കാണേണ്ടതുണ്ടനേകം
അക്ഷരങ്ങൾ അപ്പച്ചനെപ്പറ്റി…

പൊയ്​കയിൽ അപ്പച്ചനിസം:
കേരളത്തിന്റെ അടിമ ജനത
നവോത്ഥാന മാനിഫെസ്റ്റോ

▮

ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിൽ പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചൻ നടത്തിയ ഇടപെടലുകളോടുണ്ടായ പ്രതികരണം തിരുവിതാംകൂറിലെ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാന മാറ്റം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഔദ്യോഗിക രാഷ്ട്രീയ ഘടനകൾക്ക് പുറത്തുനിന്നിരുന്ന ഒരു ശബ്ദത്തിന് ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരം നൽകിയതിന്റെ തെളിവാണ് 1921-ലും 1931-ലും അദ്ദേഹത്തെ സഭയിലേക്ക് നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്തത്.

എന്നാൽ, ഭരണപരമായ പരിഷ്കാരങ്ങൾക്കായുള്ള പരമ്പരാഗത ആവശ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം പോകുന്നതായിരുന്നു അപ്പച്ചന്റെ ഇടപെടലുകൾ. വിദ്യാഭ്യാസം, ഭൂമി, തൊഴിൽ, ജാതിവിവേചനം, സാമൂഹിക അവകാശങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ സഭയിൽ ഉന്നയിച്ചും, 'എന്റെ വംശത്തെപ്പറ്റി' എന്ന പാട്ടിലൂടെ തന്റെ ജനതയുടെ വിസ്മരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രം ഓർമ്മിപ്പിച്ചും, അടിമത്തമെന്ന അനുഭവത്തെ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യമുള്ള വിഷയമാക്കി അദ്ദേഹം മാറ്റി.

അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ അധ്വാനം നാടിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരുന്നിട്ടും, അവരുടെ ചരിത്രം മുഖ്യധാരാ ആഖ്യാനങ്ങളിൽ ഇടംപിടിക്കാതെ പോയ സമൂഹത്തിന്റെ വൈരുദ്ധ്യത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടൽ തുറന്നുകാട്ടി. അതിനാൽ, അപ്പച്ചൻ അവകാശങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച ഒരിടം എന്നതിലുപരി, ചരിത്രപരമായി നിശ്ശബ്ദരാക്കപ്പെട്ടവർ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിൽ പങ്കാളികളാവുകയും ചരിത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പൗരരെന്ന നിലയിൽ അംഗീകാരം നേടിയെടുക്കുകയും ചെയ്ത വേദിയായി ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭ മാറി എന്നതാണ് അപ്പച്ചന്റെ സഭാസാന്നിധ്യത്തെ കുറിച്ച് പറയാവുന്നത്.

1921-ലും 1931-ലും അപ്പച്ചൻ ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിലേക്ക് നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടതുവഴി രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ രൂപത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചത് എന്നു പറയുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്ന് മുമ്പ് മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടിരുന്ന വിഭാഗങ്ങളിലെ അംഗങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രാതിനിധ്യ ഘടനയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയായിരുന്നു. ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിലെ പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ ഇടപെടലുകളെ, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളുടെ ആത്മീയവും സാംസ്കാരികവുമായ പ്രതിഷേധത്തിൽ നിന്ന് സംഘടിതമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യത്തിലേക്കുള്ള സുപ്രധാന ചുവടുമാറ്റമായി കാണാം. പ്രജാസഭയിലെ അധഃസ്ഥിത ജാതികളുടെ പ്രാതിനിധ്യം അവരുടെ സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നുവെന്നുതന്നെ പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

പ്രജാസഭയിലെ അപ്പച്ചൻ ഇടപെടലുകളിൽ പ്രധാനമായി ഉയർന്നുവന്നത്, ചരിത്രരചനയിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ അഭാവത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതാണ്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളുടെ ചരിത്രം ലിഖിതചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന വാദമായിരുന്നു അപ്പച്ചന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയ ഇടപെടൽ. 1921 മാർച്ച് ഒന്നിന് നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിൽ അദ്ദേഹം 'എന്റെ വംശത്തെപ്പറ്റി' എന്ന പാട്ട് പാടി:

‘കാണുന്നില്ലോരക്ഷരവും
എന്റെ വംശത്തെപ്പറ്റി
കാണുന്നുണ്ടനേകവംശത്തിൻ ചരിതങ്ങൾ”.

