മുറിയിൽ പതിനെട്ട് ഡിഗ്രി.
ഒന്നാം മേശയിലെ ശരീരത്തിന് മുപ്പത്തഞ്ച്.
നീല പെട്ടിയിലെ ഹൃദയത്തിന് നാല്.
രണ്ടാം മേശയിലെ ശരീരത്തിന് മുപ്പത്താറര.
ഇവയ്ക്കിടയിലെ മുപ്പത്തിരണ്ടര ഡിഗ്രിയാണ്
ഇന്നത്തെ ആകെ ദൂരം.
മേശപ്പുറത്ത് മരിച്ചയാൾ.
ചൂടുണ്ട്. നിറമുണ്ട്.
നെഞ്ച് ഉയരുന്നു, താഴുന്നു,
യന്ത്രം ശ്വാസം കൊടുക്കുന്നതുകൊണ്ട്.
ഫയലിൽ മരണസമയം 11.52.
ശരീരം ഫയൽ വായിച്ചിട്ടില്ല.
അയാൾ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാതിരിക്കാൻ
അനസ്തേഷ്യ ഡോക്ടർ മരുന്ന് കൊടുക്കുന്നു.
മരിച്ചയാൾക്ക് പേശി തളർത്താനുള്ള മരുന്ന്.
നട്ടെല്ലിനുള്ളിലെ ഏതോ നാഡി
ഇപ്പോഴും കൈ ഉയർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതുകൊണ്ട്.
കത്തി തൊടുമ്പോൾ
ഉത്തരം പറയുന്നത് അയാളല്ല, അയാളുടെ ബാക്കി.
ആദ്യത്തെ വര കഴുത്തിൽനിന്ന് അടിവയറ്റിലേക്ക്,
സ്കെയിൽ വെച്ച് വരച്ചതുപോലെ.
തൊലി രണ്ടു പാളിയായി തുറക്കുന്നു.
ഉള്ളിൽ ഒന്നും ഉപയോഗിച്ചുതീരാത്ത സാധനങ്ങൾ, ഇരുപത്തിയെട്ട് വയസ്സിന്റെ പുതുമയിൽ,
വില കൂടിയ സാധനങ്ങൾ,
കടയുടെ ഷട്ടർ പൊക്കിയതുപോലെ.
രക്തം ഊറ്റുന്നു.
പകരം തണുത്ത ദ്രാവകം, ഞരമ്പിലൂടെ,
ആടിനെ തൂക്കിയിടുംമുമ്പ് കഴുകുന്നതുപോലെ.
ഉടൽ വെളുക്കുന്നു, അലക്കിയ തുണിപോലെ,
പള്ളിയിലെ വെള്ള ഉടുപ്പ് പോലെ.
ഇത്ര വൃത്തിയായി അയാൾ
ജീവിതത്തിൽ ഇരുന്നിട്ടില്ല.
ഉടൽ ഇന്ന് ഭാഗം വെക്കുന്നു.
ഹൃദയം നാലാം നമ്പർ കിടക്കയിലെ ആൾക്ക്.
ശ്വാസകോശം ഏഴാം നമ്പറിലെ ആൾക്ക്.
കോർണിയ രണ്ടും രണ്ട് മുഖങ്ങൾക്ക്.
കരൾ മുറിച്ച് അറുപതുകാരിക്കും ഒമ്പതുവയസ്സുകാരനും.
വൃക്കകൾ രണ്ട് പയർമണികൾ,
രണ്ട് ജില്ലകളിൽ രണ്ടുപേരിൽ മുളയ്ക്കും.
മരിച്ചയാൾ രണ്ടിടത്ത് വേര് പിടിക്കുന്നു.
കൃഷിയാണിത്, മരണത്തിന്റെ.
വിളവെടുപ്പിനുള്ള സമ്മതപത്രത്തിൽ
ഒപ്പിട്ടത് വിധവ, നീല മഷിയിൽ,
വിറയ്ക്കാത്ത ഇടത്തെ കൈകൊണ്ട്.
വിറയൽ വലത്തേതിനായിരുന്നു,
അത് പോക്കറ്റിൽ ഇരുന്നു.
വിൽപ്പത്രമില്ലാത്തവന്റെ സ്വത്ത്
ഒരേ രാത്രി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു.
അവകാശികൾ പരസ്പരം കണ്ടിട്ടില്ല.
ഇവരെല്ലാം ഇനി സഹോദരങ്ങൾ,
രക്തബന്ധം മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ.
ഹൃദയമില്ലാത്ത നെഞ്ചിലേക്ക് സർജന്റെ കൈ.
ഇവിടെ മുതുകിന്റെ ഉൾഭാഗം മുന്നിൽനിന്ന് തൊടാം.
ഹൃദയം ഇരുന്ന ഇടം വാടകമുറി പോലെ:
ചുവരിൽ പഴയ താമസക്കാരന്റെ നഖപ്പാടുകൾ.
ശ്വാസകോശം പൊക്കിയെടുക്കുന്നു.
ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുള്ള അവസാനത്തെ വായു
പുറത്തേക്ക് വിടുന്നു.
അത് മുറിയിൽ കലരുന്നു.
സർജൻ, നഴ്സ്, ടെക്നീഷ്യൻ,
എല്ലാവരും അത് ശ്വസിക്കുന്നു.
മരിച്ചയാളുടെ അവസാന ശ്വാസം
ഇന്ന് രാത്രി ഏഴുപേരുടെ ഉള്ളിൽ.
നീല പെട്ടി തുറക്കുന്നു.
ഐസിനിടയിൽ ഹൃദയം,
ഉപ്പുവെള്ളത്തിൽ കഴുകിയ മുഷ്ടി.
അതിനുള്ളിൽ അയാൾ അവസാനം പിടിച്ചത്
ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്ന് വെക്കുക:
ബസ്സിന്റെ കമ്പി, ഭാര്യയുടെ വിരൽ, ചില്ലറത്തുട്ട്.
മുഷ്ടി തുറന്നുനോക്കാൻ ആർക്കും അനുമതിയില്ല.
താഴ്ന്ന ശേഷവും അതിനുള്ളിൽ
പറഞ്ഞു തീരാത്ത വാക്യത്തിന്റെ വിറയൽ.
വൃക്കകൾ നിറച്ച മറ്റൊരു പെട്ടിയുമായി
ആംബുലൻസ് ചുവപ്പ് സിഗ്നലുകൾ മുറിച്ചുകടക്കുന്നു.
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അയാൾക്ക്
ഇത്ര മുൻഗണന കിട്ടിയിട്ടില്ല.
ലോറികൾ ഒതുങ്ങുന്നു, ബസ്സുകൾ ഒതുങ്ങുന്നു,
പൊലീസുകാരൻ കൈ ഉയർത്തുന്നു.
ഇരുപത്തിരണ്ട് മിനിറ്റിൽ നഗരം കഴിയുന്നു.
ശവവണ്ടികൾക്ക് ഈ വേഗമില്ല.
രണ്ടാം മേശയിൽ നെഞ്ച് തുറക്കുന്നത്
വിമാനത്താവളത്തിൽ പെട്ടി തുറക്കുന്നതുപോലെ.
കയ്യുറയിട്ട കസ്റ്റംസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ
പഴയ ഹൃദയം പുറത്തെടുക്കുന്നു:
പല്ലിളകിയ യന്ത്രം.
ഇരുമ്പ് പാത്രത്തിൽ അതിനെ വെക്കുന്നു.
അത് ഇപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നു, വിറയ്ക്കുന്നു:
പുഴുക്കൾ നിറച്ച തുണിസഞ്ചി എന്ന്
പഴയ പാഠപുസ്തകം.
ഏഴ് വർഷം അത് അയാളെ ചുമന്നു,
പടി കയറി, ഒറ്റയ്ക്ക് ഉറങ്ങി,
വഴക്ക് കഴിഞ്ഞ് ഒറ്റയ്ക്ക് വിറച്ചു.
ഇപ്പോൾ അത് ആരുടേതുമല്ല.
ആരുടേതുമല്ലാത്തതിന് തൂക്കം
മുന്നൂറ്റിപ്പത്ത് ഗ്രാം.
ശരീരം ഇമിഗ്രേഷൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്.
പുതിയ ഹൃദയത്തിന്റെ പാസ്പോർട്ടിൽ
മറ്റൊരാളുടെ പേര്, മറ്റൊരാളുടെ രക്തഗ്രൂപ്പ്.
ഉദ്യോഗസ്ഥൻ മുദ്ര വെക്കില്ല.
ടി കോശങ്ങൾ ആൾക്കൂട്ടമായി
വാതിൽക്കൽ കല്ലെടുത്ത് നിൽക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഗുളികകൾ:
ആൾക്കൂട്ടത്തെ മയക്കാനുള്ള കൈക്കൂലി,
ദിവസം രണ്ടുനേരം, മരണം വരെ.
