സാധാരണക്കാർക്ക്
നീതി നൽകുന്നുണ്ടോ
സൈബർ നിയമങ്ങൾ?

ഇന്ത്യയുടെ ഡിജിറ്റൽ സ്വപ്നം ദിനംപ്രതി വലുതാകുമ്പോൾ, അതിന്റെ നിഴലായി വളരുന്ന ഒരു അദൃശ്യലോകവുമുണ്ട്; സൈബർ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ ലോകം. സ്മാർട്ട്ഫോൺ സ്‌ക്രീനിന്റെ പിന്നിൽ നടക്കുന്ന തട്ടിപ്പുകളും അപമാനങ്ങളും, വ്യക്തിജീവിതത്തിന്റെ കവർച്ചകളും ഇന്ന് സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ദിനചര്യയിലേക്കു തന്നെ കടന്നുവന്നിരിക്കുന്നു. നിയമങ്ങളും സംവിധാനങ്ങളും ഉണ്ടെങ്കിലും, അവ ശരിക്കും ആരുടെ പക്ഷത്താണ് നിൽക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യമാണ് ഇന്ന് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

ഇന്ത്യയിലെ സൈബർ നിയമങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം IT Act- 2000 ആണ്. പിന്നീട് വന്ന ഭേദഗതികളും പുതിയ നിയമങ്ങളും ചേർന്ന് ഒരു ശക്തമായ ചട്ടക്കൂട് രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ നിയമങ്ങൾ കടലാസ്സിൽ കാണിക്കുന്ന ശക്തി യാഥാർത്ഥ്യജീവിതത്തിൽ കാണിക്കുമോ എന്നതാണ് പൊതുവെയുള്ള സംശയം.

Shreya Singhal കേസ് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, നിയമത്തിന് ചിലപ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ തന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്നതാണ്. Section 66 A റദ്ദാക്കപ്പെട്ടത് ഒരു നിയമപരമായ വിജയം മാത്രമല്ല, ഭരണകൂടത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുമുന്നിൽ വ്യക്തിയുടെ ശബ്ദം എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് തെളിയിച്ച സംഭവവുമാണ്. അതുപോലെ, പുട്ടസ്വാമി വിധി സ്വകാര്യതയെ ഒരു അടിസ്ഥാന അവകാശമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു- പക്ഷേ ഇന്നും, ഓരോ ഡാറ്റാ ചോർച്ചയിലും ആ അവകാശം എത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു?

കോടതികൾ പലപ്പോഴും ജനങ്ങളുടെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, അന്വേഷണ സംവിധാനങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാണ്. സൈബർ ക്രൈം പോലീസ് സ്റ്റേഷനുകൾ, I4C പോലുള്ള കേന്ദ്ര സംവിധാനങ്ങൾ- ഇവയെല്ലാം സജ്ജമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു സാധാരണ പൗരർ തട്ടിപ്പിൽപ്പെട്ടാൽ, ആദ്യം നേരിടേണ്ടിവരുന്നത് നിയമപരമായ വഴികളല്ല, മറിച്ച് അവഗണനയും വൈകിപ്പിക്കലുകളുമാണ്. ഇതുതന്നെയാണ് പൊതുജനം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നവും .

എന്താണ് I4C? (Indian Cyber Crime Coordination Centre)?

ഇന്ത്യയുടെ സൈബർ കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ ഏകോപിതമായി നേരിടാനുള്ള ഒരു കേന്ദ്ര സംവിധാനമാണ്. ഇത് വെറും ഒരു ഏജൻസിയല്ല; മറിച്ച് രാജ്യത്തെ സൈബർ സുരക്ഷാ പ്രതികരണത്തിന്റെ “നാഡീകേന്ദ്രം” എന്നുപോലും വിശേഷിപ്പിക്കാം.

2018-ൽ ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയം രൂപീകരിച്ചതാണ് I4C. സൈബർ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ രാജ്യതലത്തിൽ ഏകോപിപ്പിച്ച് നിയന്ത്രിക്കുകയാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ; രാജ്യത്ത് നടക്കുന്ന എല്ലാ സൈബർ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെയും വിവരങ്ങൾ, അന്വേഷണം, തടയൽ- ഇവയെല്ലാം ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്ര സംവിധാനം.

I4C രൂപീകരിച്ചതിന്റെ പിന്നിലെ പ്രധാന ആശയങ്ങൾ:

I4C- യുടെ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ:

I4C ഒരു ഒറ്റ യൂണിറ്റ് അല്ല; പല വിഭാഗങ്ങൾ ചേർന്നാണ് ഇത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്:

1. National Cyber Crime Reporting Portal (cybercrime.gov.in):

2. National Cyber Crime Threat Analytics Unit (TAU):

3. Cyber Crime Ecosystem Management Unit:

4. National Cyber Crime Training Centre:

5. Cyber Crime Forensic Lab

I4C എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു?

ആ വ്യക്തി cybercrime reporting portal വഴി പരാതി നൽകുന്നു. അത് ബന്ധപ്പെട്ട സംസ്ഥാന പോലീസിന് കൈമാറുന്നു. ആവശ്യമെങ്കിൽ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുകൾ മരവിപ്പിക്കാൻ നടപടി എടുക്കുക. മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളുമായി coordination ചെയ്യുക.

