ഓർമ്മ,
ഒരു ബദൽ ചരിത്രശേഖരം…

പൊയ്​കയിൽ അപ്പച്ചനിസം:
കേരളത്തിന്റെ അടിമ ജനത
നവോത്ഥാന മാനിഫെസ്റ്റോ

▮

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ വാമൊഴി പാട്ടുപാരമ്പര്യത്തിൽ, അടിമത്തത്തിന്റെയും ജാതിഅടിച്ചമർത്തലിന്റെയും അനുഭവം പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിന് ചരിത്രവും ഭാവനയും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, കൂട്ടായ ഓർമ്മയെ ഒരു കാവ്യചരിത്രമാക്കി മാറ്റുന്നതിലുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അടയാളപ്പെടുന്നത്.

അടിമകളായവരുടെയും സാമൂഹികമായി ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടവരുടെയും വീക്ഷണകോണിൽനിന്ന് അപ്പച്ചൻ ചരിത്രത്തെ സമീപിക്കുന്നു. പരമ്പരാഗത ചരിത്രങ്ങൾ രാജാക്കന്മാരെയും സ്ഥാപനങ്ങളെയും മതങ്ങളെയും സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളെയും മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നു. പകരം, ഭൂമിയിൽ പണിയെടുത്ത, ചൂഷണം അനുഭവിച്ച, എഴുതപ്പെട്ട ചരിത്രവിവരണങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയ ആളുകളെ അപ്പച്ചൻ ഓർമ്മിക്കുക മാത്രമല്ല ഓർമ്മിക്കാൻ നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

അങ്ങനെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രം താഴെ നിന്നുള്ള ഒരു ചരിത്രമായിത്തീരുന്നു. അപ്പച്ചനെ സംബന്ധിച്ച്, എഴുതപ്പെട്ട രേഖകളുടെ അഭാവം ചരിത്രത്തിന്റെ അഭാവത്തെ അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. ഭൂതകാലം നിലനിൽക്കുന്നത് കൂട്ടായ ഓർമ്മ, വാമൊഴി വിവരണങ്ങൾ, പാട്ടുകൾ, പൂർവ്വിക ഓർമ്മകൾ, അധ്വാനത്തിന്റെയും കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും ഓർമ്മകൾ, സമൂഹാനുഭവം എന്നിവയിലും കൂടിയാണ്. അതിനാൽ ഓർമ്മ ഒരു ബദൽ ചരിത്ര ശേഖരമാണെന്ന് അപ്പച്ചൻ സ്ഥാപിച്ചുറപ്പിക്കുന്നു.

അപ്പച്ചൻ കേവലം ഡോക്യുമെന്ററി ചരിത്രത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്. ചരിത്രരേഖകൾ നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുന്നിടത്ത്, കാവ്യഭാവന ഭൂതകാലത്തിന്റെ വൈകാരികവും മാനുഷികവുമായ മാനങ്ങളെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തിലെ വിടവുകൾ ഭാവന നികത്തുന്നുവെന്ന് അപ്പച്ചൻ ഉറപ്പിക്കുന്നു. പേരിടാത്ത പൂർവ്വികരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ, അടിമകളായ ആളുകൾ അനുഭവിച്ച അപമാനം, അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹം, ഭൂമിയുമായുള്ള അവരുടെ ബന്ധം, അവരുടെ ചരിത്രത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള നിശ്ശബ്ദത- ഇവയൊക്കെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയും. ഇതിനർത്ഥം ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകൾ കണ്ടുപിടിക്കുക എന്നല്ല. മറിച്ച്, ചരിത്രപരമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട അനുഭവത്തിന് ഭാവന മനുഷ്യഅർത്ഥം നൽകുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ ചരിത്രഭാവനയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാന അംശങ്ങളിലൊന്ന് ശരീരമാണ്. അടിമയുടെ ശരീരത്തെ സംബന്ധിച്ച രാഷ്ട്രീയം എന്നത്, അടിമയാക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയുടെ ശരീരം, ഉടമസ്ഥാവകാശം, അധ്വാനം, അച്ചടക്കം, അക്രമം, ചെറുത്തുനിൽപ്പ്, ഓർമ്മ എന്നിവയുടെ ഒരു വേദിയായി മാറുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അടിമയായ ശരീരം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് അധ്വാനം, കഷ്ടപ്പാട്, ചൂഷണം, ഓർമ്മ, പ്രതിരോധം എന്നിവയാണ്.