ദലിതർ ദരിദ്രരായിരുന്നു എന്നതുമാത്രമല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ ചരിത്രം, അധ്വാനം, മാനവികത എന്നിവ ചരിത്രരേഖകളിൽനിന്ന് ബോധപൂർവ്വം മായ്ച്ചുകളയപ്പെട്ടു എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വാദം. ഇത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗത്തിന് വഴിയൊരുക്കി. പ്രജാസഭയിൽ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ഇടപെടൽ, കേവലം ഏതെങ്കിലും ഭരണപരമായ ആനുകൂല്യം നേടിയെടുക്കാനുള്ള ആവശ്യത്തിനായിരുന്നില്ല. ഭരണകൂടം തങ്ങളുടെ പ്രജകളെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്ന ചരിത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിനെത്തന്നെ അപ്പച്ചൻ ചോദ്യം ചെയ്തു.

'എന്റെ വംശത്തെപ്പറ്റി' എന്ന പാട്ട് പാടിയപ്പോൾ, അനേകം വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ചരിത്രരേഖകൾ നിലവിലുണ്ടായിട്ടും തന്റെ ജനതയ്ക്ക് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ചരിത്രം ഒട്ടും തന്നെയില്ലെന്ന വസ്തുത അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ അദൃശ്യത എന്ന പ്രശ്നത്തിലേക്ക് നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലായിരുന്നു ഇതെന്ന് നിസ്സംശയം അംഗീകരിക്കേണ്ടതാണ്. രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള ഫലപ്രദമായ ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു അത്: നാടിന്റെ സമ്പത്ത് ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചവർ അതിന്റെ ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവർക്ക് അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മതിയായ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിക്കുക എങ്ങനെയാണ്? ചരിത്രപരമായ മൗനത്തെ ഇതോടെ രാഷ്ട്രീയാവശ്യമാക്കി മാറ്റാൻ അപ്പച്ചന് കഴിഞ്ഞു.

വിദ്യാഭ്യാസം, ഭൂമി, തൊഴിൽ, സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾ, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളുടെ വിശാലമായ അവകാശങ്ങൾ എന്നിവയിലായിരുന്നു അപ്പച്ചന്റെ ഇടപെടലുകൾ പ്രധാനമായും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്. തന്റെ പ്രാതിനിധ്യം ഒരു പ്രത്യേക ജാതിയുടെയോ മതവിഭാഗത്തിന്റെയോ താൽപ്പര്യങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം അദ്ദേഹം ഒതുക്കിനിർത്തിയില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. പ്രത്യക്ഷരക്ഷാ ദൈവസഭ (Prathyaksha Raksha Daiva Sabha- PRDS) അംഗങ്ങളല്ലാത്ത വിഭാഗങ്ങളെക്കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശാലമായ ദലിത് ഐക്യത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധതയെക്കുറിച്ച് 'പ്രജാസഭ'യുടെ രേഖകൾ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

അപ്പച്ചനെ രണ്ടുതവണ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്തെന്ന വസ്തുത, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയശബ്ദത്തിന് സ്ഥാപനപരമായ അംഗീകാരം ലഭിച്ചിരുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അദ്ദേഹം ഉന്നയിച്ച സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങൾ- വിദ്യാഭ്യാസപരമായ അവഗണന, ഭൂമിയില്ലായ്മ, ജാതിവിവേചനം, സർക്കാർ വിഭവങ്ങൾ ലഭ്യമാകുന്നതിലെ തടസ്സങ്ങൾ- തിരുവിതാംകൂറിന്റെ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയവയായിരുന്നു. സ്ഥാപനപരമായ അംഗീകാരം ലഭിച്ചു, എന്നാൽ ഘടനാപരമായ മാറ്റമുണ്ടായില്ല.

സാമൂഹിക നീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിൽ പിന്നാക്ക ജാതിക്കാരുടെ പ്രാതിനിധ്യം ഉയർന്നുവന്നത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും മറ്റ് സാമൂഹിക സമത്വങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള മുന്നേറ്റങ്ങൾക്കൊപ്പമാണ് എന്നാണ്. അതുകൊണ്ട്, അസംബ്ലിയുടെ പ്രതികരണത്തെ "അപ്പച്ചൻ സംസാരിച്ചു, സർക്കാർ ഉടൻ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു" എന്ന് ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കരുത്. മറിച്ച്, ഔദ്യോഗിക രാഷ്ട്രീയചർച്ചകളിൽ നിന്ന് ഏറെക്കുറെ പുറത്തുനിന്നിരുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രാതിനിധ്യസ്ഥാപനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പങ്കാളിത്തം സഹായിച്ചു.

