ഡബ്ലിനിൽ
ജനിച്ചുവളർന്ന
മലയാളിപ്പെൺകുട്ടി
അമ്മൂമ്മയുടെ
കത്ത് വായിക്കാൻ
എന്തു ചെയ്യും?

ഒരു ഐറിഷ് യുവാവ് തൃശ്ശൂരിലെ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. ഭാര്യയുടെ അമ്മയോട് സംസാരിക്കാൻ അയാൾക്ക് മലയാളം പഠിക്കണം.

ഒരു ജർമ്മൻ ഡോക്ടർ കോഴിക്കോട്ടെ ഒരാശുപത്രിയിൽ ഒരു വർഷം ജോലി ചെയ്യാൻ വരുന്നു.

ഡബ്ലിനിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന മലയാളിപ്പെൺകുട്ടി, 17-ാം വയസ്സിൽ, അമ്മൂമ്മയുടെ കത്ത് വായിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഇവർ മൂവരും എന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളാണ്. ഇവർ മൂവരും ആദ്യം ചെയ്തത് ഒന്നുതന്നെ: ഒരു പാഠപുസ്തകം തിരഞ്ഞു, കിട്ടിയില്ല.

ഇതൊരു വ്യക്തിപരമായ പരാതിയല്ല. 15 വർഷമായി ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന മുതിർന്നവരെ മലയാളം പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ ഓരോ ദിവസവും മുട്ടുന്ന ഒരു വസ്തുതയുടെ വിവരണമാണ്: മൂന്നര കോടിയിലേറെ ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്ന, 22 ലക്ഷത്തോളം പ്രവാസികളുള്ള (കേരള മൈഗ്രേഷൻ സർവേ 2023), ലോകത്തിലെ വലിയ ഭാഷകളിലൊന്നായ മലയാളത്തിന്, അതിനെ പുറത്തുനിന്നൊരാൾക്ക് പഠിക്കാനാവശ്യമായ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ ഏതാണ്ട് ഒന്നുമില്ല. ഒരു ഭാഷ ലോകഭാഷയാകുന്നത് സംസാരിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണംകൊണ്ടല്ല; അത് പഠിക്കാവുന്ന ഒന്നായി മാറ്റിയെടുക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. ആ സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും നമുക്ക് അവയിൽ ഏതൊക്കെ ഇല്ലെന്നും കൃത്യമായി പറയാൻ ശ്രമിക്കുകയാണിവിടെ.

ഒന്ന്:
പുറത്തുനിന്നുള്ളവർക്കായി എഴുതിയ
പാഠപുസ്തകം ഇല്ല

ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന മുതിർന്നയാൾക്ക് പൂജ്യത്തിൽനിന്ന് മലയാളം പഠിക്കാൻ, ഓഡിയോ സഹിതമുള്ള, ഘട്ടംഘട്ടമായി ക്രമീകരിച്ച, ഒരു പ്രസാധകൻ പുറത്തിറക്കിയ കോഴ്സ് പുസ്തകം ഇന്ന് അച്ചടിയിലില്ല എന്നാണ് എന്റെ അറിവ്. 1980-ൽ അമേരിക്കൻ സർവകലാശാലകൾക്കായി റോഡ്നി മോഗ് എഴുതിയ 'Malayalam: A University Course and Reference Grammar' ആണ് അവസാനത്തെ ഗൗരവമുള്ള ശ്രമം; അത് പതിറ്റാണ്ടുകളായി അച്ചടിയിലില്ല. ബാക്കിയുള്ളത് ‘30 ദിവസംകൊണ്ട് മലയാളം’ എന്ന പേരിലുള്ള, ലിപി പഠിപ്പിക്കാത്ത, വ്യാകരണമില്ലാത്ത, ഓരോന്നും ഓരോ രീതിയിൽ റോമൻ അക്ഷരത്തിലെഴുതിയ ചെറുപുസ്തകങ്ങളാണ്. തമിഴിനും ഹിന്ദിക്കും ബംഗാളിക്കും പോലും അന്താരാഷ്ട്ര പ്രസാധകരുടെ കോഴ്സുകളുണ്ട്. മലയാളത്തിനില്ല.

പാഠപുസ്തകം ഇല്ലാത്തതിന് ഒരു കാരണമുണ്ട്; അത് അടുത്ത മൂന്നു പോരായ്മകളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.

രണ്ട്:
പഠിതാക്കളുടെ കോർപ്പസ് ഇല്ല;
ആവൃത്തിപ്പട്ടികയും

ഒരു ഭാഷാകോഴ്സ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുമ്പോൾ ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ഏതു വാക്കുകൾ ആദ്യം പഠിപ്പിക്കണം? ഇംഗ്ലീഷിന് അതിന് ഉത്തരമുണ്ട്: ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വാക്കുകളുള്ള കോർപ്പസുകളിൽനിന്ന് കണക്കുകൂട്ടിയ ആവൃത്തിപ്പട്ടികകൾ; ഏറ്റവും സാധാരണമായ 2000 വാക്കുകൾ സംസാരഭാഷയുടെ 80 ശതമാനത്തിലേറെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു എന്ന അറിവ്. സംസാരമലയാളത്തിന് അത്തരമൊരു പട്ടിക പൊതുവിൽ ലഭ്യമല്ല. എന്റെ പാഠക്രമം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയത് 15 വർഷത്തെ ക്ലാസുകളിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ തെറ്റിച്ചതിന്റെ കുറിപ്പുകളിൽ നിന്നാണ്. അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്; പക്ഷേ അത് ശാസ്ത്രമല്ല, കരകൗശലമാണ്. ഒരു ഭാഷയ്ക്ക് മുഴുവൻ ആവശ്യമുള്ളത് ഒരാളുടെ കുറിപ്പുപുസ്തകമല്ല.

ഇതിനൊരു സാങ്കേതികവശം കൂടിയുണ്ട്. അത് ഞാൻ അളന്നുനോക്കിയതാണ്. മലയാളത്തിൽ ലഭ്യമായ ഡിജിറ്റൽ പുസ്തകങ്ങളിൽ നല്ലൊരു പങ്കിന്റെയും ടെക്സ്റ്റ് ലെയർ തകർന്നതാണ്: പഴയ ഫോണ്ട് സംവിധാനങ്ങൾ കൂട്ടക്ഷരങ്ങളെയും സ്വരചിഹ്നങ്ങളെയും അച്ചടിയിൽ ശരിയായി കാണിക്കുമെങ്കിലും, യന്ത്രം വായിക്കുന്ന പാളിയിൽ അവ ഇരട്ടിക്കുകയോ പിളരുകയോ ചെയ്യുന്നു. നൂറുകണക്കിന് പിഡിഎഫുകളിൽ ഞാൻ ഇത് പരിശോധിച്ചു. അർത്ഥം: നിർമ്മിതബുദ്ധിക്കും സെർച്ചിനും കോർപ്പസ് നിർമ്മാണത്തിനും ലഭ്യമായ മലയാളത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഉറവിടത്തിൽത്തന്നെ അഴുകിയതാണ്. ഭാഷയുടെ ഭാവി ഡിജിറ്റലാണെങ്കിൽ, ഇത് ഒരു സാംസ്കാരിക പ്രശ്നമല്ല; എഞ്ചിനീയറിങ് പ്രശ്നമാണ്; പരിഹരിക്കാവുന്നതുമാണ്.

മൂന്ന്:
നിലവാരമാനകം ഇല്ല

യൂറോപ്പിൽ ഭാഷാപഠനത്തിന്റെ പൊതുഭാഷ CEFR ആണ്: A1 മുതൽ C2 വരെയുള്ള ആറു തലങ്ങൾ, ഓരോ തലത്തിലും പഠിതാവിന് എന്തു ചെയ്യാനാകും എന്ന വിവരണങ്ങൾ. ഒരു ജർമ്മൻ സർവകലാശാലയും ഒരു ഐറിഷ് ആശുപത്രിയും ഒരു ഓസ്ട്രേലിയൻ സ്കൂളും ഒരേ പട്ടിക നോക്കി സംസാരിക്കുന്നു. ഹിന്ദിക്കും തമിഴിനും അത്തരം വിവരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്.

