മകളിലേക്ക്,
ബത്തയുടെ
അച്ഛൻയാത്ര…

‘‘കുറൈകൾ ഉള്ള എന്നൈ
വിയന്തു രസിക്കും ഇതയം നീ
നാനേ വെറുക്കും എന്നൈ
വാരിയണയ്ക്കും ജീവൻ നീ’’. 

2026-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ, ബാലാജി തരണീധരൻ സംവിധാനം ചെയ്ത ‘ബത്ത’യിലെ ‘മകളേ’ എന്ന ഗാനത്തിലെ വരികളാണിത്. സ്വന്തം ‘കുറവു’കളെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും കൃത്യമായ ധാരണയുള്ള ഒരാൾക്ക്, അതേ കുറവുകളെ മറികടന്ന് തന്നെ കാണുന്ന മറ്റൊരാളുടെ സ്നേഹം ചിലപ്പോൾ അത്ഭുതമായിരിക്കും. നമ്മൾ നമ്മളെ കാണുന്ന കാഴ്ചയും, നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ നമ്മളെ കാണുന്ന കാഴ്ചയും ഒരുപോലെയാകണമെന്നില്ല. ഒരാളുടെ ഉള്ളിലെ കുറവുകളെ അയാൾ കാണുന്നതിനേക്കാൾ സ്നേഹത്തോടെ മറ്റൊരാൾ കാണുമ്പോഴാണ്, സ്നേഹത്തിന്റെ കാഴ്ച എത്ര വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത്.  

ബത്തയുടെ കഥയിലേക്കുവരുമ്പോൾ, ആ വ്യത്യസ്തത കൂടുതൽ അർത്ഥമുള്ളതാകുന്നു. കോപവും അധികാരവും സ്വാഭാവികമായ ഒരു ജീവിതത്തിൽ കഴിയുന്ന ബത്തയ്ക്ക് വീട്ടിനകത്ത് താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭാര്യയും മകളുമുണ്ട്. അവരോടുള്ള സ്നേഹവും അവരെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹവും അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. പക്ഷേ, ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതുമാത്രം അയാളെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നുവെന്നതിന് തെളിവാകണമെന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധങ്ങളിൽ, പറയാതെ പോകുന്ന ചില വാക്കുകൾക്കും ചോദിക്കാതെ പോകുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങൾക്കും വലിയ അർത്ഥമുണ്ട്. താൻ സ്നേഹമായി കരുതുന്ന ഒന്നുതന്നെ, തനിക്കു മുന്നിലുള്ളയാൾ എങ്ങനെയാണ് അനുഭവിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാതെ പോകുമ്പോൾ, സ്നേഹത്തിനും അതിന്റെ അനുഭവത്തിനുമിടയിൽ ഒരു അകലം രൂപപ്പെടുന്നു.  

അച്ഛൻ മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നതും അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും ഒരു വശത്തുണ്ടാകുമ്പോൾ, ആ സ്നേഹവും സംരക്ഷണവും മകൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നതെന്നത് മറ്റൊരു വശത്തുണ്ട്. ആ രണ്ട് അനുഭവങ്ങൾക്കിടയിലെ വ്യത്യാസത്തിലേക്കാണ് ബത്ത നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

തമിഴ് സിനിമയിൽ അച്ഛൻ– മകൾ ബന്ധം ഇതിനകം പലതവണ, പല രൂപങ്ങളിൽ നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. മകളുടെ ഭൂതകാലം അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ അവൾക്കൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്ന അച്ഛൻ. അവൾ വളരുന്നതിനൊപ്പം അവളുടെ ലോകം തന്റേതിൽ നിന്ന് പതിയെ വേറിട്ടതാകുന്നത് തിരിച്ചറിയുന്ന അച്ഛൻ. മകളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം പരിമിതികളോട് പൊരുതുന്ന അച്ഛൻ. മകളുടെ ശരീരത്തെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും വേദനകളെയും ഒരു വൈകല്യത്തിന്റെ പരിധിയിൽ മാത്രം കാണാതെ, ഒരു വ്യക്തിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിക്കുന്ന അച്ഛൻ. ഒടുവിൽ, അവൾക്കുണ്ടായ അനീതിയുടെ മുന്നിൽ അവളുടെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കേണ്ടിവരുന്ന അച്ഛൻ.  