അയ്യങ്കാളി അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാടിന് കരുത്തേകി. സഭയിലെ വിശാലമായ ദലിത് രാഷ്ട്രീയ സാന്നിധ്യത്തിനുള്ളിലാണ് അപ്പച്ചന്റെ ഇടപെടലുകളും നിലനിന്നിരുന്നത്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ജാതിവിഭാഗങ്ങൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശം വേണമെന്ന് അയ്യങ്കാളിയും അപ്പച്ചനും വാദിച്ചു. രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിൽനിന്ന് മുമ്പ് മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടിരുന്ന വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രധാന പ്രതിനിധികളായാണ് ചരിത്രപഠനങ്ങൾ ഇവരെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. അവരുടെ സാന്നിധ്യം അർത്ഥമാക്കിയത്, കേവലം കാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങളോ സാമൂഹിക പരിഷ്കരണമോ ആയി മാത്രം ഒതുക്കിനിർത്താൻ കഴിയാത്ത ചോദ്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ അസംബ്ലി നിർബന്ധിതമായി എന്നതാണ്.

തന്റെ പ്രജാസഭാപ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ അപ്പച്ചൻ പ്രധാനമായും മുന്നോട്ടുവെച്ച ആവശ്യങ്ങളും ഇവയാണ്:

ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള അവകാശം:

അപ്പച്ചന്റെ ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിലെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരവും തീക്ഷ്ണവുമായ ഭാഗമായിരുന്നു ഭൂമിക്കുവേണ്ടിയുള്ള അവകാശവാദം. കേരളത്തിലെ ദലിത്- കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹിക അടിമത്തത്തിന് പ്രധാന കാരണം അവർക്ക് സ്വന്തമായി മണ്ണില്ലാത്തതാണെന്ന് അദ്ദേഹം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അടിയാള ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമായി കൃഷി ചെയ്യാനും താമസിക്കാനും ഭൂമി വേണമെന്ന് അദ്ദേഹം ശക്തമായി വാദിച്ചു. "കാടുവെട്ടി വെളുപ്പിച്ചു കൃഷിയിടങ്ങളാക്കിയ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരടി മണ്ണ് പോലുമില്ല" എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയിൽ ഉന്നയിക്കുകയും ഭൂരഹിതർക്ക് കൃഷിഭൂമി അനുവദിക്കാൻ സർക്കാരിനോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

തിരുവിതാംകൂറിലെ കാടുകളും തരിശുഭൂമികളും സ്വന്തം ചോരയും നീരും ഒഴുക്കി കൃഷിഭൂമികളാക്കി മാറ്റിയത് കീഴാള തൊഴിലാളികളായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ ഭൂമിയുടെയെല്ലാം ഉടമസ്ഥാവകാശം സവർണ്ണ ജന്മിമാർക്കും ഭരണകൂടത്തിനുമായിരുന്നു. "രാപ്പകൽ അധ്വാനിച്ച് മണ്ണുണ്ടാക്കിയ ഞങ്ങൾക്ക് മരിക്കുമ്പോൾ അടക്കം ചെയ്യാൻ പോലും ഒരടി മണ്ണില്ല" എന്ന കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യം അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയുടെ നടുത്തളത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

ഭൂരഹിതർക്ക് കൃഷിഭൂമി അനുവദിക്കൽ:

കേവലം താമസിക്കാനുള്ള ഇടം മാത്രമല്ല, ദലിത് ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് കൃഷിഭൂമി അത്യാവശ്യമാണെന്ന് അപ്പച്ചൻ വാദിച്ചു. തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാരിന്റെ കൈവശമുള്ള പുറമ്പോക്ക് ഭൂമിയും തരിശുഭൂമികളും ഭൂരഹിതരായ ദലിതർക്ക് കൃഷി ചെയ്യാനായി സൗജന്യമായി വിട്ടുകൊടുക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ഔദ്യോഗികമായി ആവശ്യപ്പെട്ടു.