അടിമത്തത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആധിപത്യം നിയമപരമോ സാമ്പത്തികമോ ആയ സ്ഥാപനങ്ങളിലൂടെ മാത്രമല്ല പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടത്; അത് നേരിട്ട് ശരീരത്തിൽത്തന്നെ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. അടിമയുടെ ശരീരം ഒരു ഉൽപ്പാദനവിഭവമായാണ് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്; മറ്റുള്ളവർ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, സ്വന്തം ശരീരത്തിന്മേലുള്ള സ്വയം ഉടമസ്ഥാവകാശം നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു. വിയർപ്പ്, മുറിവുകൾ, വിശപ്പ്, ശാരീരികാധ്വാനം, അപമാനം എന്നിവ എഴുതപ്പെട്ട രേഖകൾ വേണ്ടത്ര സംരക്ഷിക്കാത്ത ഒരു ചരിത്രത്തെ സങ്കൽപ്പിക്കാനുള്ള വഴികളായി മാറുന്നു.

അടിമത്തവ്യവസ്ഥയിൽ, അടിമയാക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയുടെ ശരീരം ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിന്റെ യുക്തിക്ക് വിധേയമാക്കപ്പെട്ടു. അടിമയെ ഒരു സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഉടമയ്‌ക്കോ ആധിപത്യമുള്ള സാമൂഹികവ്യവസ്ഥയ്‌ക്കോ നിയന്ത്രിക്കാവുന്ന അധ്വാനം, സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം, ലൈംഗികത, ശാരീരികാസ്തിത്വം എന്നിവയുള്ള ഒരാളായാണ് പ്രധാനമായും കണക്കാക്കിയിരുന്നത്. അതിനാൽ, അടിമയുടെ ശരീരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥം ആരംഭിക്കുന്നത് ശാരീരികമായ സ്വയംഭരണാധികാരം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെയാണ്. ശരീരം തന്നെ സാമൂഹിക പദവിയുടെ തെളിവായി മാറി. വസ്ത്രധാരണം, ശാരീരിക രൂപം, തൊഴിൽ, താമസസ്ഥലം, സഞ്ചാരനിയന്ത്രണങ്ങൾ എന്നിവ അടിമയാക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയെ താഴ്ന്ന സാമൂഹിക വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടയാളായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

അടിമയുടെ ശരീരം അടിസ്ഥാനപരമായി അധ്വാനിക്കുന്ന ശരീരമായിരുന്നു. കൃഷിപ്പണിയും മറ്റ് ശാരീരിക അധ്വാനങ്ങളും ശരീരത്തെ ഉൽപ്പാദനത്തിനുള്ള ഉപകരണമാക്കി മാറ്റി. ഇതൊരു പ്രധാന വൈരുദ്ധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു: അടിമയുടെ ശരീരം സാമ്പത്തികമൂല്യം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ആ മൂല്യം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച വ്യക്തിക്ക് തന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ സാഹചര്യങ്ങളിലും ഫലങ്ങളിലും നിയന്ത്രണം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. അതിനാൽ, അടിമത്തത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം ശാരീരിക അധ്വാനത്തെ കൈക്കലാക്കുന്നതിനെക്കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരുന്നു.

അടിമയ്‌ക്കുമേലുള്ള അധികാരം ശരീരത്തെ അച്ചടക്കപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെയും പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടു. നിരീക്ഷണം, ശാരീരിക ശിക്ഷ, സഞ്ചാര നിയന്ത്രണങ്ങൾ, അക്രമഭീഷണി എന്നിവ ശരീരം നിരന്തരം അധികാരത്തിന് വിധേയമാകുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ചു. ശിക്ഷയ്ക്ക് ഒരു വ്യക്തിയുടെ തൽക്ഷണ വേദനയ്‌ക്കപ്പുറം ഒരു രാഷ്ട്രീയധർമ്മം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അത് വിശാലമായ സമൂഹത്തിന് അധികാരത്തിന്റെ സന്ദേശം നൽകി. ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട ശരീരം അനുസരണക്കേടിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളുടെ പരസ്യപ്രകടനമായി മാറി.