I4C-യുടെ ശക്തികൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് നോക്കാം:

I4C ക്ക് എതിരായ വിമർശനങ്ങളും പരിമിതികളും

I4C പൂർണ്ണമായി പല സൈബർ കുറ്റകൃത്യ പ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിച്ചിട്ടില്ല:

പലരുടെയും അനുഭവങ്ങൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്

‘സൈബർ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്കെതിരായി പരാതി കൊടുക്കാം, പക്ഷേ പരിഹാരം ഉറപ്പില്ല’.

I4C ഇന്ത്യയുടെ സൈബർ സുരക്ഷാകുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്കെതിരായ യുദ്ധത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ആയുധമാണ്. പക്ഷേ, അതിന്റെ വിജയം ഇപ്പോഴും ഭാഗികമാണ്.

സാധാരണ പൗരർക്ക്, സൈബർ സുരക്ഷാകുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്കെതിരായ പരാതി നൽകാൻ വഴിയുണ്ടെങ്കിലും നീതി ലഭിക്കുമെന്നുറപ്പിക്കാൻ യാതൊരു വഴിയുമില്ല.

ഭാവിയിൽ വേണ്ടത്

ഒരു ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് കാലിയാക്കപ്പെട്ടാൽ, ഒരു മധ്യവർഗ്ഗ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം തന്നെ തകർന്നുപോകാം. പക്ഷേ FIR രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ പോലും പലപ്പോഴും മണിക്കൂറുകളോ ദിവസങ്ങളോ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അതേസമയം, ഒരു പ്രമുഖ വ്യക്തി ഇതേ പ്രശ്നം നേരിട്ടാൽ, അന്വേഷണത്തിന്റെ ചക്രങ്ങൾ അതിവേഗത്തിൽ തിരിയുന്നത് കാണാം. ഇത് വെറും ധാരണയല്ല, പല കേസുകളും സൂചിപ്പിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

“ഡിജിറ്റൽ അറസ്റ്റ്” പോലുള്ള പുതിയ തട്ടിപ്പുകൾ, നിയമത്തെ തന്നെ ആയുധമാക്കി സാധാരണ ജനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയാണ്. വീഡിയോ കോളിൽ പോലീസ് വേഷം ധരിച്ച ഒരാൾ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെ മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ ലക്ഷങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ നിർബന്ധിതനാക്കുന്നു. ഇതിൽ നിയമത്തിന്റെ പരാജയം മാത്രം കാണാനാവില്ല; അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ ദുരുപയോഗം കൂടിയാണ്.

സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ സൈബർ ഹരാസ്‌മെന്റ് മറ്റൊരു വേദനാജനകമായ അദ്ധ്യായമാണ്. ഒരു ഫോട്ടോയുടെ മോർഫിംഗ്, ഒരു സ്വകാര്യ വീഡിയോയുടെ ചോർച്ച, അല്ലെങ്കിൽ അജ്ഞാത ഭീഷണികൾ- ഇവയുടെ പിന്നിലുള്ളവരെ കണ്ടെത്താൻ നിയമപാലകർക്ക്‌ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പലപ്പോഴും പലവിധ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടും അതിന് വേണ്ട താത്പര്യം കാണാറില്ല. പരാതികൾ പിൻവലിക്കാൻ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തപ്പെടുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും അപൂർവമല്ല.

ഇവയെല്ലാം ചേർന്നപ്പോൾ ഉയരുന്ന ചോദ്യം ലളിതമാണ്, പക്ഷേ അതിന്റെ മറുപടി സങ്കീർണ്ണമാണ്:

ഈ നിയമങ്ങൾ ശരിക്കും എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ?

സമ്പന്നർക്കും പ്രശസ്തർക്കും നിയമം ഒരു കവചമാണ്. അവർക്ക് മികച്ച അഭിഭാഷകരും മാധ്യമശ്രദ്ധയും സംവിധാനത്തിന്റെ സജീവ ഇടപെടലും ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ സാധാരണ മനുഷ്യന്, അത് പലപ്പോഴും മരീചികയായി മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു. കോടതിവിധികൾ വ്യക്തികളുടെ അവകാശങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ദേശീയ സൈബർ ക്രൈം പോർട്ടൽ പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ, പരാതി നൽകാൻ ഒരു വാതിൽ തുറക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ വിജയം അതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ അല്ല, മറിച്ച് അത് ഏറ്റവും ദുർബലരായവർക്കെങ്ങനെ സഹായിക്കുന്നു എന്നതിലൂടെ അളക്കേണ്ടതാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ സൈബർ നിയമസംവിധാനവും ഇപ്പോൾ അതേ ചോദ്യത്തിന്റെ മുന്നിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. ഡിജിറ്റൽ ഇന്ത്യയുടെ സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമാകണമെങ്കിൽ, സാങ്കേതിക പുരോഗതിയേക്കാൾ കൂടുതൽ നീതിയുടെ സമത്വമാണ് വേണ്ടത്. സൈബർ ലോകം അതിരുകളില്ലാത്തതായിരിക്കാം. എന്നാൽ നിയമത്തിന് അതിരുകളില്ലാത്ത വിശ്വാസം നൽകേണ്ടത് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ കടമയാണ്. ആ വിശ്വാസം തകരുമ്പോൾ, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ഭാവിയും ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറും.