മൈക്കൽ പാരന്റി; അധികാരത്തിന്റെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ തേടിയ മാർക്സിസ്റ്റ് ചിന്തകൻ

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷമുള്ള ശീതയുദ്ധകാലഘട്ടത്തിൽ, അമേരിക്കയിലെ പല സർവ്വകലാശാലകളും പണ്ഡിതരും വളരെ സുരക്ഷിതമായ ഇടങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് കരുതലോടുകൂടിയ പഠനങ്ങളിലായിരുന്നു ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്. വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിലാണ് മൈക്കൽ പാരന്റി എന്ന മാർക്സിസ്റ്റ് പണ്ഡിതൻ എഴുത്തും പ്രഭാഷണങ്ങളുമായി ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത്. രാഷ്ട്രീയം എന്നത് വെറും സിദ്ധാന്തമല്ലെന്നും അത് അധികാരം, വർഗ്ഗവ്യത്യാസം, പോരാട്ടം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നും അദ്ദേഹം തുറന്നുപറഞ്ഞു. അക്കാദമിക് പഠനങ്ങൾ വെറും തൊഴിൽ സൗകര്യത്തിന് വേണ്ടിയാകരുത്, മറിച്ച് അത് സമൂഹത്തിലെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതാകണമെന്നും അദ്ദേഹം നിഷ്കർഷിച്ചു.

‘തുറന്ന’ മനസ്സും ‘സ്വാതന്ത്ര്യ’വും ‘ജനാധിപത്യ’വും ഉണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിലാണ് മൈക്കൽ പാരന്റി ജീവിച്ചത്. എന്നാൽ ഈ വാക്കുകളെല്ലാം വെറും പൊള്ളയായ വാചാടോപങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ പലതും എക്കാലത്തെയും മുന്നറിയിപ്പുകളാണ്. പുറമെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന് ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഉള്ളിൽ പലതരം അടിച്ചമർത്തലുകൾ നടക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്നു ഉദാഹരണം സഹിതം അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതന്നു. പേരിന് മാത്രം ജനാധിപത്യം നിലനിൽക്കുകയും എന്നാൽ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഗുണം ജനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയെ അദ്ദേഹം തുറന്നുകാട്ടി. അതുപോലെ ഒരു രാജ്യം മറ്റൊരു രാജ്യത്തെ കീഴടക്കുമ്പോൾ അതിനെ ഒരിക്കലും 'അധിനിവേശം' എന്ന് അവർ വിളിക്കില്ലെന്ന് പാരന്റി പറഞ്ഞു. പകരം 'സമാധാനം,' 'ക്രമസമാധാനം,' അല്ലെങ്കിൽ 'കാരുണ്യം' എന്നൊക്കെയാണ് അവർ വിശേഷിപ്പിക്കുക.

92-ാം വയസ്സിൽ അന്തരിച്ച പാരന്റി സുഖസൗകര്യങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചുപോയ ഒരു പണ്ഡിതനായിരുന്നില്ല. ലോകത്ത് വർഗ്ഗവ്യത്യാസം (Class) ഇല്ലെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്ന സാമൂഹിക ശാസ്ത്ര-രാഷ്ട്രമീമാംസ വിദ്യാഭ്യാസ രീതിക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം വർഗ്ഗസമരത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. അധികാരത്തെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം സാമ്രാജ്യത്വത്തെ എതിർത്തു. ഒരു ആശയം ആർക്ക് വേണ്ടിയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കി വേണം അതിനെ വിലയിരുത്താൻ എന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. എല്ലാറ്റിലുമുപരി, പാരന്റി കാര്യങ്ങൾ വളരെ പച്ചയായി, ലളിതമായി സംസാരിച്ചു. അക്കാരണം കൊണ്ടുതന്നെ അധികാരികൾ അദ്ദേഹത്തെ എപ്പോഴും സംശയത്തോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്.

മൈക്കൽ പാരന്റി വളർന്നുവന്ന കാലത്ത് അമേരിക്ക സ്വയം കണ്ടിരുന്നത് ലോകത്തിന്റെ മാതൃകയായാണ്. 1933-ൽ ന്യൂയോർക്കിലെ ഒരു സാധാരണ തൊഴിലാളി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച പാരന്റി, 'വർഗ്ഗം' (Class) എന്നത് പുസ്തകത്തിലെ ഒരു വാക്കല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തിലെ കഠിനമായ അവസ്ഥയാണെന്ന് നേരത്തെ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യേൽ സർവ്വകലാശാലയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം പി.എച്ച്.ഡി നേടിയെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പഠനം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.