വാസസ്ഥല സുരക്ഷ:

ജന്മിമാരുടെ പറമ്പുകളിൽ 'കുടികിടപ്പുകാരായി' കഴിഞ്ഞിരുന്ന അടിയാളന്മാരെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ജന്മിമാർക്ക് ഇറക്കിവിടാമായിരുന്നു. ഈ ഭവനരഹിത അവസ്ഥയ്ക്ക് പരിഹാരമായി കീഴാള കുടുംബങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമായി ആധാരമുള്ള ഭൂമിയും സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലവും നൽകാൻ സർക്കാർ പ്രത്യേക പദ്ധതികൾ ആവിഷ്കരിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

പൊതുശ്മശാനങ്ങൾക്കും
സ്ഥാപനങ്ങൾക്കുമുള്ള ഭൂമി:

ഭൂമിയവകാശത്തിന്റെ ഭാഗമായി ദലിത് ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കായി പൊതുശ്മശാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ ഭൂമി അനുവദിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. മരിച്ചാൽ സ്വന്തം സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരുടെ മൃതദേഹങ്ങൾ ആദരവോടെ അടക്കം ചെയ്യാൻ പോലും ദലിതർക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതോടൊപ്പം, സമുദായത്തിലെ കുട്ടികൾക്ക് പഠിക്കാനുള്ള വിദ്യാലയങ്ങൾക്കും ആരാധനാലയങ്ങൾക്കും വേണ്ടി സർക്കാർ ഭൂമി അനുവദിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

അപ്പച്ചന്റെ നിരന്തരമായ പ്രജാസഭ ഇടപെടലുകളുടെ ഫലമായി ഭൂരഹിതരായ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഭൂമി അനുവദിക്കാൻ തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ ചില നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. കൂടാതെ, പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങാതെ തന്റെ സംഘടനയായ പ്രത്യക്ഷരക്ഷാ ദൈവസഭ വഴി പണം സമാഹരിച്ച് അനുയായികൾക്കായി പലയിടങ്ങളിലായി ഭൂമി വാങ്ങിനൽകാനും അദ്ദേഹം നേരിട്ട് മുൻകൈ എടുത്തു.

വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശവും
പ്രത്യേക സ്‌കൂളുകളും:

അയിത്തജാതിക്കാർക്ക് പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലത്ത്, അവർക്കായി സൗജന്യ വിദ്യാഭ്യാസവും സ്റ്റൈപ്പന്റും അനുവദിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. കൂടാതെ, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്കായി തിരുവിതാംകൂറിൽ ആദ്യത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാലയം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രയത്നങ്ങൾ വഴിതെളിച്ചു.

വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശവും പ്രത്യേക സ്കൂളുകളും എന്ന വിഷയം വളരെ നിർണ്ണായകമായിരുന്നു. അറിവാണ് വിമോചനത്തിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ആയുധമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. അയിത്തവും ജാതിവിവേചനവും കാരണം ദലിത് കുട്ടികൾക്ക് പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ, വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് തുല്യത ഉറപ്പാക്കാൻ അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയിൽ ശക്തമായി വാദിച്ചു.

തന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ ഈ വിഷയത്തിൽ അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെച്ച പ്രധാന ആവശ്യങ്ങളും നേടിയെടുത്ത മാറ്റങ്ങളും താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

അയിത്ത ജാതിക്കാർക്കായി പ്രത്യേക വിദ്യാലയങ്ങൾ:

പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിൽ കീഴാള കുട്ടികളെ പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾ കടുത്ത എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ വിട്ടാൽ ജന്മിമാർ ആക്രമിക്കുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിന് പരിഹാരമായി, ദലിത് കുട്ടികൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി പഠിക്കാൻ സർക്കാർ ചെലവിൽ പ്രത്യേക സ്കൂളുകൾ (Special Schools) ആരംഭിക്കണമെന്ന് അപ്പച്ചൻ പ്രജാസഭയിൽ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

തിരുവിതാംകൂറിലെ ആദ്യത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൂൾ:

കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്ക് ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ ഇംഗ്ലീഷ് പഠനം അനിവാര്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരന്തര ആവശ്യപ്രകാരം തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടം ദലിത് കുട്ടികൾക്കായി ആദ്യത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് മിഡിൽ സ്കൂൾ അനുവദിച്ചു.

സൗജന്യ വിദ്യാഭ്യാസവും സ്റ്റൈപ്പന്റും:

ദാരിദ്ര്യം കാരണം കുട്ടികളെ സ്കൂളിലയക്കാൻ കഴിയാത്ത മാതാപിതാക്കളെ സഹായിക്കാൻ സർക്കാർ മുന്നോട്ട് വരണമെന്ന് അപ്പച്ചൻ വാദിച്ചു. ദലിത് കുട്ടികൾക്ക് സൗജന്യ വിദ്യാഭ്യാസം, പുസ്തകങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, കൂടാതെ പ്രത്യേക സ്റ്റൈപ്പന്റ് (വിദ്യാഭ്യാസ ആനുകൂല്യങ്ങൾ) എന്നിവ നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയിൽ ആവശ്യപ്പെടുകയും അത് നേടിയെടുക്കുകയും ചെയ്തു.

