ, ചോദ്യം ചെയ്യൽ, പ്രത്യാശ, പ്രതിരോധം എന്നിവയെല്ലാം ശബ്ദം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അതിനാൽ കവിത കേവലം ഒരു ലിഖിതവാചകമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരു പ്രകടനമായിട്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

അപ്പച്ചന്റെ ഭാഷ പലപ്പോഴും നേരിട്ടുള്ളതും ലളിതവുമാണ്. അതിന്റെ കാവ്യാത്മകത പ്രധാനമായും സംസ്‌കൃതവൽക്കരിച്ച പദാവലി, വിപുലമായ രൂപകങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ പരമ്പരാഗത സംഭാഷണരൂപങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. പകരം, ഇത് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത് ലാളിത്യം, ആവർത്തനം, താളം , വൈകാരിക തീവ്രത, ചരിത്രപരമായ ആഴം എന്നിവയുടെ ഒരുമയിലാണ്. ക്ലാസിക്കൽ മലയാള കാവ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതയെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഇത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാവ്യാത്മക രജിസ്റ്ററിലൂടെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അതാകട്ടെ അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രമാണ് പങ്കിടുന്നത്. അപ്പച്ചൻ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം സൃഷ്ടിച്ചുവെന്ന് പറയുന്നത് അതിശയോക്തിയല്ല.

പരമ്പരാഗത കാവ്യവിഷയങ്ങൾ രാജാവ് / നായകൻ / കാമുകൻ / ദേവത / പ്രകൃതി എന്നാണെങ്കിൽ അപ്പച്ചന്റെ കാവ്യവിഷയം അടിമ / തൊഴിലാളി / പൂർവ്വികൻ / അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട സമൂഹം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിഷയങ്ങളാണ്. ഇത് വിഷയത്തെ മാത്രമല്ല, കാവ്യസൗന്ദര്യം എന്തായിരിക്കുമെന്ന സങ്കൽപ്പത്തെയും മാറ്റുന്നു. കഷ്ടപ്പാട് ഒരു സൗന്ദര്യാത്മകഅനുഭവമായി മാറുന്നു. ഓർമ്മ കാവ്യാത്മകവസ്തുവായി മാറുന്നു. പ്രതിരോധം കാവ്യാത്മക ഊർജ്ജമായി മാറുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടിന്റെ വൈകാരികഗതി വളരെ പ്രധാനമാണ്. ദുഃഖം, വിലാപം, ഓർമ്മ, ബോധം, പ്രതിഷേധം, പ്രതിരോധം വരെയുള്ള പരിവർത്തനം പാട്ടുകൾക്ക് അവയുടെ വ്യതിരിക്തമായ കാവ്യശക്തി നൽകുന്നു. അതിനാൽ അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടിനെ ഒരു പ്രതികാവ്യാത്മകതയായി മനസ്സിലാക്കാം: ആരുടെ അനുഭവങ്ങളാണ് കാവ്യാത്മക പ്രാതിനിധ്യം അർഹിക്കുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്ഥാപിത ആശയങ്ങളെ അത് വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.
"നമ്മൾ കഷ്ടപ്പെട്ടു"- ഇത് വളരെ വലിയ അവകാശവാദത്തെ കാവ്യാത്മകമായി നിർമ്മിക്കുന്നു.
"നമ്മുടെ കഷ്ടപ്പാട് ചരിത്രമാണ്; നമ്മുടെ ഓർമ്മ അറിവാണ്; നമ്മുടെ ശബ്ദം കവിതയാണ്’’- എന്ന നിലയിൽ പ്രതികാവ്യാത്മകതയാണ് അപ്പച്ചൻ സൃഷ്ടിച്ചത്.

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടിന്റെ കാവ്യാത്മകത കൂട്ടായ ഓർമ്മയുടെയും ചരിത്രപരമായ കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും സൗന്ദര്യാത്മക പരിവർത്തനത്തിൽ നിന്നാണ് ഉയർന്നുവരുന്നത്. വാക്കാലുള്ള താളം, ആവർത്തനം, വാചാടോപപരമായ ചോദ്യം ചെയ്യൽ, വിലാപം, മൂർത്തമായ ഇമേജറി, ബൈബിൾ പ്രതീകാത്മകത, കൂട്ടായ ശബ്ദം എന്നിവയിലൂടെയാണ് അതിന്റെ കാവ്യശക്തി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്. അലങ്കാര സൗന്ദര്യം പ്രാഥമികമായി ലക്ഷ്യമിടുന്ന ഒരു കവിതയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, അപ്പച്ചന്റെ കവിത അതിന്റെ സൗന്ദര്യാത്മകശക്തി നേടുന്നത് ഓർമ്മയും ചരിത്രപരമായ അഭാവവും, കഷ്ടപ്പാടും ബോധവും, വിലാപവും പ്രതിരോധവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ്. തൽഫലമായി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ട് ഒരു പ്രതി- കാവ്യാത്മകത സ്ഥാപിക്കുന്നു, അതിൽ അടിമയും തൊഴിലാളിയും മറന്നുപോയ പൂർവ്വികനും നിയമാനുസൃതമായ കാവ്യാത്മക വിഷയങ്ങളായി മാറുന്നു.

അതിനാൽ അപ്പച്ചനിലെ കാവ്യാത്മകത ചരിത്രബോധത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല: കവിത ഓർമ്മിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു രീതിയായി മാറുന്നു, ഓർമ്മിക്കുന്നത് ഒരു പ്രതിരോധ പ്രവർത്തനമായി മാറുന്നു. അപ്പച്ചനിലെ കാവ്യാത്മകത വാമൊഴി, താളം, ആവർത്തനം, വിലാപം, ബിംബങ്ങൾ, കൂട്ടായ ഓർമ്മ, ചരിത്ര ഭാവന, ബൈബിൾ പ്രതീകാത്മകത, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം, പ്രതി-കാവ്യശാസ്ത്രം, പ്രതിരോധം എന്നിവ ഉള്ളടങ്ങുന്നതാണ്. അപ്പച്ചന്റെ പാട്ട് പ്രതിരോധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുക മാത്രമല്ല, അതിന്റെ കാവ്യാത്മക രൂപം തന്നെ ഒരു പ്രതിരോധരൂപമാണ്.