ഒരു നടൻ

ഒരു നടനെ
ഏതു സൂചികൊണ്ടാണ്
നാം ഹൃദയത്തിൽ
പച്ചകുത്തുന്നത്?

തിരശ്ശീലയിൽ
ആരുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞാലും
നമുക്ക് ഒരേപോലെ.

കേട്ടിട്ടുള്ള കുറേ വിസിലടികൾ
കണ്ടിട്ടുള്ള കുറേ കട്ടൗട്ടുകൾ
കൈതട്ടുമ്പോൾ
ഉള്ളിൽ പൊടി പാറുന്നു.

ഡയലോഗുകൾ മരുന്നുരയ്ക്കും പോലെ
സമത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ
ഒരേ രാഷ്ട്രീയസ്വപ്നങ്ങളുടെ
വിളംബരങ്ങൾ.

പതിവ് പാലഭിഷേകങ്ങൾ
ബാനറുകൾ
പൂക്കൾ.

എന്നാൽ
സംസ്ഥാനപാതയിലൂടെ
ഒരു നടൻ നടക്കുമ്പോൾ
ഒരു കുഞ്ഞ് കൈ നീട്ടുന്നു
ഉച്ചത്തിൽ വിളിക്കുന്നു
ഒരു വൃദ്ധൻ നിശ്ശബ്ദമായി ചിരിക്കുന്നു
ഒരു ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ
കണ്ണാടി ചെരിച്ചു നോക്കുന്നു
ഫാക്ടറി ഹോൺ മുഴക്കുന്നു
ഇരുട്ടിൽ ഒരു മൊബൈൽ ഫ്ലാഷ് പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞ്
മുഖത്ത് വീഴുന്നു.

ആർപ്പുവിളി
വഴിവിളക്കുകൾ പോലെ
പട്ടണത്തിന്റെ ടാറിട്ട സിരകളിൽ
ഒന്നൊന്നായി വിടരുന്നു.

നടൻ നിഴലിനൊപ്പം വളർന്ന്
വാക്കും വീറും രാവി
വിശപ്പും വേദനയും രുചിച്ച്
വഴികളിലെ
എല്ലാ തിരക്കുകളും കവച്ചുവെച്ച്
അധിക്ഷേപങ്ങളോടും
പരദൂഷണത്തോടും തലചെരിച്ച്
കത്തിരിവേനലിൽ തണലായി
തണുപ്പിൽ ശ്വാസമായി
ആരും മറക്കാത്ത ചുവടായി
പുതുമയുള്ള ജനക്കൂട്ടമായി
ദ്രാവിഡരീതികളിൽ മാത്രം വന്ന്
എൻ്റെ ഉള്ളിലുള്ള
ചിന്നനായകനഗരത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ
വേരുകളെയും
ഉണർത്തുന്നു,

പഴയ കാവ്യങ്ങളെ
മറ്റൊന്നായി പുതുക്കാൻ പറയുന്നു.*

സിനിമയിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള
രണ്ട് കണ്ണുകൾ
എന്നോട് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.

വെള്ളിത്തിരയുടെ ചരിത്രരേഖ കാണാൻ
ഞാനും ഒരു ടിക്കറ്റ് എടുക്കുന്നു.

ഉള്ളിൽ തീ പടർത്തി
ജനം വെളിച്ചമാവുമെന്ന്
പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

▮

* 'പട്ടണത്തിൽ പൂച്ച' എന്ന കവിതയുടെ രൂപാന്തരം