പ്രവേശന വിലക്കുകൾക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം:

ചില സ്കൂളുകളിൽ ദലിത് കുട്ടികളെ പ്രവേശിപ്പിച്ചെങ്കിലും അവരെ ക്ലാസ് മുറികൾക്ക് പുറത്തോ വരാന്തകളിലോ ആണ് ഇരുത്തിയിരുന്നത്. ഈ ക്രൂരവിവേചനത്തിനെതിരെ പ്രജാസഭയിൽ ശബ്ദമുയർത്തിയ അദ്ദേഹം, എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ക്ലാസ് മുറിക്കുള്ളിൽ തുല്യമായ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

അധ്യാപക പരിശീലനവും
തൊഴിൽ സാധ്യതയും:

വിദ്യാഭ്യാസം നേടുന്ന ദലിത് യുവാക്കൾക്ക് അധ്യാപക പരിശീലനം (Teacher's Training) നൽകണമെന്നും, അവരെ ഈ പ്രത്യേക സ്കൂളുകളിൽ അധ്യാപകരായി നിയമിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇത് സമൂഹത്തിൽ ഈ വിഭാഗത്തിന് മാന്യമായ തൊഴിലും സാമൂഹിക പദവിയും നൽകാൻ സഹായിച്ചു.

അപ്പച്ചന്റെ ഈ പ്രജാസഭ ഇടപെടലുകൾ കേരളത്തിലെ ദലിത് വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു വലിയ നാഴികക്കല്ലാണ്. കേവലം അക്ഷരം പഠിക്കുക എന്നതിലുപരി, കീഴാള ജനതയ്ക്ക് ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കാനുള്ള വഴിവിളക്കായി അദ്ദേഹം വിദ്യാഭ്യാസത്തെ മാറ്റിതീർത്തു.

സർക്കാർ ജോലികളിലെ പ്രാതിനിധ്യം (സംവരണം):

കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതികമായി സർക്കാർ ജോലികളിൽ പ്രാതിനിധ്യം നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. കേവലം എഴുത്തും വായനയും അറിയാവുന്നവർക്ക് പോലും തത്തുല്യമായ സർക്കാർ തസ്തികകൾ നൽകി അവരെ പൊതുധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി.

അടിമത്ത നിരോധനവും
തൊഴിൽ സുരക്ഷയും:

ജാതിയുടെ പേരിൽ ദലിതരെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിച്ചിരുന്ന നിർബന്ധിത ഊഴിയവേലയ്ക്കും അടിമപ്പണിക്കുമെതിരെ അദ്ദേഹം ശബ്ദമുയർത്തി. തൊഴിലാളികൾക്ക് ന്യായമായ വേതനവും തൊഴിൽ സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ തിരുവിതാംകൂർ ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിലെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വികാരനിർഭരവും ശക്തവുമായ ഭാഗമായിരുന്നു അടിമത്ത നിരോധനവും തൊഴിൽ സുരക്ഷയും. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ നിയമപരമായി അടിമത്തം നിരോധിച്ചിരുന്നെങ്കിലും (1853, 1855 വിളംബരങ്ങൾ വഴി), 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ദലിത്- കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങൾ ജന്മിമാരുടെ കീഴിൽ കടുത്ത വിവേചനവും പ്രായോഗിക അടിമത്തവും അനുഭവിച്ചിരുന്നു. ഈ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യത്തെയാണ് അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയിൽ വിചാരണ ചെയ്തത്.

തന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ ഈ വിഷയത്തിൽ അപ്പച്ചൻ ഉയർത്തിയ പ്രധാന വാദങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

പ്രായോഗിക അടിമത്തത്തിനും വിവേചനത്തിനുമെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം:

നിയമങ്ങൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടും പുലയർ, പറയർ, കുറവർ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളെ ജന്മിമാർ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലാത്തതിനാൽ ജന്മിമാരുടെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കാൻ അവർ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു. ഈ 'നിശ്ശബ്ദ അടിമത്തം' പൂർണ്ണമായി അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും കീഴാളർക്ക് സ്വതന്ത്ര മനുഷ്യരായി ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഭരണകൂടം ഉറപ്പാക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയിൽ ശക്തമായി വാദിച്ചു.