ഈ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, തമിഴ് സിനിമയിലെ അച്ഛൻ– മകൾ ബന്ധം സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരേയൊരു കഥയായി മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നില്ല. മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനൊപ്പം, അവളെ എങ്ങനെ കാണണം, എങ്ങനെ കേൾക്കണം, അവളുടെ ലോകത്തിന് ഇടം നൽകേണ്ടത് എങ്ങനെയാണ് എന്നൊക്കെ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ യാത്ര കൂടിയാകുന്നു അത്. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, ഈ ബന്ധത്തിന്റെ സിനിമാറ്റിക് യാത്ര അച്ഛൻ മകളെ കാണുന്ന കാഴ്ച പതിയെ മാറിവന്ന യാത്ര കൂടിയാണ്. മകളെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന്, അവളെ അവൾ ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിലേക്കുള്ള പല വഴികളിലൂടെയാണ് ആ കാഴ്ച സഞ്ചരിക്കുന്നത്.  

മകളുടെ സത്യത്തിലേക്ക് ഒപ്പം സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ… 

2002-ലെ കന്നത്തിൽ മുത്തമിട്ടാൽ, അച്ഛൻ– മകൾ ബന്ധത്തെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ തൊടുന്ന ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അമുദയുടെ ഒരു ചോദ്യത്തിലാണ് കഥയുടെ ഗതി മാറുന്നത്, തന്റെ ജന്മമാതാവിനെക്കുറിച്ച് അറിയാനുള്ള അവളുടെ ആഗ്രഹത്തിൽ. ആ ചോദ്യം അച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതല്ല. മറിച്ച്, സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സത്യം അറിയാനുള്ള അവളുടെ അവകാശമാണെന്ന് സിനിമ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.  

തന്റെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ മകൾ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, തിരുചെൽവൻ അവൾക്കു വേണ്ടി ആ സത്യം നിർവചിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. അവളുടെ അന്വേഷണത്തിൽ അവൾക്കൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. മകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള അച്ഛന്റെ സ്നേഹം, അവളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പകരം ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്നതിലല്ല  അവൾക്ക് സ്വന്തം ഉത്തരങ്ങളിലേക്ക് എത്താനുള്ള വഴിയിൽ ഒപ്പം നിൽക്കുന്നതിലാണ്.  

അമുദയുടെ സത്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന ആ അച്ഛനിൽനിന്ന്, മകൾ വളരുമ്പോൾ അവളുടെ സ്വന്തം ലോകത്തിന് ഇടം നൽകേണ്ടിവരുന്ന അച്ഛനിലേക്കാണ് തമിഴ് സിനിമയുടെ അടുത്ത ചുവട്.  

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അഭിയും നാനും എത്തുമ്പോൾ, ആ ബന്ധം മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. രഘുരാമനും അഭിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ, മകൾ വളരുന്നത് അച്ഛന്റെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു പ്രായമാറ്റം മാത്രമല്ല. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളുമുള്ള ഒരു ലോകം അവൾ പതിയെ സ്വന്തമാക്കുന്നതാണ്.  

മകളുടെ ജീവിതം താനാഗ്രഹിക്കുന്ന രീതിയിൽ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അച്ഛൻ പതിയെ തിരിച്ചറിയുന്നു. അവൾ വളരുന്നതിനൊപ്പം, അവളുടെ ലോകം തന്റേതിൽനിന്ന് വേറിട്ടൊരു ലോകമായി മാറുകയാണ്. ആ ലോകത്തെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രിക്കാനോ അതിലെ ഓരോ വഴിയിലും ഒപ്പം നടക്കാനോ കഴിയില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് അച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തിനും ഒരു പുതിയ അർത്ഥം വരുന്നത്. അവൾക്ക് സ്വന്തം വഴിയിലൂടെ നടക്കാനുള്ള ഇടം നൽകുകയും, ആ വഴിയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ താൻ അവിടെയുണ്ടാകുകയും ചെയ്യുക എന്നതും സ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമാണെന്ന് സിനിമ പറഞ്ഞുവെക്കുന്നു.  

അച്ഛനായിരിക്കുക എന്നതിന്
അളവുകോലുണ്ടോ? 

