ആശങ്കകളുടെ കണക്ക്;
ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടണം
ധവളപത്രം

ഭരണമാറ്റത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ വി.ഡി. സതീശൻ സർക്കാർ പുറത്തുവിട്ട സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിഗതി റിപ്പോർട്ട് കേരളത്തിന്റെ വരുംകാല രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക നയങ്ങളുടെ ദിശാസൂചികയാണ്. മുൻ കേന്ദ്ര കാബിനറ്റ് സെക്രട്ടറി കെ.എം. ചന്ദ്രശേഖർ നേതൃത്വം നൽകിയ വിദഗ്ദ്ധസമിതി തയ്യാറാക്കിയ ഈ സുപ്രധാന രേഖ ഭരണസുതാര്യത ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് എന്നാണ് സർക്കാറിന്റെ അവകാശവാദം. സംസ്ഥാനം നേരിടുന്ന യഥാർത്ഥ കടബാധ്യതകളും സാമ്പത്തിക വെല്ലുവിളികളും ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഈ ധവളപത്രത്തിലൂടെ സാധിച്ചുവെന്നും സർക്കാർ പറയുന്നു.

എന്നാൽ, പ്രതിപക്ഷവും ഇടതുപക്ഷ സാമ്പത്തികവിദഗ്ധരും ധവളപത്രത്തെ ജാഗ്രതയോടെയാണ് വീക്ഷിക്കുന്നത്. ജനക്ഷേമ പദ്ധതികളുടെ വെട്ടിച്ചുരുക്കലിലേക്കും പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അടച്ചുപൂട്ടലിലേക്കും സ്വകാര്യവൽക്കരണത്തിലേക്കും ചെലവുചുരുക്കലിലേക്കും നയിക്കുന്ന ‘ക്ലാസ്സിക് നവലിബറൽ അജൻഡ'യുടെ തുടക്കമായാണ് അവർ ധവളപത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്. കടുത്ത സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള മുൻകൂർ ജാമ്യമെടുക്കലാണ് ഇതെന്ന വിമർശനവും ശക്തമാണ്.

ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ വിയോജിപ്പുകൾ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ, കേരളത്തിന്റെ സമഗ്രമായ സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും വരുംകാല വികസനസാധ്യതകളെയും വസ്തുതാപരമായി പരിശോധിക്കുക എന്നത് അടിയന്തരപ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു വിഷയമാണ്.

തള്ളിക്കളയാനാകാത്ത കണക്കുകൾ 

ധവളപത്രം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന കണക്കുകൾ അതീവ ഗൗരവതരവും ആർക്കും തള്ളിക്കളയാനാകാത്തതുമാണ്. 2025-26 ബജറ്റ് രേഖകൾ പ്രകാരം കേരളത്തിന്റെ മൊത്തം കടബാധ്യത 5.07 ലക്ഷം കോടി രൂപയായി ഉയർന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മൊത്തം ആഭ്യന്തര ഉൽപാദനത്തിന്റെ (GSDP) 35.5 ശതമാനത്തോളമാണ്; അതേസമയം ദേശീയ ശരാശരി 29.2 ശതമാനം മാത്രമാണെന്നത് പ്രതിസന്ധിയുടെ ആഴം കൂട്ടുന്നു.

ഇതിലും ആശങ്കാജനകം, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ 'കമ്മിറ്റഡ് ചെലവുകളാണ്. 2024-25 കാലയളവിൽ ശമ്പളം, പെൻഷൻ, പലിശ ഇനങ്ങളിലായി മാത്രം 96,927 കോടി രൂപയാണ് കേരളത്തിന് ചെലവാക്കേണ്ടിവന്നത്. അതായത്, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ആകെ വരുമാനത്തിന്റെ 77.6 ശതമാനവും ഈ ഒരൊറ്റ കാര്യത്തിനാണ് വിനിയോഗിക്കുന്നത്. ദേശീയതലത്തിൽ ഈ ശരാശരി 46.1% മാത്രമാണെന്നിരിക്കെ, കേരളത്തിന് തങ്ങളുടെ കൈയിൽ കിട്ടുന്ന ഓരോ 100 രൂപയിലും 77 രൂപയും ഈ നിശ്ചിത ചെലവുകൾക്കായി മാറ്റിവെക്കേണ്ടിവരുന്നു.

സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ദൈനംദിന സാമ്പത്തിക നടത്തിപ്പ് എത്രത്തോളം ദുഷ്കരമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ് റിസർവ് ബാങ്കിന്റെ കണക്കുകൾ.

2025-ൽ മാത്രം 262 ദിവസവും സംസ്ഥാന ട്രഷറി ആർ.ബി.ഐ.യുടെ വെയ്‌സ് ആൻഡ് മീൻസ് അഡ്വാൻസസിനെയാണ് (WMA) ആശ്രയിച്ചത്< ഇതിനുപുറമേ 84 ദിവസത്തോളം ഓവർഡ്രാഫ്റ്റിലുമായിരുന്നു. കോവിഡ് പ്രതിസന്ധി കടുത്ത 2020-21 കാലഘട്ടത്തിൽ പോലും ഇത് യഥാക്രമം 234-ഉം 195-ഉം ദിവസങ്ങളായിരുന്നു എന്നോർക്കുമ്പോഴാണ് ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥിതി എത്രത്തോളം വഷളായെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്.

ഇതിനൊപ്പമാണ് കംപ്ട്രോളർ ആൻഡ് ഓഡിറ്റർ ജനറലിന്റെ (C&AG) ഞെട്ടിക്കുന്ന കണ്ടെത്തൽ. 2019-24 കാലയളവിൽ കേരളം എടുത്ത ആകെ കടത്തിന്റെ വെറും 5.18% മാത്രമാണ് അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം പോലുള്ള മൂലധന നിർമ്മാണത്തിനായി വിനിയോഗിച്ചത്. ബാക്കി തുക മുഴുവൻ ദൈനംദിനചെലവുകൾക്കും പഴയ കടം തിരിച്ചടയ്ക്കാനുമാണ് ഉപയോഗിച്ചുതീർത്തത്. ഈ കണക്കുകളൊന്നും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി സ്വന്തമായി നിർമ്മിച്ചെടുത്തതല്ല, മറിച്ച് സി.&എ.ജി.യും ആർ.ബി.ഐ.യും ദേശീയതലത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ കൃത്യമായ ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, നിലവിലെ സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ കേവലമൊരു 'കൃത്രിമ രാഷ്ട്രീയാഖ്യാനം' മാത്രമായി തള്ളിക്കളയുന്നത് ജനാധിപത്യപരമായ ചർച്ചയ്ക്കും ഒട്ടും ഉചിതമല്ല.

ഇടതുപക്ഷ നിരീക്ഷകർ ഇവിടെ ഉന്നയിക്കുന്ന കാതലായ ചോദ്യം പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളയാനാകില്ല. അധ്യാപകർക്കും ഡോക്ടർമാർക്കും നഴ്‌സുമാർക്കും നൽകുന്ന ശമ്പളവും പെൻഷനും കേവലമൊരു 'ഭാര'മായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല; കാരണം, ഈ നിക്ഷേപങ്ങളാണ് കേരളത്തിന്റെ ഉന്നത ആരോഗ്യ-വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്നത്. ആഗോളതലത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ള 'കേരള മോഡൽ' വികസനത്തിന്റെ അടിത്തറ തന്നെ ഇത്തരം സാമൂഹിക ചെലവുകളാണ്. ശമ്പളം നൽകുന്നതുവഴി പണം വിപണിയിലെത്തുകയും അത് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ ചലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