മരിച്ചയാളുടെ ഹൃദയത്തെ ജീവനോടെ നിർത്താൻ
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവൻ സ്വന്തം പ്രതിരോധത്തെ
ദിവസവും കൊന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
മരിച്ചയാളുടെ ഹൃദയം
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവന്റെ കുഴലുകളോട്
നാലിടത്ത് തുന്നിച്ചേർക്കുന്നു:
ഇടത്തെ അറ, വലത്തെ അറ,
മഹാധമനി, ശ്വാസകോശധമനി.
നാല് വിവാഹങ്ങൾ,
നാല് കൈപിടിച്ചുകൊടുക്കലുകൾ.
സൂചി ആദ്യം മരിച്ചയാളുടെ മാംസത്തിലൂടെ,
പിന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവന്റെ.
നൂലിന് ഏതാണ് ഏതെന്ന് അറിയില്ല.
നൂൽ രണ്ടിനും ഒരേ വില ഇടുന്നു.
അടുത്ത മുറിയിൽ കരൾ പാതി മുറിക്കുന്നത്
അപ്പം മുറിക്കുന്നതിനെക്കാൾ എളുപ്പം.
മകന്റെ ഇടത്തേ പാതി
അച്ഛന്റെ വലത്തേ വാരിയെല്ലിന് താഴെ തുന്നുന്നു.
ഇനി അച്ഛൻ ഭാഗികമായി മകനാണ്.
പലിശയില്ലാത്ത കടം,
തിരിച്ചടവില്ലാത്ത കടം.
മകൻ വീണ്ടും വളരുമെന്ന് സർജൻ പറയുന്നു.
വളരുന്നത് കരളാണ്.
കൂടെ വളരുന്നത് വേറെയാണ്.
ക്ലാമ്പ് ഇട്ട നിമിഷം മുതൽ
ഹൃദയത്തിന് വേറെ ഘടികാരം.
മൂന്ന് മണിക്കൂർ അത് ഒരിടത്തുമില്ല.
ശാസ്ത്രം പേര് പറയുന്നു: ഇസ്കീമിയ.
ഞാൻ വിളിക്കുന്നു: അവധി.
ഹാജർപുസ്തകത്തിൽ ഒപ്പില്ലാത്ത അവയവം.
മരിച്ചവരുടെ പട്ടികയിലും
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ പട്ടികയിലും പേരില്ല.
ആ മൂന്ന് മണിക്കൂർ രണ്ടാം മേശയിലെ ആൾക്ക്
ഹൃദയമില്ലായിരുന്നു, മിടിപ്പില്ലായിരുന്നു.
യന്ത്രം അയാൾക്കുവേണ്ടി ജീവിച്ചു.
നിയമപ്രകാരം അയാൾ ജീവിച്ചിരുന്നു.
വൈദ്യപ്രകാരം അയാൾ കുഴലുകളുടെ കവല.
ആ നേരം അയാൾ ആരായിരുന്നു
എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഫോമിൽ കോളമില്ല.
ക്ലാമ്പ് അഴിക്കുന്നു.
അപരിചിതന്റെ രക്തം ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്നു.
ചാരനിറം ചുവപ്പാകുന്നു,
കാണികളില്ലാത്ത സൂര്യോദയം.
മൂന്ന് മണിക്കൂർ ഐസിൽ കിടന്ന മാംസം
ശത്രുവിന്റെ വീട്ടിലെ ഭക്ഷണം പോലെ
വിശപ്പു കൊണ്ടു മാത്രം രക്തം കുടിക്കുന്നു.
ഷോക്ക്. ഹൃദയം ചവിട്ടേറ്റ നായയെപ്പോലെ ചാടുന്നു.
പിന്നെ വിറയൽ, പിന്നെ താളം, അറുപത്തിരണ്ട്.
മുറിയിൽ ആരും കൈയടിക്കുന്നില്ല.
മോണിറ്റർ മാത്രം എണ്ണുന്നു,
പച്ച വരകൾ കൊണ്ട്, വിലാപമില്ലാതെ,
മരിച്ചയാളുടെ ഹൃദയത്തിന്
ജീവനുള്ളയാളുടെ വേഗത പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.
കോർണിയ ഇനി മറ്റൊരാളുടെ കാഴ്ച.
അത് ആദ്യം കാണുന്നത്
ഇടനാഴിയിലെ വിധവയെ ആയേക്കാം.
തിരിച്ചറിയില്ല.
കോർണിയയ്ക്ക് ഓർമ്മയില്ല,
വെളിച്ചം മാത്രം അറിയാം.
മുതുകിൽനിന്ന് ഉള്ളിത്തൊലി കനത്തിൽ
തൊലി ചെത്തിയെടുത്ത്
പൊള്ളിയ കുട്ടിയുടെ കവിളിൽ വിരിക്കുന്നു.
മരിച്ചയാളുടെ മുതുക്
ഇനി ആറുവയസ്സുകാരിയുടെ മുഖമായി ചിരിക്കും.
അക്കില്ലസ് ചരട് മറ്റൊരാളുടെ ഉപ്പൂറ്റിയിൽ:
മരിച്ചയാൾ ചന്തയിലേക്ക് നടക്കും,
വാടകയ്ക്കെടുത്ത ഉപ്പൂറ്റിയിൽ.
പുറത്ത് ബെഞ്ചിൽ വിധവ.
ചുവരിനപ്പുറം, ആരുടെയോ നെഞ്ചിൽ
ചെവി ചേർത്താൽ
ഭർത്താവിനെ കേൾക്കാമെന്ന് അവൾക്കറിയാം.
അനുമതിയില്ല. ദാതാവിന്റെ വിവരം രഹസ്യം.
നിയമത്തിന് ചെവിയില്ല.
ഉടൽ തിരിച്ചുകിട്ടുന്നു, തുന്നിയ നിലയിൽ:
കഴുത്ത് മുതൽ പൊക്കിളിനും താഴെ വരെ
കറുത്ത നൂൽ, ഷർട്ട് കഴുത്തോളം ബട്ടണിട്ട്.
തുടയെല്ല് എടുത്ത സ്ഥലത്ത് പി.വി.സി. കുഴൽ.
ഉള്ളിൽ പഞ്ഞിയും പത്രക്കടലാസും,
അളവ് തികയ്ക്കാൻ.
കാൽവിരലിലെ ടാഗിൽ അയാളുടെ പേര്,
ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളതിനെക്കാൾ
അയാളുണ്ട് ആ പേരിൽ.
ബന്ധുക്കൾ നെറ്റിയിൽ തൊടുന്നു.
ഇത്ര ഭാരം കുറഞ്ഞ മനുഷ്യനെ
അവർ ആദ്യമായി എടുത്തുയർത്തുന്നു.
രേഖയിൽ ഒറ്റ വരി:
ശസ്ത്രക്രിയ വിജയകരം.
സമയം 6.40.
മുറിയിലെ താപനില വീണ്ടും പതിനെട്ട്.
ഇരുമ്പുപാത്രത്തിൽ പഴയ ഹൃദയം, തണുത്ത്.
ആ വരിയിൽ അതിന്റെ ഏഴ് വർഷം ഉൾപ്പെടുന്നില്ല.
നഴ്സ് സ്പോഞ്ചുകൾ എണ്ണുന്നു.
പന്ത്രണ്ട് എടുത്തു, പന്ത്രണ്ട് തിരിച്ചുവന്നു.
ഉള്ളിൽ ഒന്നും അവശേഷിപ്പിക്കരുതെന്നാണ് നിയമം.
കണക്ക് ശരി.
രണ്ടാം മേശയിലെ നെഞ്ചിൽ
മറ്റൊരാളുടെ അവശേഷിപ്പ് മിടിക്കുന്നു;
അത് കണക്കിൽ പെടുന്നില്ല.
ഒന്നാം മേശയിൽ ബാക്കിയായ കലകൾ
മഞ്ഞ സഞ്ചിയിൽ,
ജൈവമാലിന്യം, ദഹിപ്പിക്കാൻ.
ഇന്ന് രാത്രി മരിച്ചയാൾ
പത്തിടത്ത് ജീവിക്കുന്നു.
കുഴിയിൽ കിടക്കുന്നവന്
പഴയ തൂക്കത്തിന്റെ പകുതി.
ഉയിർപ്പ് എന്ന വാക്ക്
ആശുപത്രിയിൽ രാത്രി ഷിഫ്റ്റിൽ നടക്കുന്ന ജോലിയാണെന്ന്
പള്ളിയിലെ പ്രസംഗത്തിൽ ആരും പറയില്ല.