ദൈവത്തിരുമകളിൽ ബന്ധം മറ്റൊരു ചോദ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. കൃഷ്ണനും നിലയും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തെ വിലയിരുത്താൻ സമൂഹം ഉപയോഗിക്കുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ഒരു അച്ഛന്റെ കഴിവിനെ അളക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ സാമ്പത്തികശേഷിയും സാമൂഹിക സ്ഥാനവും നിയമപരമായ യോഗ്യതകളും മാത്രം മതിയാകുമോ? അതോ ഒരു കുട്ടിയുടെ ലോകത്ത് അയാൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സുരക്ഷയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനും അതിൽ ഇടമുണ്ടോ? 

കൃഷ്ണന്റെ പിതൃത്വം ഈ ചോദ്യങ്ങളെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. അച്ഛനായിരിക്കുക എന്നത് ഒരു പദവിയേക്കാൾ വലിയ ഒന്നാണെന്നും, ചിലപ്പോൾ സമൂഹം നിർവചിക്കുന്ന ‘ശേഷി’കളേക്കാൾ ആഴത്തിൽ ഒരു ബന്ധം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നും സിനിമ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.  

പക്ഷേ പിതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആ ചോദ്യം സമൂഹത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഒരു അച്ഛന് തന്റെ മകൾക്കായി താൻ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ, ആ അപര്യാപ്തത അയാളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെ മറ്റൊരു ചോദ്യമായി മാറുന്നു. തങ്ക മീൻകൾ ആ ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.  

കല്യാണിയും ചെല്ലമ്മയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ, മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ കൂടെ അവൾക്കായി താൻ മതിയാകുന്നില്ലെന്ന ഭയവും വളരുന്നു. ഒരു അച്ഛന് മകളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, അയാളുടെ പരാജയബോധം ആദ്യം മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നത് മറ്റാരെയുമല്ല, അയാളെ തന്നെയാണ്.  

ഇവിടെ പിതൃത്വം അധികാരത്തിന്റെ സ്ഥാനമല്ല, ഒരു ഭാരമാണ്. ‘ഞാൻ അവൾക്കായി എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?’, ‘മകൾക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം താൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?’ എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ പതിയെ ആത്മസംശയമായി മാറുന്നു. ആ ആത്മസംശയത്തിൽനിന്ന് മറ്റൊരു സാധ്യതയിലേക്കാണ് കണാ കടക്കുന്നത്, മകളുടെ ജീവിതം താൻ നയിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും, അവളുടെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് അവൾക്കൊപ്പം നടക്കാൻ കഴിയുമെന്നും തിരിച്ചറിയുന്ന അച്ഛനിലേക്ക്. 

അവൾക്ക് സ്വന്തം ലോകമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ 

കണായിൽ കൗസല്യയുടെ സ്വപ്നം അവളുടെ അച്ഛനായ മുരുകേശന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുതിയ അർത്ഥം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. തന്റെ സ്വപ്നം മകളുടേതാക്കി മാറ്റുന്നതിനു പകരം, അവൾക്ക് അവളുടെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് നടക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധം താങ്ങായി നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്.  

അവളുടെ ഭാവി തീരുമാനിക്കുന്ന അച്ഛനിൽ നിന്ന്, അവൾ സ്വന്തം ഭാവി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന് കൂടെ നിൽക്കുന്ന അച്ഛനിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണത്.

പക്ഷേ മകളുടെ സ്വപ്നത്തെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് അവളുടെ ലക്ഷ്യത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിൽ മാത്രം അവസാനിക്കുന്നില്ല. പേരൻപ് അതിനേക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ഇടത്തേക്കാണ് അമുദവൻ എന്ന അച്ഛനെ നയിക്കുന്നത്.

സെറിബ്രൽ പാൾസി ബാധിച്ച പാപ്പ വളരുന്നതിനൊപ്പം, അവൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു കുഞ്ഞ് മാത്രമല്ലെന്ന് അമുദവന് തിരിച്ചറിയേണ്ടിവരുന്നു. അവൾക്ക് സ്വന്തമായൊരു ശരീരമുണ്ട്, ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്, ലൈംഗികതയുണ്ട്, ഭയങ്ങളുണ്ട്, വ്യക്തിത്വമുണ്ട്. മകളുടെ ശാരീരിക പരിമിതികൾക്കപ്പുറം, വളർന്നുവരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സ്വാഭാവികമായ വികാരങ്ങളെയും ആവശ്യങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കേണ്ടിവരുന്ന അച്ഛനാണ് അമുദവൻ. മകളെ തന്റെ മനസ്സിലെ ‘കുഞ്ഞ്’ എന്ന രൂപത്തിൽ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്, അവളെ ഒരു സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിയായി കാണുന്നതിലേക്കുള്ള ആ മാറ്റമാണ് പേരൻപിൽ അച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തിന് മറ്റൊരു പരീക്ഷണം നൽകുന്നത്.  

മകളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന്റെ ഈ യാത്ര ഒടുവിൽ അവളുടെ വേദനയ്ക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നതിലേക്കും എത്തുന്നു. അവിടെ സ്നേഹം സംരക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് അവകാശബോധത്തിലേക്ക് മാറുന്നു.  

മകളുടെ വേദന സ്വന്തം പോരാട്ടമാകുമ്പോൾ 

ബൊമ്മൈ നായകിയിൽ എത്തുമ്പോൾ, അച്ഛന്റെ സ്നേഹം മറ്റൊരു രൂപം കൈക്കൊള്ളുന്നു. വേലുവിന് മകൾക്കുണ്ടാകുന്ന അനീതി ഒരു വ്യക്തിപരമായ വേദനയിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അവൾക്കുണ്ടായതിനെതിരെ സംസാരിക്കേണ്ടതും അവളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി നിലകൊള്ളേണ്ടതും തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറുന്നു.  

അച്ഛൻ മകളെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്ന പഴയ സങ്കൽപ്പത്തിന് അപ്പുറം, അവൾക്കുണ്ടായ അനീതിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒരാളായി ഇവിടെ മാറുകയാണ്.  

മഹാരാജയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, ഈ പോരാട്ടം കുറച്ചുകൂടി തീവ്രമാകുന്നു. വിജയ് സേതുപതി അവതരിപ്പിക്കുന്ന മഹാരാജയ്ക്ക് മകൾ ജ്യോതിയോടുള്ള സ്നേഹം അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ സുരക്ഷയിലും സന്തോഷത്തിലും ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അവൾക്കുണ്ടാകുന്ന അതിക്രമം അയാളുടെ സ്വന്തം വേദനയായി മാറുകയും, അതിന് പിന്നിലുള്ളവരെ തേടിപ്പോകുന്നത് മകൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള നീതിയുടെ പോരാട്ടമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. മകളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന അച്ഛനിൽനിന്ന്, അവൾക്കുണ്ടായ വേദനയെ സ്വന്തം പോരാട്ടമായി ഏറ്റെടുക്കുന്ന അച്ഛനിലേക്കുള്ള മറ്റൊരു പിതൃബിംബമാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്.  

ഇത്രയും സിനിമകളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ തമിഴ് സിനിമയിലെ അച്ഛൻ– മകൾ ബന്ധത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ വന്ന മാറ്റം കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ്. ആദ്യം മകളുടെ സത്യത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുക. പിന്നെ അവൾ വളരുമ്പോൾ അവളുടെ ലോകത്തിന് ഇടം നൽകുക. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുക. അവളുടെ ശരീരത്തെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും വ്യക്തിത്വത്തെയും മനസ്സിലാക്കുക. ഒടുവിൽ അവൾക്കുണ്ടാകുന്ന അനീതിയുടെ മുന്നിൽ അവളുടെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുക. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അച്ഛൻ മകളെ കുറച്ചുകൂടി അടുത്തായി കാണാൻ പഠിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ, ഇത്രയും കാലം മകളിലേക്കാണ് ആ കാഴ്ച നീണ്ടതെങ്കിൽ, ബത്തയിൽ എത്തുമ്പോൾ ആ കാഴ്ച അച്ഛന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ തിരിയുന്നു.  

അവളെ കാണുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ 

മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിനപ്പുറം, ആ സ്നേഹം അവൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത് എന്ന ചോദ്യം അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നു. താൻ കരുതിയത് സ്നേഹമായിരുന്നെങ്കിൽ, അവൾ അനുഭവിച്ചത് എന്തായിരുന്നു? താൻ സംരക്ഷണം എന്ന് കരുതിയത് അവൾക്ക് നിയന്ത്രണമായി തോന്നിയിരുന്നോ? താൻ സ്വാഭാവികമെന്ന് കരുതിയ പെരുമാറ്റം അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ഭയമായി മാറിയിരുന്നോ? 