അടിമയുടെ ശരീരത്തിന്മേലുള്ള നിയന്ത്രണം എന്നത് ആ ശരീരത്തിന് എവിടേക്ക് പോകാം എന്നതിലുള്ള നിയന്ത്രണം കൂടിയായിരുന്നു. സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്മേലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾ അടിമയാക്കപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങളെ പ്രത്യേക പദവിയുള്ള ഇടങ്ങളിൽനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തുകയും സാമൂഹിക ശ്രേണിയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട്, സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയം ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയമായി മാറി. റോഡുകൾ, വീടുകൾ, വയലുകൾ, ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ചന്തകൾ, കിണറുകൾ, സ്കൂളുകൾ, മറ്റ് പൊതുസ്ഥലങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഇടങ്ങളായി മാറിയിരുന്നു.

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിൽ, അടിമയുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയം എന്നത് അടിമത്തം, ജാതി, ഭൂമി, തൊഴിൽ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ചരിത്രപരമായ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കാനാവില്ല. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ശരീരം സാമൂഹികമായി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു; ഒഴിവാക്കലിന്റെയും ശ്രേണീബദ്ധമായ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളുടെയും ദൈനംദിന പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ആ ശരീരത്തിന്റെ സ്ഥാനം നിരന്തരം പുനരുൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ, ആധിപത്യം പുലർത്തുന്ന വ്യവസ്ഥിതി അടിച്ചേൽപ്പിച്ച ഒരു സാമൂഹികസ്വത്വം ആ ശരീരം വഹിച്ചിരുന്നു. അതൊരു വ്യക്തിപരമായ ഭൗതികശരീരം മാത്രമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, സാമൂഹികമായി തരംതിരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ശരീരമായിരുന്നു. എങ്കിലും, അടിമയുടെ ശരീരം അധികാരത്തിന്റെ നിഷ്ക്രിയമായ ഒരു വസ്തു മാത്രമായിരുന്നില്ല. അതിന് പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഒരു വേദിയായി മാറാനും കഴിയുമായിരുന്നു.

ജോലി ചെയ്യാതിരിക്കുക, ജോലിയുടെ വേഗത കുറയ്ക്കുക, ചൂഷണസ്ഥലത്തുനിന്ന് മാറിപ്പോവുക, രക്ഷപ്പെടുക, കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം, സംസാരം, മതപരമായ ആവിഷ്കാരം, ഓർമ്മകളുടെ സംരക്ഷണം എന്നിവയിലൂടെ ശരീരത്തിന്മേലുള്ള അധികാരത്തെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, ശരീരത്തിന്മേലുള്ള കർതൃത്വം (agency) വീണ്ടെടുക്കുന്നതിലൂടെയാണ് പ്രതിരോധം ആരംഭിക്കുന്നത്. അധികാരം അച്ചടക്കത്തിന് വിധേയമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അതേ ശരീരം തന്നെ, ആ അധികാരത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതിനുള്ള മാധ്യമമായും മാറാം. അപ്പച്ചനെ സംബന്ധിച്ച്, അടിമയുടെ ശരീരം മറ്റൊരു മാനത്തിലേക്ക് മാറുന്നു: അതൊരു ചരിത്രപരമായ ഓർമ്മയുടെ ശരീരമായിത്തീരുന്നു. ഔദ്യോഗിക ചരിത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് അടിമയാക്കപ്പെട്ട വ്യക്തി അപ്രത്യക്ഷനായേക്കാം, എന്നാൽ, ദുരിതമനുഭവിച്ച ആ ശരീരം കൂട്ടായ ഓർമ്മയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. മുറിവേറ്റതും തളർന്നതും നിശബ്ദമാക്കപ്പെട്ടതും പേരുപോലുമില്ലാത്തതുമായ ആ ശരീരം, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു ചരിത്രത്തിന്റെ രേഖാശേഖരമായി (archive) മാറുന്നു.

ഈ അർത്ഥത്തിൽ, അടിമയുടെ ശരീരത്തെ ഓർമ്മിക്കുക എന്നത്, ഭരണകൂട സ്ഥാപനങ്ങളെയും ഭരണാധികാരികളെയും വാഴ്ത്തുകയും അതേസമയം അടിമയാക്കപ്പെട്ടവരുടെ അനുഭവങ്ങളെ രേഖപ്പെടുത്താതെ വിടുകയും ചെയ്യുന്ന ചരിത്രവിവരണങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായിത്തീരുന്നു. ചരിത്രത്തിലെ ഒരു വസ്തുവായി മാത്രം ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മാറി, ഓർമ്മിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കർതൃത്വമായി (subject) അടിമ മാറുന്നതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പരിവർത്തനം.