എന്നിരുന്നാലും, ധവളപത്രം പങ്കുവെക്കുന്ന ആശങ്ക മറ്റൊന്നാണ്. ഈ കമ്മിറ്റഡ് ചെലവുകൾ ദേശീയ ശരാശരിയേക്കാൾ ഇരട്ടിയോളം ഉയർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ, അത് അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം (Infrastructure), മറ്റ് ജനക്ഷേമ പദ്ധതികൾ, പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ പുരോഗതി എന്നിവയ്ക്കായി നീക്കിവെക്കേണ്ട തുകയെയാണ് നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്നത്. ഇതിനൊരു വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ് ദലിത്- പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെ ക്ഷേമഫണ്ടിലുണ്ടായ ഇടിവ്.

ധനവിഹിതത്തിലെ കുറവ്: 2017-18 കാലഘട്ടത്തിൽ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ആകെ പ്ലാൻ ചെലവിന്റെ 9.24% ആയിരുന്ന SC/ST/OBC ക്ഷേമ വിഹിതം, 2025-26 ആയപ്പോഴേക്കും 3.85% ആയി കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു.

ഭരണഘടനാപരമായ ബാധ്യതകളുടെ ലംഘനത്തിലേക്കുവരെ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നതാണ് ഈ കണക്കുകൾ. സർക്കാർ ശമ്പളം ജനങ്ങളിലേക്ക് തന്നെയാണ് എത്തുന്നതെന്ന വാദം ശരിവെക്കുമ്പോൾ തന്നെ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി മൂലം സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലുള്ള SC/ST ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ക്ഷേമഫണ്ടുകൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കപ്പെടുന്നത് ആരെയാണ് ദോഷകരമായി ബാധിക്കുക എന്ന ചോദ്യം തികച്ചും ഗൗരവമുള്ളതാണ്. ഒരു ജനക്ഷേമ രാജ്യം മധ്യവർഗത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ഏറ്റവും നിർധനരായ മനുഷ്യരെക്കൂടി ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥരല്ലേ എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നു.  

കിഫ്ബി: കടുത്ത ചോദ്യങ്ങൾ

കേരളത്തിന്റെ പൊതുവികസനചർച്ചകളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് കിഫ്ബി (KIIFB). 2016-ൽ പുനഃസംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട കിഫ്ബി, പൊതുവിദ്യാലയങ്ങൾ, സർക്കാർ ആശുപത്രികൾ, പ്രധാന റോഡുകൾ, പാലങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ആധുനികവൽക്കരണത്തിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. പരമ്പരാഗത ബജറ്റ് പരിധികൾ മറികടന്ന്, അടിസ്ഥാനസൗകര്യവികസനം നടപ്പാക്കാൻ ഇടതുപക്ഷ സർക്കാർ കണ്ടെത്തിയ ബദൽ വഴിയായിരുന്നു ഇത്. അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിൽ ദൃശ്യപരമായ കുതിച്ചുചാട്ടമുണ്ടാക്കാൻ കിഫ്ബിക്ക് കഴിഞ്ഞുവെങ്കിലും സി.&എ.ജി.യുടെ (C&AG) 2024-25 ഓഡിറ്റ് റിപ്പോർട്ട് കിഫ്ബിയുടെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറയെക്കുറിച്ച് ചില കടുത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്.

കിഫ്ബിക്ക് സ്വന്തമായി വരുമാനമുണ്ടാക്കാനുള്ള 'സ്വതന്ത്ര' ശേഷിയില്ലെന്നും, അതിന്റെ 21,000 കോടി രൂപയുടെ കടബാധ്യത ഫലത്തിൽ സംസ്ഥാന ഖജനാവിന്റെ തന്നെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്നുമാണ് ഓഡിറ്റ് കണ്ടെത്തൽ. ഇതിനുപുറമേ, വിപണിയിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് കടമെടുക്കുമ്പോൾ സർക്കാരിന് ലഭിക്കുന്ന പലിശനിരക്കിനേക്കാൾ 1- 1.5 ശതമാനം വരെ അധികം പലിശ കിഫ്ബിക്ക് നൽകേണ്ടിവരുന്നു എന്നതും, 35,000 കോടി രൂപയുടെ പ്രൊജക്റ്റുകൾ ഇനിയും ഫണ്ട് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്നതും പ്രതിസന്ധിയുടെ ആഴം കൂട്ടുന്നു.