ഊഴിയവേലയുടെ (നിർബന്ധിത തൊഴിൽ) നിരോധനം:

ജാതിയുടെ പേരിൽ കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളെക്കൊണ്ട് പ്രതിഫലം നൽകാതെ പണിയെടുപ്പിക്കുന്ന രീതിയായിരുന്നു ഊഴിയവേല. ജന്മിമാരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കും സർക്കാർ വക നിർമ്മാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും ദലിതർ സൗജന്യമായി അധ്വാനിക്കേണ്ടിവന്നു. ഈ ചൂഷണത്തിനെതിരെ പ്രജാസഭയിൽ ശബ്ദമുയർത്തിയ അദ്ദേഹം, ഊഴിയവേല പൂർണ്ണമായും നിരോധിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ന്യായമായ വേതനം (Fair Wages):

കഠിനമായി അധ്വാനിച്ചിരുന്ന കീഴാള തൊഴിലാളികൾക്ക് ജന്മിമാർ തുച്ഛമായ കൂലിയോ അല്ലെങ്കിൽ കേടായ നെല്ലോ മാത്രമാണ് നൽകിയിരുന്നത്. തൊഴിലാളികളുടെ പട്ടിണി മാറ്റാൻ ന്യായമായ കൂലി പണമായി തന്നെ നൽകണമെന്നും, ജോലിസമയത്തിന് കൃത്യമായ നിബന്ധനകൾ വേണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

തൊഴിൽ സുരക്ഷയും അന്തസ്സും:

തൊഴിലെടുക്കുന്ന കൃഷിയിടങ്ങളിൽ തൊഴിലാളികൾക്ക് ശാരീരിക സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കണമെന്ന് അപ്പച്ചൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ജന്മിമാരുടെ മർദ്ദനങ്ങളിൽ നിന്നും അധിക്ഷേപങ്ങളിൽ നിന്നും തൊഴിലാളികളെ സംരക്ഷിക്കാൻ നിയമപരമായ നടപടികൾ വേണമെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ മാന്യമായ പരിഗണന ലഭിക്കുക എന്നത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ അവകാശമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി.

സ്വന്തം സംഘടനയിലൂടെയുള്ള പ്രതിരോധം:

പ്രജാസഭയിലെ പ്രസംഗങ്ങൾക്കുപുറമെ, തന്റെ സംഘടനയായ പ്രത്യക്ഷരക്ഷാ ദൈവസഭ (PRDS) വഴി അടിമത്ത മാനസികാവസ്ഥയ്ക്കെതിരെ അദ്ദേഹം ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിച്ചു. "കാണുന്നില്ലോരൊറ്റ ജാതിയെയും മർത്യരിൽ" എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികൾ അടിയാള ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകിയത്. അടിമപ്പണി ബഹിഷ്കരിക്കാനും തങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന് അർഹമായ വില ചോദിച്ചു വാങ്ങാനും അദ്ദേഹം സമുദായത്തെ പ്രാപ്തരാക്കി. അപ്പച്ചന്റെ ഈ പ്രജാസഭാ ഇടപെടലുകൾ കേരളത്തിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലെയും മനുഷ്യാവകാശ പോരാട്ടങ്ങളിലെയും ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള അധ്യായങ്ങളാണ്.

ദലിത് ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കെതിരായ വിവേചനം:

ക്രിസ്തുമതത്തിലെ ജാതിവിവേചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനം അപ്പച്ചന്റെ വാദഗതികളിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വശമായിരുന്നു. പറയ, പുലയ, കുറവ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് മതം മാറിയവർ നേരിടുന്ന വിവേചനം തുടരുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി; മതംമാറ്റം ജാതിശ്രേണിയെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

ഉപജാതി വിഭജനങ്ങൾക്ക് അതീതമായ ഐക്യം:

അപ്പച്ചൻ തന്റെ രാഷ്ട്രീയപ്രാതിനിധ്യം ഒരു പ്രത്യേക ജാതിയിൽ മാത്രം ഒതുക്കിനിർത്തിയില്ല. 'അടിമ സന്തതി' (അടിമകളുടെ പിൻഗാമികൾ) എന്ന പൊതുവായ സ്വത്വബോധത്തിലൂടെ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശാല ലക്ഷ്യം. വിശാലമായ ദലിത് ഐക്യത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'പ്രജാസഭ'യിലെ ഇടപെടലുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നുവെന്ന് പഠനങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്നു.

സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾ:

അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട സ്ത്രീകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും തുല്യതയിലും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നു. സാമൂഹിക വിമോചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് ആ സമുദായത്തിലെ പുരുഷന്മാരിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നതായിരുന്നില്ല എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സെൻസസ് രേഖകളിലെ
വിവേചനം:

അപ്പച്ചൻ തിരുവിതാംകൂർ ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിൽ ഉയർത്തിയ പ്രായോഗികവും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ളതുമായ ഒരാവശ്യമായിരുന്നു സെൻസസ് (ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പ്) രേഖകളിലെ വിവേചനം അവസാനിപ്പിക്കുക എന്നത്. ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന രീതി അവരുടെ സാമൂഹിക പദവിയെയും അവകാശങ്ങളെയും എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

'പുലയൻ', 'പറയൻ' തുടങ്ങിയ ജാതിപ്പേരുകൾ വിളിച്ച് മാറ്റിനിർത്തുന്നതിനെതിരെയും സെൻസസ് (കണക്കെടുപ്പ്) രേഖകളിൽ ഈ ജനവിഭാഗങ്ങളെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതിനും അവരുടെ സാമൂഹിക പുരോഗതി വിലയിരുത്തുന്നതിനും ആവശ്യമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനും അദ്ദേഹം സർക്കാരിൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി.

'മാന്യമായ' ഔദ്യോഗിക നാമകരണം:

കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ അവർക്ക് മാന്യമായ ഒരു പേര് ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഈ ജനവിഭാഗങ്ങളെ 'ചേരമർ' (ചേരമാൻമാരുടെ പാരമ്പര്യമുള്ളവർ) എന്ന് പൊതുവായി സെൻസസ് രേഖകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തണമെന്ന് അദ്ദേഹം തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാരിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇത് അവരുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ചരിത്രപരമായ അന്തസ്സ് വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു.

കൃത്യമായ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പ്:

പലപ്പോഴും ദലിത് ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ കൃത്യമായ കണക്കുകൾ സെൻസസിൽ വരാതിരിക്കുകയോ അവരെ അവഗണിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നു. ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ അവകാശങ്ങളും ആനുകൂല്യങ്ങളും നേടിയെടുക്കണമെങ്കിൽ തങ്ങളുടെ ജനസംഖ്യ എത്രയെന്ന് കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തണം എന്ന് അപ്പച്ചൻ പ്രജാസഭയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. കൃത്യമായ കണക്കുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ സർക്കാരിന് ഇവർക്കായി പദ്ധതികൾ ആവിഷ്കരിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

സാമുദായിക പുരോഗതി വിലയിരുത്തൽ:

സെൻസസ് രേഖകൾ വെറുമൊരു കണക്കെടുപ്പ് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ സാമ്പത്തിക-വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതി അളക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗമായി മാറണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള കീഴാള യുവാക്കളുടെ എണ്ണം, ഭൂരഹിതരുടെ എണ്ണം തുടങ്ങിയവ കൃത്യമായി വേർതിരിച്ച് രേഖപ്പെടുത്താൻ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ ഈ നിരന്തര ഇടപെടലുകളുടെ ഫലമായി പിൽക്കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിലെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ സർക്കാർ നിർബന്ധിതരായി. ഒരു ജനതയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചു വാങ്ങാൻ 'അക്ഷരവും അക്കങ്ങളും' എത്രത്തോളം പ്രധാനമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ സെൻസസ് പോരാട്ടം.

ജനസംഖ്യാനുപാതിക പ്രാതിനിധ്യം:

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചൻ തിരുവിതാംകൂർ ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിൽ ഉയർത്തിയ ഏറ്റവും സുപ്രധാനമായ മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യമായിരുന്നു സർക്കാർ ജോലികളിലെ കീഴാള പ്രാതിനിധ്യം (സംവരണം). ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ദലിത്- കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളെ ഭരണസംവിധാനങ്ങളിൽ നിന്നും സർക്കാർ ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി മാറ്റിനിർത്തിയിരുന്ന കാലത്താണ് അദ്ദേഹം ഈ ആവശ്യവുമായി രംഗത്തുവന്നത്.

തന്റെ പ്രജാസഭ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ ഈ വിഷയത്തിൽ അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെച്ച പ്രധാന വാദങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

തിരുവിതാംകൂറിലെ നികുതിദായകരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും അധ്വാനിക്കുന്ന കീഴാള ജനവിഭാഗങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ സർക്കാർ ഓഫീസുകളിൽ ഇവരുടെ സാന്നിധ്യം തീരെയില്ലായിരുന്നു. "ജനസംഖ്യയിൽ ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഞങ്ങൾക്ക് ജനസംഖ്യാനുപാതികമായി സർക്കാർ ജോലികളിൽ പങ്കാളിത്തം വേണം" എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയിൽ ശക്തമായി വാദിച്ചു. ഇത് പിൽക്കാലത്തെ സംവരണ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് വലിയ അടിത്തറയായി മാറി.