അങ്ങനെ, അടിമയുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയം എന്നത് ആത്യന്തികമായി ഒരു പോരാട്ടമാണ്: ആർക്കാണ് ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അവകാശം, ആർക്കാണ് അതിന്റെ ദുരിതങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കാനുള്ള അവകാശം, ആർക്കാണ് അതിന്റെ ചരിത്രം പറയാനുള്ള അവകാശം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പോരാട്ടം. അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഇതൊരു മികച്ച വിശകലന ചട്ടക്കൂട് പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു: അടിമത്തം എന്നത് കേവലം ഒരു സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ശരീരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും അവയുടെ ഓർമ്മകളെ മായ്ച്ചുകളയാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ കൂടിയാണ്. ആ ശരീരങ്ങൾക്ക് ശബ്ദം വീണ്ടെടുക്കാനും, ശാരീരികമായ ദുരിതങ്ങളെ ചരിത്രപരമായ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളാക്കി മാറ്റാനുമുള്ള ഒരു ഉപാധിയായി അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകൾ മാറുന്നു.

ശരീരത്തെപോലെ ഭൂമിയും ചരിത്രസ്മരണ എന്ന നിലയിൽ സവിശേഷമാണ്. മണ്ണും കാർഷിക മേഖലയും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാവനാപരമായ ഇടങ്ങളാണ്. അടിമയായ വ്യക്തി ഭൂമിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ അത് സ്വന്തമാക്കുന്നില്ല. ഇത് ശക്തമായ ഒരു ചരിത്രവൈരുദ്ധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത് ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്ന വ്യക്തി ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥതയിൽനിന്ന് വേർപെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ വയൽ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഒരു ഇടത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി മാറുന്നു; അത് ചൂഷണത്തിന്റെയും കൈവശപ്പെടുത്തലിന്റെയും ഒരു ബിംബമായി മാറുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ ഭാവനയും ചരിത്രം പറയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. നിശ്ശബ്ദത ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിച്ഛായയായി മാറുന്നു. ലിഖിത ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് അടിമയുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ അഭാവം തന്നെ ഒരു ചരിത്രവസ്തുതയായി മാറുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗാനങ്ങൾ ഈ നിശ്ശബ്ദതയെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ചരിത്ര നിശ്ശബ്ദത, കൂട്ടായ ഓർമ്മ, കാവ്യശബ്ദം എന്നിവ പ്രതിചരിത്രമായി മാറുന്നു. ചരിത്രവും ഭാവനയും കൈകോർക്കുന്ന പാട്ടുമുറയുടെ കൂട്ടുകെട്ട് അപ്പച്ചനിസത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്.

അപ്പച്ചന്റെ ഭാവന അടിമത്തത്തിന്റെ ദുരന്തത്തിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നില്ല. ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ഭൂതകാലം ഉണർവിന്റെയും വിമോചനത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനമായി മാറുന്നു. അടിമത്തം, ഓർമ്മ, അംഗീകാരം, ചരിത്രബോധം, വിമോചനം എന്നിങ്ങനെ മനസിലാക്കാം.