1960-കളുടെ അവസാനം രാഷ്ട്രീയപഠനങ്ങൾ വെറും കണക്കുകളിലും മാതൃകകളിലും ഒതുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. അധികാരം ആരുടെ കയ്യിലാണെന്ന് ചോദിക്കുന്നതിന് പകരം, വോട്ട് ചെയ്യുന്ന രീതികളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനാണ് അന്ന് പണ്ഡിതർക്ക് താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ പാരന്റി ഇതിനെ എതിർത്തു. രാഷ്ട്രീയം ഒരിക്കലും നിഷ്പക്ഷമല്ലെന്നും, 'ഞങ്ങൾ നിഷ്പക്ഷരാണ്' എന്ന് പറയുന്നവർ വാസ്തവത്തിൽ നിലവിലുള്ള വ്യവസ്ഥയെ സഹായിക്കുകയാണെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. ഈ നിലപാട് കാരണം അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ വില നൽകേണ്ടി വന്നു. ഉന്നത സർവ്വകലാശാലകളിൽ നിന്നുള്ള അവസരങ്ങൾ നഷ്ടമായി. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം പിന്മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. പകരം, തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളിലും സാധാരണക്കാർക്കിടയിലും പ്രസംഗിച്ചു. സർവ്വകലാശാലകളുടെ നാലു ചുവരുകൾക്ക് പുറത്ത് സ്വന്തമായി ഒരു ഇടം കണ്ടെത്തി. "ഞാൻ എന്റേതായ ഒരു വഴി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു," അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ എഴുതി. വിർജീനിയ വുൾഫിന്റെ വാക്കുകൾ കടമെടുത്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "ഒരു പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുന്നത് കഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് അതിലും കഷ്ടമാണ്."

മൈക്കൽ പാരന്റിയുടെ പ്രശസ്തമായ 'ഡെമോക്രസി ഫോർ ദ ഫ്യൂ' (Democracy for the Few) എന്ന പുസ്തകത്തിലെ പ്രധാന ആശയങ്ങൾ വളരെ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയിലുള്ള ജനാധിപത്യം എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം തുറന്നുകാട്ടി. ജനാധിപത്യത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളും സ്വാതന്ത്ര്യവുമൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും, അധികാരം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയല്ല ലഭിക്കുന്നത്. പണമുള്ളവർക്കാണ് യഥാർത്ഥ അധികാരം. വ്യവസ്ഥയിലെ പോരായ്മകളെ എങ്ങനെയാണ് നല്ല വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മൂടിവെക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ആളുകൾ വോട്ട് ചെയ്യാത്തതിനെ "തൃപ്തി" എന്ന് വിളിച്ചു. വൻകിട കമ്പനികൾ സർക്കാരിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നതിനെ "വിദഗ്ദ്ധ ഉപദേശം" എന്ന് വിളിച്ചു. ഭരണാധികാരികളുടെ അമിതാധികാരത്തെ "കാര്യക്ഷമത" എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു.

ജനാധിപത്യം ഒരു വെറും നുണയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞില്ല. മറിച്ച്, ജനാധിപത്യവും മുതലാളിത്തവും തമ്മിൽ എപ്പോഴും ഒരു പോരാട്ടം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. സാധാരണക്കാർ താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുമ്പോൾ മാത്രമേ ജനാധിപത്യം മെച്ചപ്പെടുകയുള്ളൂ. സമ്പന്നർക്ക് ഭീഷണി തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ അവർ ആ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങളെ തടയാൻ ശ്രമിക്കും. ചുരുക്കത്തിൽ, ജനാധിപത്യം നൽകുന്ന 'വാഗ്ദാനങ്ങളും' അത് പ്രവർത്തികമാക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന 'ചതിയും' തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ് പാരന്റി തന്റെ എഴുത്തുകളിലൂടെ വ്യക്തമാക്കിയത്.

'The Sword and the Dollar', 'Against Empire' എന്നീ പുസ്തകങ്ങൾ അമേരിക്കയുടെ വിദേശ ഇടപെടലുകളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അമേരിക്ക മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നത് വെറും തെറ്റിദ്ധാരണ കൊണ്ടോ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടോ അല്ല. മറിച്ച്, വിപണികൾ പിടിച്ചെടുക്കാനും വൻകിട കമ്പനികളുടെ ലാഭം സംരക്ഷിക്കാനുമാണ്. 'മനുഷ്യാവകാശം' എന്നത് വെറും ഒരു കാരണമായി (Alibi) മാത്രമാണ് അവർ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പറയുന്നത്, പാരന്റി പറഞ്ഞു.