യോഗ്യതകളിൽ ഇളവ്
(Relaxation in Qualifications):

ദലിത് ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ ഉയർന്ന ബിരുദങ്ങളുള്ള ഉദ്യോഗാർത്ഥികൾ കുറവായിരുന്നു. ഈ യാഥാർത്ഥ്യം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച അപ്പച്ചൻ, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതകൾ ഇല്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ അവരെ പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കരുതെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. എഴുത്തും വായനയും അറിയാവുന്നവർക്കുപോലും അവരുടെ യോഗ്യതയ്ക്കനുസരിച്ചുള്ള തസ്തികകൾ (പ്യൂൺ, വാച്ചർ, ലാസ്റ്റ് ഗ്രേഡ് ജീവനക്കാർ തുടങ്ങിയവ) നൽകി സർക്കാർ സർവീസിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

വിവേചനരഹിതമായ നിയമനം:

ചില തസ്തികകളിൽ നിയമനം ലഭിച്ചാൽ പോലും ജാതിവിവേചനം കാരണം കീഴാള ജീവനക്കാരെ ഓഫീസുകളിൽ കയറ്റാതിരിക്കുകയോ സവർണ്ണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ അവരോട് മോശമായി പെരുമാറുകയോ ചെയ്തിരുന്നു. ഇത്തരം വിവേചനങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും, എല്ലാ സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലും ദളിതർക്ക് ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജോലി ചെയ്യാനുള്ള സാഹചര്യം ഒരുക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

പോലീസ്, മിലിട്ടറി സേവനങ്ങളിലെ പങ്കാളിത്തം:

തിരുവിതാംകൂർ നായർ പട്ടാളത്തിലും പോലീസിലും സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് മാത്രമായിരുന്നു മുൻഗണന. ശാരീരികക്ഷമതയും കഠിനാധ്വാന ശേഷിയുമുള്ള കീഴാള യുവാക്കളെ പോലീസിലും മറ്റ് സുരക്ഷാസേനകളിലും ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്ന് അപ്പച്ചൻ പ്രജാസഭയിൽ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇത് സമൂഹത്തിൽ അവർക്ക് അധികാരത്തിന്റെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.

സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയും
സാമൂഹിക പദവിയും:

സർക്കാർ ജോലി എന്നത് കേവലം ഒരു വരുമാനമാർഗ്ഗം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സമൂഹത്തിൽ അന്തസ്സും സാമൂഹിക പദവിയും (Social Status) കൈവരിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗമാണെന്ന് അദ്ദേഹം സമുദായത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. സർക്കാർ സർവീസിൽ കീഴാളരുടെ സാന്നിധ്യം കൂടുന്നത് വഴി ഭരണകൂടത്തിന് ഇവരോടുള്ള മനോഭാവത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രജാസഭയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചന്റെ ഈ നിരന്തര ഇടപെടലുകൾ തിരുവിതാംകൂറിലെ പിൽക്കാല സാമൂഹിക- രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലും, പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ തൊഴിലവകാശ പോരാട്ടങ്ങളിലും നിർണ്ണായക വഴിത്തിരിവായി.

കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാനനായകരെ കുറിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ, അപ്പച്ചന്റെ ആശയലോകവും രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലിന്റെ നൂതനപാതയും കേരള റാഡിക്കലിസത്തെകുറിച്ചുള്ള ആലോചനയിൽ ആരെയും ആകർഷിക്കേണ്ടതാണ്. പക്ഷെ പലപ്പോഴും അപ്പച്ചനെ ദലിത് ക്രൈസ്തവ പ്രതിനിധിയായി ചുരുക്കിക്കാണാനുള്ള പ്രവണത ശക്തമായി കാണുന്നുണ്ട്. ഈ സങ്കുചിത താല്പര്യങ്ങളിൽനിന്നു പുറത്തുവന്ന് കേരളം സൃഷ്ടിച്ച റാഡിക്കൽ ചിന്തയുടെ ഉൾക്കാമ്പ് കണ്ടെത്താനും വികസിപ്പിക്കാനുമുള്ള ആലോചനയെങ്കിലും ഉണ്ടാകട്ടെ.

അപ്പച്ചനിസത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഈ വേറിട്ട ആലോചന ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.