ചരിത്ര- ഭാവന ബന്ധം

ചരിത്രം രേഖകളിൽ നിലനിൽക്കുന്നത് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഭാവന രേഖകൾ നിശ്ശബ്ദമാക്കുന്നതിനെ വീണ്ടെടുക്കുന്നു. ചരിത്രം സ്ഥാപനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ജീവിച്ച അനുഭവങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തിരിച്ചറിയാവുന്ന ചരിത്രഅഭിനേതാക്കളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. ഭാവന പേരില്ലാത്ത പൂർവ്വികർക്ക് ശബ്ദം നൽകുന്നു. ബാഹ്യസംഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. വൈകാരികാനുഭവം പുനർനിർമ്മിക്കുന്നു, ഔദ്യോഗിക ഓർമ്മ നിലനിർത്തുന്നു. ഇതിലൂടെ ബദൽ ഓർമ്മ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ശരീരം, അധ്വാനം, കഷ്ടപ്പാട് എന്നിവയിലൂടെ അടിമത്തം അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥയായി അടിമത്തത്തെ അപ്പച്ചൻ വിവരിക്കുന്നു. ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നു. വർത്തമാനകാലത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ ഭൂതകാലത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. അപ്പച്ചനിലെ ചരിത്രവും ഭാവനയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇങ്ങനെ അടയാളപ്പെടുത്താം. അപ്പച്ചന്റെ ഭാവന ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നില്ല; അത് ചരിത്രത്തിനുള്ളിലെ വിടവുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ കാവ്യാത്മകഭാവന ഓർമ്മയെ ചരിത്രവൽക്കരിക്കുന്നു, അതേസമയം ഓർമ്മ ചരിത്രത്തെ മാനുഷികമാക്കുന്നു. ഒരു ദലിത് പ്രതി-ചരിത്ര രൂപനിർമിതിയാണ് ഈ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലം. അതിൽ മുമ്പ് അടിമകളാക്കിയവർ ഇനി ചരിത്രകാരന്മാർ വിവരിക്കുന്ന വെറും വസ്തുക്കളല്ല; അവർ സ്വന്തം ഭൂതകാലത്തെ ഓർമ്മിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിഷയങ്ങളായി മാറുന്നു. ദലിത് സമൂഹങ്ങൾ അനുഭവിച്ച അടിമത്തത്തിന്റെയും ജാതി അടിച്ചമർത്തലിന്റെയും യഥാർത്ഥ ഭൂതകാലത്തെയാണ് ചരിത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അപ്പച്ചൻ വേണ്ടത്ര എഴുതപ്പെടാത്ത ഒരു ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് ആശങ്കാകുലനാണ്. അടിമകളായ ആളുകളുടെ ജീവിതം, അവരുടെ അധ്വാനം, കഷ്ടപ്പാട്, അപമാനം എന്നിവ പലപ്പോഴും ഔദ്യോഗിക ചരിത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നുവെന്നു ആവർത്തിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ. ഇന്നും ഒഴിവാക്കലിന്റെ സ്മാരകശിലകളായി തന്നെ ചരിത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.

പാട്ടുകൾ, ഓർമ്മകൾ, ദാരിദ്ര്യചിത്രങ്ങൾ, വാമൊഴി പാരമ്പര്യങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ നഷ്ടപ്പെട്ടതോ മറന്നുപോയതോ ആയ ആ ഭൂതകാലത്തിന് അപ്പച്ചൻ പുനർനിർമ്മിക്കുകയും അർത്ഥം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയാണ് ഭാവന. വ്യക്തിഗത അടിമകളുടെ പേരുകൾ, തീയതികൾ അല്ലെങ്കിൽ ഡോക്യുമെന്ററി വിശദാംശങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന് നൽകാൻ കഴിയില്ല. പകരം, അവരുടെ അനുഭവം നമ്മെ അനുഭവിപ്പിക്കാനും ദൃശ്യവൽക്കരിക്കാനും അദ്ദേഹം കാവ്യാത്മക ഭാവന ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ചരിത്രം എന്നത് എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നാണെങ്കിൽ ഓർമ്മ എന്നത് സമൂഹം എന്താണ് ഓർമ്മിക്കുന്നത് എന്നും ഭാവന എന്നത് അപ്പച്ചൻ സംഭവിച്ചതിനെ പുനർനിർമ്മിക്കുകയും പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതെങ്ങനെ എന്നതിനെയും ആ പുനർനിർമ്മിച്ച ചരിത്രം എങ്ങനെ ആശയവിനിമയം ചെയ്യപ്പെടുന്നുവെന്നു പാട്ടും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് ദലിത് ജനത അടിമത്തത്തിനും നിർബന്ധിത കാർഷിക ജോലിക്കും വിധേയരായി എന്നതാണ് ചരിത്ര വസ്തുത. അപ്പച്ചന്റെ ഭാവന ഈ ചരിത്രത്തെ അധ്വാനത്തിന്റെയും, കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും, ബന്ധനത്തിന്റെയും, മണ്ണിന്റെയും, കണ്ണീരിന്റെയും, മറന്നുപോയ പൂർവ്വികരുടെയും, നിശ്ശബ്ദതയുടെയും, വിമോചനത്തിന്റെയും ചിത്രങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നു. അപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ഒരു ഭൂതകാലത്തെ വെറുതെ കണ്ടുപിടിക്കുകയല്ല. ഭാഗികമായി മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ഒരു ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ മനുഷ്യാനുഭവം വീണ്ടെടുക്കാൻ അദ്ദേഹം ഭാവന ഉപയോഗിക്കുന്നു വെന്നു തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