'To Kill a Nation' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ, 1999-ൽ നാറ്റോ (NATO) യുഗോസ്ലാവിയയിൽ നടത്തിയ ബോംബാക്രമണത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നു. ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനെന്ന പേരിൽ നടന്ന ആ ആക്രമണം വാസ്തവത്തിൽ ആ രാജ്യത്തെ പൊതുസ്വത്തുക്കളും ഫാക്ടറികളും തകർക്കാനായിരുന്നു. അതിനുശേഷം അവിടെ വലിയ തോതിൽ സ്വകാര്യവൽക്കരണം നടന്നു. മാധ്യമപ്രവർത്തകരും പണ്ഡിതരും പോലും സർക്കാരിന്റെ കള്ളങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുകയും യഥാർത്ഥ ചരിത്രം മറന്നുപോവുകയും ചെയ്യുന്നത് പാരന്റിയെ ഏറെ വിഷമിപ്പിച്ചു. സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിന് പകരം അധികാരികൾ പറയുന്ന കഥകൾ വിശ്വസിക്കുന്ന ശീലത്തെ അദ്ദേഹം വിമർശിച്ചു. ഈ നിലപാടുകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് യുഗോസ്ലാവിയയെക്കുറിച്ചുള്ളവ, വലിയ വിമർശനങ്ങൾക്കും ഇടയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, അധികാരത്തിന്റെ പിന്നിലെ സാമ്പത്തിക താല്പര്യങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടാൻ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും ധൈര്യം കാണിച്ചു.

മൈക്കൽ പാരന്റിയുടെ 'Inventing Reality' എന്ന പുസ്തകത്തിലെ മാധ്യമവിമർശനം ഏറെ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മാധ്യമപ്രവർത്തകർ എപ്പോഴും കള്ളം പറയുന്നു എന്നല്ല പാരന്റി വാദിച്ചത്. മറിച്ച്, വാർത്തകൾ എങ്ങനെയാണ് "നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്" എന്നാണ് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതന്നത്. സത്യം എന്നത് മാധ്യമങ്ങൾ എന്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. ഏത് വാർത്ത കൊടുക്കണം, ഏത് ഒഴിവാക്കണം, ആരുടെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കണം എന്നതിലൂടെ അവർ വായനക്കാരുടെ ചിന്തകളെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. ആരുടെ സങ്കടമാണ് നമ്മൾ കാണേണ്ടതെന്നും, ആരുടെ അക്രമമാണ് ന്യായീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതെന്നും മാധ്യമങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നു. ‘ പക്ഷപാതം’ മനപ്പൂർവ്വം ചെയ്യുന്ന ഒരു ഗൂഢാലോചനയല്ല. മാധ്യമങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം, അവർക്ക് പരസ്യം നൽകുന്നവർ, അവർക്ക് വാർത്തകൾ നൽകുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ എന്നിവരുമായുള്ള അടുപ്പം കാരണം സ്വാഭാവികമായും മാധ്യമങ്ങൾ പണക്കാരെയും അധികാരികളെയും പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെയും അൽഗോരിതങ്ങളുടെയും കാലത്ത് പാരന്റിയുടെ ഈ നിരീക്ഷണങ്ങൾ പണ്ട് പറഞ്ഞ പ്രവചനം പോലെ സത്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഒരു കമ്പനിയിലെ തൊഴിലാളികൾ സമരം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ആ സമരം കാരണം ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് ഉണ്ടായതിനെക്കുറിച്ച് മാധ്യമങ്ങൾ വാർത്ത നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിൻെറ കാരണം എന്തെന്ന് പാരന്റി 'Blackshirts and Reds' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്.

ഫാഷിസം എന്നത് ചരിത്രത്തിൽ അബദ്ധവശാൽ സംഭവിച്ച ഒന്നല്ലെന്ന് പാരന്റി വാദിച്ചു. അതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഇവയാണ്:

സാധാരണക്കാരായ തൊഴിലാളികൾ സംഘടിക്കുകയും ജനാധിപത്യത്തിലൂടെ തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ പണക്കാരും അധികാരികളും ഭയപ്പെടുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിൽ തങ്ങളുടെ സ്വത്തും അധികാരവും സംരക്ഷിക്കാൻ അവർ ജനാധിപത്യത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ഫാഷിസത്തെ കൂട്ടുപിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മുസ്സോളിനി, ഹിറ്റ്‌ലർ, പിനോഷെ തുടങ്ങിയ ഭരണാധികാരികളെല്ലാം അധികാരത്തിൽ വന്നത് അവിടുത്തെ സാമ്പത്തിക ശക്തികളുടെ (Elite Class) പിന്തുണയോടെയാണ്. തീവ്രദേശീയത, സൈനികശക്തിയിലുള്ള അമിതവിശ്വാസം, ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ വേട്ടയാടൽ, സത്യത്തോടുള്ള അവജ്ഞ എന്നിവ ഫാഷിസം എപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുന്ന ആയുധങ്ങളാണെന്ന് അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിനെപ്പോലെയുള്ള നേതാക്കളുടെ ‘ഉയർച്ച’യെക്കുറിച്ചു പലരും അത്ഭുതപ്പെട്ടപ്പോൾ, പാരന്റിയുടെ ഈ നിരീക്ഷണങ്ങൾ അതിന് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനാധിപത്യം അധികാരികൾക്ക് ഒരു തടസ്സമായി തോന്നുമ്പോൾ അവർ അതിനെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെന്ന പാരന്റിയുടെ വാക്കുകൾ ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെയും പരിസ്ഥിതി നാശത്തെയും കുറിച്ച് പാരന്റിക്ക് വളരെ വ്യക്തമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടുണ്ടായിരുന്നു. 'പ്രോഫിറ്റ് പാത്തോളജി' (Profit Pathology) പോലുള്ള ലേഖനങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ഇത് ലളിതമായി വിശദീകരിച്ചു: കമ്പനികൾ പരിസ്ഥിതി നശിപ്പിക്കുന്നത് അവർക്ക് വിവരമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ലാഭം മലിനീകരണം നടത്തുന്നതാണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് പരിസ്ഥിതി നാശം ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ ഒരു തെറ്റല്ല, മറിച്ച് ലാഭമുണ്ടാക്കാനുള്ള ഒരു 'വഴിയാണ്', പാരന്റി പറഞ്ഞു. പരിസ്ഥിതി തകരുന്നത് എല്ലാവരെയും ഒരേപോലെയല്ല ബാധിക്കുന്നത്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിന്റെ ദുരിതം മുഴുവൻ അനുഭവിക്കുന്നത് പാവപ്പെട്ടവരാണ്. എന്നാൽ വലിയ പണക്കാർക്ക് സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മാറാനും, നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും, ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് നേരത്തെ രക്ഷപ്പെടാനും സാധിക്കും. ഈ നാശത്തിന്റെ ആഘാതം തങ്ങളെ ബാധിക്കില്ലെന്ന ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാണ് അധികാരികൾ പരിസ്ഥിതിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാത്തതെന്ന് പാരന്റി വാദിച്ചു. ചുരുക്കത്തിൽ, പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്നത് പണമുണ്ടാക്കാൻ എളുപ്പമായതുകൊണ്ടാണ് എന്നതായിരുന്നു പാരന്റിയുടെ പക്ഷം.

പാരന്റി വലിയ ശിഷ്യഗണങ്ങളെയോ പ്രത്യേക അക്കാദമിക് സ്കൂളോ ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. എന്നാൽ ജനപക്ഷത്തു നിൽക്കുന്ന 'ന്യൂ പൊളിറ്റിക്കൽ സയൻസി'ന്റെ വക്താവായിരുന്നു അദ്ദേഹം. സർവ്വകലാശാലകളുടെ പ്രീതി നേടാനായി അദ്ദേഹം തന്റെ കടുപ്പമേറിയ നിലപാടുകളിൽ മാറ്റം വരുത്തിയതുമില്ല. പഠനം എന്നത് അധികാരികളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന ഒന്നായിരിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. തൊഴിലാളികളോടും വിദ്യാർത്ഥികളോടും സാധാരണക്കാരോടും അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചു. സങ്കീർണ്ണമായ കാര്യങ്ങൾ ബഹുമാനത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചാൽ സാധാരണക്കാർക്ക് അത് വേഗത്തിൽ മനസ്സിലാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. അദ്ദേഹം ജീവിച്ച സമൂഹം സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുമ്പോഴും എതിർശബ്ദങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തിയിരുന്നു. സമാധാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ യുദ്ധങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നു. ഈ ഇരട്ടത്താപ്പിനെ പാരന്റി തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തുറന്നുകാട്ടി.

പാരന്റി കരുതിവെച്ച പ്രധാന 'ആയുധങ്ങൾ' ഇവയാണ്: ലോകത്തെ പണക്കാരും പാവപ്പെട്ടവരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിലൂടെ കാണുക. സത്യങ്ങൾ മറന്നുപോകാതിരിക്കുക. അധികാരികൾ പറയുന്നത് അതേപടി വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുക. "ഈ സമൂഹത്തിൽ എന്തോ വലിയ തകരാറുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരാൾ മാർക്സിസ്റ്റ് ആകണമെന്നില്ല," എന്ന് അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ എഴുതി. അധികാരം നമ്മുടെ കണ്ണുകളെ മൂടുമ്പോഴും സത്യം വിളിച്ചുപറയാൻ അദ്ദേഹം നമുക്ക് ധൈര്യം നൽകി. മൗനം പാലിക്കുന്നതാണ് ലാഭമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

An earlier version appeared in The Wire.