മലയാളത്തിന് എന്റെ അറിവിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട CEFR വിവരണങ്ങളില്ല. അതിനർത്ഥം: "എനിക്ക് മലയാളം അറിയാം" എന്നതിന് പുറത്തുള്ള ആർക്കും മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു അളവില്ല; ഒരു പ്രവാസിക്കുട്ടിക്ക് സ്കൂളിൽ കാണിക്കാൻ സർട്ടിഫിക്കറ്റില്ല; വിദേശിക്ക് ജോലിക്ക് അപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ എഴുതിക്കാണിക്കാൻ ഒരു തലമില്ല. യുകെയിൽ GCSE തലത്തിൽ മലയാളം പരീക്ഷിക്കാനാവുമോ എന്ന് ഞാൻ ഈയിടെ ഒരു പരീക്ഷാബോർഡിനോട് ചോദിച്ചു. മറുപടി വ്യക്തമായിരുന്നു: 5000 വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഉറപ്പും, ഭാഷയിലും മൂല്യനിർണയത്തിലും തെളിയിക്കപ്പെട്ട വൈദഗ്ധ്യമുള്ള പരീക്ഷകരും വേണം. രണ്ടാമത്തേത് നമുക്ക് ഇന്ന് കാണിക്കാനില്ല; കാരണം, മൂല്യനിർണയം എന്ന ശാസ്ത്രം മലയാളം അധ്യാപനത്തിൽ ഇതുവരെ പ്രവേശിച്ചിട്ടില്ല.

നാല്:
തരംതിരിച്ച വായനാസാമഗ്രികൾ
ഇല്ല

ഒരു ഭാഷ പഠിക്കുന്നയാൾ ക്ലാസിനു പുറത്ത് വളരുന്നത് വായനയിലൂടെയാണ്. അതിന് graded readers വേണം: പഠിതാവിന്റെ തലത്തിനു പറ്റിയ പദസമ്പത്തിൽ, നിയന്ത്രിത വാക്യഘടനയിൽ എഴുതിയ കഥകൾ. ഇംഗ്ലീഷിൽ ഇത്തരം ആയിരക്കണക്കിന് പുസ്തകങ്ങളുണ്ട്. മലയാളത്തിന് ബാലസാഹിത്യമുണ്ട്; പക്ഷേ ബാലസാഹിത്യം മലയാളം മാതൃഭാഷയായ കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയാണ്; അതിന്റെ പദസമ്പത്ത് ഒരു പഠിതാവിന് അപ്രാപ്യമാണ്. ഇരുപത്തിരണ്ടു ലക്ഷം പ്രവാസികളുടെ കുട്ടികൾക്ക്, ഭാഷ കേട്ടു മനസ്സിലാകുന്ന, എന്നാൽ വായിക്കാനാവാത്ത ഒരു തലമുറയ്ക്ക്, പാലമായി നിൽക്കേണ്ട ഈ പുസ്തകങ്ങൾ ആരും എഴുതിയിട്ടില്ല. ഞാൻ നാലു വാല്യം എഴുതി; അത് ഒരു ഭാഷയ്ക്ക് വേണ്ടതിന്റെ ഒരു ശതമാനമാണ്.

അഞ്ച്:
പഠിപ്പിക്കുന്നവരെ പഠിപ്പിക്കാൻ
ആരുമില്ല

ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മലയാളി സമാജങ്ങളിൽ ശനിയാഴ്ചകളിൽ മലയാളം ക്ലാസുകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. പഠിപ്പിക്കുന്നത് സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരാണ്: മലയാളം നന്നായി അറിയാവുന്ന, എന്നാൽ ഭാഷ പഠിപ്പിക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് ആരും പറഞ്ഞുകൊടുത്തിട്ടില്ലാത്ത അമ്മമാരും അച്ഛന്മാരും. അവർ ചെയ്യുന്നത് കേരളത്തിലെ ഒന്നാം ക്ലാസിലെ രീതിയാണ്: അക്ഷരമാല മുഴുവൻ ആദ്യം, പിന്നെ വാക്കുകൾ, പിന്നെ വാചകം. മാതൃഭാഷക്കാരായ ആറു വയസ്സുകാർക്ക് അതു മതി; ഇംഗ്ലീഷ് ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു പതിനൊന്നു വയസ്സുകാരന് അത് ആറാഴ്ചകൊണ്ട് മടുക്കും, പിന്നെ അവൻ വരില്ല. ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപനത്തിന് CELTA പോലുള്ള നാലാഴ്ചത്തെ പ്രായോഗിക പരിശീലനങ്ങളുണ്ട്. മലയാളം രണ്ടാം ഭാഷയായി പഠിപ്പിക്കാൻ അത്തരമൊന്ന് എവിടെയുമില്ല; ഉണ്ടാക്കാൻ അധികം ചെലവുമില്ല.

എന്താണ് വേണ്ടത്?

ഇതിലൊന്നും പുതിയ ഗവേഷണം വേണ്ട; വേണ്ടത് തീരുമാനമാണ്. അവ ക്രമത്തിൽ:

ഒന്ന്: സംസാരമലയാളത്തിന്റെ ഒരു തുറന്ന കോർപ്പസും അതിൽ നിന്നുള്ള ആവൃത്തിപ്പട്ടികയും. മലയാളം സർവകലാശാലയ്ക്ക് ഒരു വർഷംകൊണ്ട് ചെയ്യാവുന്ന പണി.

രണ്ട്: CEFR-ന്റെ മാതൃകയിൽ മലയാളത്തിന് ആറു തല വിവരണങ്ങളും അതിനെ ആധാരമാക്കി ഓൺലൈനിൽ എഴുതാവുന്ന ഒരു നിലവാരപരീക്ഷയും. സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ടായാൽ പ്രവാസി സ്കൂളുകൾക്ക് ലക്ഷ്യമുണ്ടാകും; ലക്ഷ്യമുണ്ടായാൽ കുട്ടികൾ വരും.

മൂന്ന്: മലയാളം രണ്ടാം ഭാഷയായി പഠിപ്പിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു ഹ്രസ്വ പ്രായോഗിക പരിശീലനം- ഓൺലൈനിൽ, സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർക്ക് സൗജന്യമായി.

നാല്: പഠിതാക്കൾക്കായി തരംതിരിച്ച വായനാപരമ്പര. ഇത് സ്വകാര്യ പ്രസാധകർക്ക് ലാഭകരമായി ചെയ്യാനാകുന്ന ഒരേയൊരു ഇനമാണ്; അവർക്ക് ഒന്നും രണ്ടും കൊടുത്താൽ മതി.

അഞ്ച്: ഡിജിറ്റൽ മലയാളത്തിന് ഒരു ഗുണനിലവാര മാനദണ്ഡം: യൂണിക്കോഡ് ഫോണ്ടുകൾ, യന്ത്രം വായിക്കാവുന്ന ടെക്സ്റ്റ് ലെയർ. സർക്കാർ വാങ്ങുന്ന ഓരോ ഡിജിറ്റൽ പുസ്തകവും അത് പാലിക്കണം എന്ന ഒറ്റ ഉത്തരവ് മതി.

ഇതൊന്നും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ എന്തു സംഭവിക്കും? ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല എന്നതാണ് ഉത്തരം; അതാണ് പ്രശ്നം. കേരളത്തിൽ മലയാളം സുരക്ഷിതമാണ്. പക്ഷേ ഡബ്ലിനിലും ഷാർജയിലും ടൊറന്റോയിലും അത് ഒരു തലമുറകൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നു; നിശ്ശബ്ദമായി, ആരും തീരുമാനിക്കാതെ. അമ്മൂമ്മയുടെ കത്ത് വായിക്കാനാഗ്രഹിച്ച ഡബ്ലിനിലെ ആ പെൺകുട്ടി ഇപ്പോൾ വായിക്കും. അവൾക്കുവേണ്ടി ഒരു പുസ്തകം ഞാൻ എഴുതേണ്ടിവന്നു എന്നതാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ മുഴുവൻ വാദവും.