ഇതിനെല്ലാം പുറമെ, വികസന ഫണ്ട് വിതരണത്തിൽ പ്രാദേശികമായി ഉണ്ടായ വലിയ അസന്തുലിതാവസ്ഥയാണ് ഓഡിറ്റിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന പോരായ്മ. കണ്ണൂർ ജില്ല മാത്രം കിഫ്ബി ഫണ്ടിന്റെ 20 ശതമാനത്തിലധികം കൈക്കലാക്കിയപ്പോൾ, തിരുവനന്തപുരം (17%), എറണാകുളം (11%) എന്നീ ജില്ലകൾ കൂടി ചേരുമ്പോൾ വെറും മൂന്ന് ജില്ലകൾ മാത്രമായി കിഫ്ബി ഫണ്ടിന്റെ ഏതാണ്ട് പകുതിയോളം തുക സ്വന്തമാക്കി. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതകളോ മാനവ വികസനസൂചികയോ (HDI) അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പിന്നാക്കാവസ്ഥ പരിഗണിച്ചാൽ, ബാക്കി 11 ജില്ലകളെ പിന്നിലാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള ഫണ്ടുകളുടെ ഈ കേന്ദ്രീകരണത്തെ വസ്തുതാപരമായി ന്യായീകരിക്കുക ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നഷ്ടം

ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സജീവ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുള്ള (PSE) സംസ്ഥാനം കേരളമാണ്. നിലവിൽ 132 പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളാണ് ഇവിടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഇവയുടെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി ആശങ്കാജനകമാണ് എന്നാണ് കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. 2021-22 കാലഘട്ടത്തിൽ 31,571 കോടി രൂപയായിരുന്ന പൊതുമേഖലാസ്ഥാപനങ്ങളുടെ സഞ്ചിതനഷ്ടം, 2024-25 ആയപ്പോഴേക്കും 78,851 കോടി രൂപയായി കുത്തനെ ഉയർന്നു. ഇതിൽ കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി. (KSRTC), കെ.എസ്.എസ്.പി.എൽ. (KSSPL), വാട്ടർ അതോറിറ്റി (KWA) എന്നീ മൂന്ന് സ്ഥാപനങ്ങൾ മാത്രം ചേർന്നാണ് ഈ ആകെ നഷ്ടത്തിന്റെ 72 ശതമാനവും വരുത്തിവെക്കുന്നത്.

ഈ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ 'നഷ്ടം' എന്നത് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന സേവനങ്ങളുടെ (Public Goods) ഭാഗമായി കാണേണ്ടതാണ് എന്ന വസ്തുതയും പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ലാഭം മാത്രം നോക്കി കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി. സർവീസുകൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കിയാൽ ഗ്രാമീണമേഖലയിലെ സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകും എന്ന വാദത്തിൽ കാര്യമുണ്ട്.