നമ്മുടെ ആളുകൾക്കും ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്, ആ ചരിത്രം മറ്റുള്ളവർ ശരിയായി എഴുതിയില്ലെങ്കിലും എന്ന് സ്ഥാപിച്ചെടുക്കലാണ് അപ്പച്ചന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. അതിനാൽ, ചരിത്രം ഭൂതകാലത്തെ നൽകുന്നു, അതേസമയം ഭാവന ആ ഭൂതകാലത്തിന് ഒരു ശബ്ദവും വൈകാരിക സാന്നിധ്യവും നൽകുന്നു. മൗനത്തിന്റെ ചരിത്രമെന്ന നിലയിൽ അടിച്ചമർത്തലിന്റെ ചരിത്രം പുനർ ആലേഖനം ചെയ്യുന്നു.

അടിമത്തത്തിന്റെയും ജാതിഅടിച്ചമർത്തലിന്റെയും കാര്യത്തിൽ, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർ പലപ്പോഴും ചരിത്രപ്രക്രിയയിലുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ചരിത്ര വിവരണത്തിൽനിന്ന് വിട്ടുനിന്നു. അവർ ഭൂമിയിൽ പണിയെടുത്തു, സമ്പത്ത് ഉൽപാദിപ്പിച്ചു, അക്രമം സഹിച്ചു, ആധിപത്യ വ്യവസ്ഥകൾക്ക് കീഴിൽ ജീവിച്ചു, പക്ഷേ അവരുടെ സ്വന്തം ശബ്ദങ്ങൾ ലിഖിത ചരിത്രത്തിൽ വളരെ അപൂർവമായി മാത്രമേ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ. ചരിത്രത്തിലെ സാന്നിധ്യം, ചരിത്ര എഴുത്തിലെ സാന്നിധ്യം എന്നിങ്ങനെ ഇത് ഒരു നിർണായക വ്യത്യാസം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

അടിമകളായവർ ചരിത്രപരമായി ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ, ഓർമ്മകൾ, പേരുകൾ, വികാരങ്ങൾ, വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ എന്നിവ പലപ്പോഴും ഇല്ലായിരുന്നു. ഇവിടെയാണ് അപ്പച്ചന്റെ ഇടപെടലിന്റെ പ്രാധാന്യം. പാട്ടിലൂടെയും കൂട്ടായ ഓർമ്മയിലൂടെയും അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദതയെ സംസാരമാക്കി മാറ്റുന്നു. അടിച്ചമർത്തൽ നിശ്ശബ്ദത സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെയും നിശ്ശബ്ദത ചരിത്രപരമായ അദൃശ്യതയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഔദ്യോഗിക ചരിത്രം അവഗണിച്ചതിനെ ഓർമ്മ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഭാവന ഭൂതകാലാനുഭവത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നു. പാട്ടുകൾ ആ ഓർമ്മയ്ക്ക് ഒരു പൊതുശബ്ദം നൽകുന്നു. ചരിത്രശബ്ദം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരെ ചരിത്രവസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് ചരിത്രത്തിന്റെ വിഷയങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നു.

അപ്പച്ചന് നിശ്ശബ്ദത കേവലം കാവ്യാത്മകമല്ല, രാഷ്ട്രീയമാണ്. മറന്നുപോയ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, അത് എന്തുകൊണ്ട് മറന്നുപോയി, ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്താൻ ആർക്കാണ് അധികാരം എന്നതിലും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധാലുവാണ്. അങ്ങനെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകൾ ചരിത്രഅറിവിന്റെ ഘടനയോടുള്ള വെല്ലുവിളിയായി മനസ്സിലാക്കാം. ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നത്? ആരെയാണ് ഓർമ്മിക്കുന്നത്? ആരെയാണ് മറക്കുന്നത്? ചരിത്രം എഴുതാൻ ആർക്കാണ് അധികാരം? ഇത് അപ്പച്ചന്റെ രചനകളെ പ്രതി- സ്മരണയായും പ്രതി-ചരിത്രമായും പ്രാധാന്യമുള്ളതാക്കുന്നു.