ഇവിടെയാണ് ‘കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ’ എന്നത് ഒരു ബന്ധത്തിലെ സാധാരണ വാക്കിനപ്പുറം അർത്ഥം നേടുന്നത്. ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതും, ആ സ്നേഹം അവരിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കുക എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. പറയുന്ന വാക്കുകൾക്കിടയിൽ മാത്രമല്ല, പറയാതെ പോകുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കിടയിലും ബന്ധങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഒരു അച്ഛന് മകളെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിയാമെന്ന് തോന്നാം. പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് അറിയാൻ, അവളോട് സംസാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അവളെ കേൾക്കാനും പഠിക്കേണ്ടിവരും.  

മകളെ അറിയുക എന്നത് അവളുടെ ഭൂതകാലം അറിയുന്നതിലും, അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിലും, അവളുടെ വേദനയ്ക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നതിലും മാത്രം അവസാനിക്കുന്ന ഒന്നല്ല. ബത്ത ആ യാത്രയെ മറ്റൊരു ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത് മകളെ സ്നേഹിക്കുന്ന അച്ഛൻ, ഒരിക്കൽ അവളുടെ കണ്ണിലൂടെ തന്നെത്തന്നെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക്.

ബത്തയുടെ ജീവിതത്തിൽ ആ തിരിച്ചറിവ് വലിയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലൂടെയല്ല വരുന്നത്. തന്റെ കോപവും അധികാരവും വീട്ടിനകത്തെ ബന്ധങ്ങളിലേക്കും പടർന്നിരുന്നുവെന്നും, താൻ സ്നേഹമെന്ന് കരുതിയ ചില കാര്യങ്ങൾ ഭാര്യയും മകളും എങ്ങനെയായിരിക്കും അനുഭവിച്ചിരുന്നതെന്നും പതിയെ തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷങ്ങളിലൂടെയാണ് അത് രൂപപ്പെടുന്നത്. സബരിയുടെ സാന്നിധ്യം അയാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരോട് താൻ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടിവരുന്ന ബത്ത, ഒടുവിൽ ആ കാഴ്ച സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കും കൊണ്ടുവരുന്നു.  

അവിടെ മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം മാത്രം പോരാതെ വരുന്നു. താൻ നൽകുന്ന സ്നേഹം അവൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്? താൻ സംരക്ഷണമെന്നു കരുതിയിരുന്നത് അവൾക്ക് എന്തായിരുന്നു? താൻ സ്വാഭാവികമെന്ന് കരുതിയ പെരുമാറ്റം അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്താണ് അവശേഷിപ്പിച്ചത്? ബത്തയുടെ മാറ്റത്തിന് അർത്ഥം വരുന്നത് ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ അയാൾ നിൽക്കുമ്പോഴാണ്.  

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബത്തയിലെ അച്ഛൻ– മകൾ ബന്ധത്തിന്റെ പുതുമ, മകളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു അച്ഛന്റെ കഥ പറയുന്നതിൽ മാത്രമല്ല. മകളെ കാണുന്ന തന്റെ കാഴ്ചയെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന ഒരു അച്ഛന്റെ കഥയിലാണ് വന്നു നിൽക്കുന്നത്. 

മകളെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത് അവൾക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അവൾ പറയുന്നതും പറയാതെ പോകുന്നതും കേൾക്കാനും, അവളുടെ അനുഭവങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകാനും, താൻ കാണുന്ന ലോകത്തിനപ്പുറം അവൾ കാണുന്ന ലോകത്തേക്കും നോക്കാനും കഴിയുമ്പോഴാണ് ആ സ്നേഹം മറ്റൊരു അർത്ഥം നേടുന്നത്. അവിടെയാണ് ബത്തയുടെ അച്ഛൻ–മകൾ ബന്ധം നമ്മളെ വീണ്ടും ആ വീട്ടിനകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. മകളെ നോക്കുന്ന അച്ഛന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന്, മകളുടെ കണ്ണിലൂടെ തന്നെത്തന്നെ കാണാൻ പഠിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ കാഴ്ചയിലേക്ക് .

ഒരുപക്ഷേ അച്ഛൻ–മകൾ ബന്ധത്തിലെ ഏറ്റവും ദൂരമുള്ള യാത്ര അതായിരിക്കാം. അവ മകളിലേക്കുള്ളതല്ല, അവളെ കാണുന്ന സ്വന്തം കാഴ്ചയിലേക്കുള്ളതായിരിക്കാം.