എന്നാൽ, സേവനങ്ങളുടെ മറവിൽ നടക്കുന്ന ഭരണപരമായ പരാജയങ്ങളെയാണ് ധവളപത്രം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. വാട്ടർ അതോറിറ്റിയുടെ പൈപ്പുകളിലൂടെ വിതരണം ചെയ്യുന്ന ജലത്തിന്റെ 40 - 50% വരെ ചോർന്നുപോകുന്നത് ഭരണപരമായ പാളിച്ചയാണ്. അതുപോലെ വലിയൊരു വിഭാഗം കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസുകളും 15 വർഷത്തിലധികം പഴക്കമുള്ളതാണെന്നത് അടിയന്തര ഇടപെടൽ ആവശ്യപ്പെടുന്ന വലിയൊരു ഭരണദൗർബല്യമാണ്.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങൾ 'ഉൽപ്പാദന സബ്‌സിഡിയിൽ' (Production Subsidy) നിന്ന, 'ഉപഭോഗ സബ്‌സിഡിയിലേക്ക്' (Consumption Subsidy) മാറണമെന്ന ധവളപത്രത്തിലെ ശുപാർശ പ്രസക്തമാകുന്നത്. സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കനത്ത നഷ്ടം നികത്താൻ പണം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനുപകരം, അർഹരായ യഥാർത്ഥ ഉപഭോക്താക്കൾക്കുമാത്രം നേരിട്ട് ആശ്വാസം ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ് ഈ നയം കൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ മോശം മാനേജ്മെന്റും ദുർഭരണവും ഇല്ലാതാക്കാനും സാധാരണക്കാർക്ക് നൽകേണ്ട ആനുകൂല്യങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനും ഈ നിർദ്ദേശം ഒരു പരിധിവരെ സഹായിക്കും എന്ന വാദത്തിൽ ഏറെ ന്യായമുണ്ട്.

കേന്ദ്രവിവേചനത്തെക്കുറിച്ച് മൗനം

ധവളപത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പോരായ്മയായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നത്, കേന്ദ്ര- സംസ്ഥാന ധനകാര്യ ബന്ധങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്ത രീതിയാണ്; ഈ സുപ്രധാന വിഷയം കേവലമൊരു 'അനുബന്ധം' (Annexure) മാത്രമായാണ് റിപ്പോർട്ടിൽ ഒതുക്കിയിരിക്കുന്നത്. 2022 ജൂൺ മുതൽ ജി.എസ്.ടി. കോമ്പൻസേഷൻ നിർത്തലാക്കിയതു വഴി പ്രതിവർഷം 5,000 മുതൽ 7,000 കോടി രൂപയുടെ വരുമാനനഷ്ടമാണ് കേരളത്തിനുണ്ടാകുന്നത്.

ഇതിനുപുറമേ, പതിനാറാം ധനകാര്യ കമ്മീഷൻ റവന്യൂ കമ്മി ഗ്രാന്റ് (Revenue Deficit Grant) പൂർണ്ണമായി നിർത്തലാക്കിയതോടെ 2026-27 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൽ മാത്രം കേന്ദ്രവിഹിതത്തിൽ ഏതാണ്ട് 20,000 കോടി രൂപയുടെ വൻ കുറവാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യൻ ഫെഡറൽ ഘടനയിൽ ദേശീയ ജി.ഡി.പി.യിലേക്ക് വലിയ സംഭാവന നൽകുന്ന ഒരു വികസിത സംസ്ഥാനമായിരുന്നിട്ടും, കേന്ദ്ര നികുതി വിഹിതം വിഭജിക്കുമ്പോൾ കേരളത്തിന് അർഹമായത് നൽകാതെ അവഗണിക്കുന്ന ഈ 'ഘടനാപരമായ അനീതി' (Structural Injustice) ധവളപത്രത്തിന്റെ ആദ്യ അധ്യായം തന്നെയാകേണ്ടതായിരുന്നു. കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ ഈ സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കലിനെതിരെ ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്തുന്നതിനുപകരം, യു.ഡി.എഫ്. സർക്കാർ ഈ വിഷയത്തെ ഒതുക്കിക്കളഞ്ഞത് പല രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യങ്ങളിലേക്കും സന്ദേഹങ്ങളിലേക്കും വഴിതുറക്കുന്നുണ്ട്.