നിശ്ശബ്ദത ഘടനാപരമായ ശക്തിയാണ് എന്ന് പറയുമ്പോൾ, നിശ്ശബ്ദത എല്ലായ്പ്പോഴും സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയല്ല എന്നാണ് നമ്മൾ അർത്ഥമാക്കുന്നത്. ചിലപ്പോൾ സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, ചരിത്ര സംവിധാനങ്ങൾ ആരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കണമെന്നും ആരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ അവഗണിക്കപ്പെടണമെന്നും നിർണ്ണയിക്കുന്നു. അപ്പച്ചനെ സംബന്ധിച്ച് അടിമത്തത്തെയും ജാതി അടിച്ചമർത്തലിനെയും മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ഈ ആശയം പ്രത്യേകിച്ചും പ്രധാനമാണ്.

അസമമായ അധികാരമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിൽ, പ്രബല ഗ്രൂപ്പുകൾ പലപ്പോഴും വിദ്യാഭ്യാസം, എഴുത്തും പ്രസിദ്ധീകരണവും, ഔദ്യോഗിക രേഖകൾ, മതസ്ഥാപനങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയാധികാരം, ചരിത്രവിവരണങ്ങൾ ഇവയൊക്കെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, അറിവ് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും അവർക്ക് കൂടുതൽ ശക്തിയുണ്ട്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്ക് അനുഭവങ്ങളും ഓർമ്മകളും ഉണ്ടായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവ രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള സ്ഥാപനപരമായ ശക്തി അവർക്ക് ഇല്ലായിരിക്കാം. അതിനാൽ നിശ്ശബ്ദത സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. അടിമകളായവർ ഒന്നും പറയാനില്ലാത്തതിനാൽ മൗനം പാലിച്ചിരിക്കണമെന്നില്ല. മറിച്ച്, അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഔദ്യോഗിക രേഖയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് തടയാൻ കഴിയും. അതിനാൽ, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർ നിശ്ശബ്ദരാണ് എന്നതിൽ നിന്ന് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരെ നിശ്ശബ്ദരാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുത തിരിച്ചറിയണം. നിശ്ശബ്ദത ചരിത്രപരമായ അഭാവത്തിന് കാരണമാകുന്നു. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ആ സമൂഹം ഏതാണ്ട് അദൃശ്യമായി കാണപ്പെടുന്ന ഒരു ചരിത്രത്തെ പിൻതലമുറകൾ കാണേണ്ടിവരുന്നു. അവരുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ അഭാവം ചരിത്രപരമായ അനുഭവത്തിന്റെ അഭാവമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കാം. അതുകൊണ്ടാണ് നിശ്ശബ്ദത തന്നെ ചരിത്രപരമായ ശക്തിയുടെ ഒരു രൂപമായി മാറുന്നത്. അപ്പച്ചൻ ഈ ശക്തിയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. അപ്പച്ചന്റെ പാട്ടുകൾ ഈ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഇടപെടുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, അടിമകളുടെ ശബ്ദങ്ങളില്ലാതെ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രങ്ങളുടെ അധികാരത്തെ അദ്ദേഹം വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.

അപ്പച്ചന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ നിശ്ശബ്ദത ശൂന്യമായ ഇടമല്ല. അധികാരവിതരണത്തെക്കുറിച്ച് അത് നമ്മോട് ചിലത് പറയുന്നു. അടിമകളുടെ സംസാരം ചരിത്രമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നതിൽ നിന്ന് ഏതൊക്കെ സാമൂഹിക ഘടനകളാണ് തടഞ്ഞത്? അപ്പച്ചന്റെ പ്രാധാന്യം കൃത്യമായി ഈ ഘടനയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതിലാണ്. അടിമകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള നിശ്ശബ്ദതയെ അദ്ദേഹം കൂട്ടായ ഓർമ്മയിലൂടെയും പാട്ടിലൂടെയും ഒരു ശബ്ദമാക്കി മാറ്റുന്നു. അടിമത്തത്തെയും ജാതി അടിച്ചമർത്തലിനെയും എതിർക്കുന്നതിനായി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷ വ്യത്യസ്തമാകുന്നത് ഓർമ്മ, നിശ്ശബ്ദത, ബൈബിൾ ഇമേജറി, ചരിത്രപരമായ അഭാവം എന്നിവയെ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഭാഷയാക്കി മാറ്റുന്നതിനാലാണ്.