ആശങ്കകളുണ്ട്;
കൂടുതൽ വ്യക്തത വേണം

ധവളപത്രം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പ്രധാന ശുപാർശകൾ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തികച്ചും ഔദ്യോഗികവും പ്രായോഗികവുമാണ്. കിഫ്ബിയെ ബജറ്റ് ഘടനയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക, പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനക്ഷമത വർദ്ധിപ്പിക്കുക, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വന്തം നികുതി വരുമാനം (SOTR) ഉയർത്തുക, ഒപ്പം സ്വകാര്യ നിക്ഷേപങ്ങളെ ആകർഷിക്കുക എന്നിവയാണ് പ്രധാന നിർദ്ദേശങ്ങൾ. എന്നാൽ, വികസനത്തിന് പണം കണ്ടെത്താൻ മറ്റ് ബദലുകളില്ലാത്ത ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇത്തരം സാമ്പത്തിക പരിഷ്കരണങ്ങളെ വെറുമൊരു 'നവലിബറൽ അജണ്ട' എന്ന് ലേബൽ ചെയ്ത് തള്ളിക്കളയുന്നത് കേവലം ബൗദ്ധികമായ എളുപ്പവഴി മാത്രമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ചില ശുപാർശകളിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തത വരേണ്ടതുണ്ട്. തന്ത്രപ്രധാനമല്ലാത്ത (Non-strategic) പൊതുമേഖലാസ്ഥാപനങ്ങൾ സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കണം എന്ന ധവളപത്രത്തിലെ നിർദ്ദേശം വലിയ ആശങ്കകൾക്ക് കാരണമാകുന്നുണ്ട്. ഇത് സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി., വാട്ടർ അതോറിറ്റി തുടങ്ങിയ വലിയ സ്ഥാപനങ്ങളെയും ഉദ്ദേശിച്ചാണോ, അതോ നിലവിൽ ലാഭകരമല്ലാത്തതും വലിയ സാമൂഹിക പ്രാധാന്യമില്ലാത്തതുമായ ചെറുകിട കോർപ്പറേഷനുകളെ മാത്രമാണോ ലക്ഷ്യമിടുന്നത് എന്ന് സർക്കാർ വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സ്വകാര്യ നിക്ഷേപങ്ങൾ ആകർഷിക്കുന്നതും സൺറൈസ് വ്യവസായങ്ങൾക്ക് (Sunrise Industries) മുൻഗണന നൽകുന്നതും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമായി മാറരുത്. മറിച്ച്, ശക്തമായ സാമൂഹിക ഭരണച്ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽനിന്നുകൊണ്ട്, വെട്ടിക്കുരുക്കപ്പെട്ട എസ്‌.സി./എസ്‌.ടി. ക്ഷേമ ബജറ്റ് പുനഃസ്ഥാപിച്ച് ഉയർത്തുകയും, സാമ്പത്തിക വളർച്ചയും സാമൂഹികനീതിയും ഒരുപോലെ കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്യുന്ന 'ദ്വിതല ലക്ഷ്യം' (Dual Target) ആയിരിക്കണം വരുംകാലങ്ങളിൽ കേരളത്തിന്റെ വികസന മാതൃക.

വേണം, ഗൗരവകരമായ ചർച്ച

ഈ ധവളപത്രത്തെ ഒന്നുകിൽ 'ഭരണ സുതാര്യതയുടെ ഉദ്ഘോഷം' ആയി ആഘോഷിക്കുകയോ, അതല്ലെങ്കിൽ 'ജനവിരുദ്ധമായ ഗൂഢ അജണ്ട' എന്നുപറഞ്ഞ് പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളയുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഒരുപോലെ അപൂർണ്ണമായ ഒറ്റനോട്ട വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ മാത്രമാണ്. കേരളത്തെപ്പോലെ പ്രബുദ്ധരായ ഒരു ജനാധിപത്യ- രാഷ്ട്രീയ സമൂഹം ഇതിലും ആഴത്തിലുള്ളതും വസ്തുതാപരവുമായ ചർച്ചകളാണ് ഏറ്റെടുക്കേണ്ടത്.

ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്; 5.07 ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ ആകെ കടം, ഭരണമേൽക്കുമ്പോൾ നേരിട്ട 48,733 കോടി രൂപയുടെ അടിയന്തര കുടിശ്ശിക, ആകെ വരുമാനത്തിന്റെ 77.6 ശതമാനവും ശമ്പളത്തിനും പെൻഷനുമായി മാറ്റിവെക്കേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ, 262 ദിവസത്തോളം ട്രഷറി വെയ്‌സ് ആൻഡ് മീൻസ് അഡ്വാൻസിലോ ഓവർഡ്രാഫ്റ്റിലോ തുടരേണ്ടി വന്ന സാഹചര്യം എന്നിവയൊന്നും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി സ്വന്തമായി ചമച്ചെടുത്ത ആഖ്യാനങ്ങളല്ല. മറിച്ച്, റിസർവ് ബാങ്കും സി.&എ.ജി.യും കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയ, കേരളം ഒരുമിച്ച് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടിവരുന്ന കടുത്ത ധനകാര്യ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളാണ്.

അതേസമയം, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയെ കേവലം 'ഭരണകാര്യക്ഷമതയുടെ കുറവ്' എന്ന ഒരൊറ്റ ചട്ടക്കൂടിലേക്ക് ചുരുക്കി, സമൂഹത്തിലെ താഴെത്തട്ടിലുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാനും പാടില്ല. എസ്‌.സി./എസ്‌.ടി. ക്ഷേമ ഫണ്ടിലുണ്ടായ കുറവ്, കിഫ്ബി ഫണ്ട് വിതരണത്തിൽ പ്രകടമായ പ്രാദേശിക അസന്തുലിതാവസ്ഥ, പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തളർച്ച എന്നിവയെല്ലാം 'ഖജനാവ് ശൂന്യമാണ്' എന്ന ഒറ്റ ന്യായീകരണത്തിൽ ഒതുക്കിത്തീർക്കാൻ സർക്കാർ ശ്രമിക്കരുത്. കാരണം, ഒരു ജനക്ഷേമ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ധനകാര്യ ആരോഗ്യം എന്നത് ഖജനാവ് സുരക്ഷിതമാകുന്നതിനൊപ്പം, സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും ദുർബലരായ മനുഷ്യർ കൂടുതൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലേക്ക് വീണുപോകാതിരിക്കുക എന്നതുകൂടിയാണ്.

വി.ഡി. സതീശൻ സർക്കാർ ഇങ്ങനെയൊരു സാമ്പത്തിക അടിത്തറ (Baseline) പൊതുജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ വെച്ചതോടെ അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തം ഇരട്ടിക്കുകയാണ്. വരാനിരിക്കുന്ന ബജറ്റുകളിൽ എസ്‌.സി./എസ്‌.ടി. ക്ഷേമഫണ്ടുകൾ ഉയർന്നോ, ട്രഷറി പ്രതിസന്ധിയുടെയും ഡബ്ല്യു.എം.എ.യുടെയും ദിവസങ്ങൾ കുറഞ്ഞോ, കിഫ്ബി പദ്ധതികളുടെ ജില്ലാതല വിതരണം കൂടുതൽ നീതിപൂർവ്വമായോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ അളക്കാൻ ജനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുക ഇതേ ധവളപത്രത്തിലെ കണക്കുകളായിരിക്കും. ഭരണ സുതാര്യതയുടെ ആദ്യ ചുവടുവെപ്പായി ഈ രേഖ മാറണമെങ്കിൽ, ഇതിന്റെ പ്രഖ്യാപിതലക്ഷ്യം ജനക്ഷേമം വെട്ടിച്ചുരുക്കലാകരുത്; മറിച്ച്, ഖജനാവ് ചോർച്ചയില്ലാതെ സംരക്ഷിച്ച്, പാവപ്പെട്ടവരുടെ അവകാശങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുക എന്നതായിരിക്കണം.