ഖമനേയി
വധത്തിനുശേഷമുള്ള
ഇറാനെ അമേരിക്ക
എങ്ങനെ ‘കൈകാര്യം’ ​ചെയ്യും?

അമേരിക്കൻ മുതലാളിത്ത ഭരണകൂടം പശ്ചിമേഷ്യയിൽ കാലാകാലങ്ങളായി നടത്തിവരുന്ന രക്തച്ചൊരിച്ചിലിന്റെയും നവകോളനിവൽക്കരണത്തിന്റെയും ഏറ്റവും ക്രൂരവും ഭയാനകവുമായ അധ്യായത്തിനാണ് ലോകം ഇപ്പോൾ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. അമേരിക്കൻ സൈന്യം ഇറാനുമേൽ നടത്തിയ അതിനിഷ്ഠൂരമായ മിസൈൽ ആക്രമണവും, ഇറാന്റെ പരമോന്നത നേതാവായ ആയത്തുള്ള അലി ഖമനേയിയെ വധിച്ച നടപടിയും കേവലം ഒരു വ്യക്തിയെ ഇല്ലാതാക്കലല്ല. അതൊരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രത്തിനു മേലുള്ള നഗ്നമായ കടന്നുകയറ്റവും സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ അധികാരപ്രമത്തതയുമാണ്. ഒരു മുതലാളിത്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നിരാശയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഈ അതിക്രമം, ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വലിയ പ്രത്യാഘാതം സൃഷ്ടിക്കാൻ പോവുകയാണ്. സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ- സോഷ്യലിസ്റ്റ് കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ ഈ സാഹചര്യത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ, അമേരിക്കയുടെ സാമ്പത്തിക ലാഭക്കൊതിയും ലോക പോലീസ് ചമയാനുള്ള വ്യഗ്രതയുമാണ് ഈ യുദ്ധവെറിക്ക് പിന്നിലെന്ന് വ്യക്തമാകും.

ഈ ആക്രമണത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ഇസ്ലാമിലെ ഷിയ വിഭാഗത്തിന്റെ ചരിത്രവും അവർക്ക് ഖമനേയി എന്ന നേതാവിലുള്ള വിശ്വാസവും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. എ.ഡി 632-ൽ മുഹമ്മദ് നബിയുടെ വിയോഗത്തിന് ശേഷം ഇസ്ലാമിക സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നേതൃത്വം ആർക്കായിരിക്കണം എന്ന തർക്കത്തിൽ നിന്നാണ് ഷിയ, സുന്നി വിഭാഗങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നത്. പ്രവാചകന്റെ മരുമകനായ അലി ഇബ്ൻ അബി താലിബ് നേതൃത്വം ഏറ്റെടുക്കണം എന്ന് വിശ്വസിച്ചവരാണ് പിന്നീട് 'ഷിയാത്തു അലി' അഥവാ അലിയുടെ അനുയായികൾ (ഷിയാക്കൾ) ആയി മാറിയത്. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തപ്പെടുകയും പലപ്പോഴും ഭരണകൂടങ്ങളാൽ വേട്ടയാടപ്പെടുകയും ചെയ്ത ചരിത്രമാണ് ഷിയാ വിഭാഗത്തിനുള്ളത്.

എന്നാൽ 1979-ൽ ആയത്തൊള്ള ഖമനേയിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇറാനിൽ നടന്ന ഇസ്ലാമിക വിപ്ലവം ഈ ചരിത്രത്തെ തിരുത്തി. അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ കളിപ്പാവയായിരുന്ന ഷാ ഭരണകൂടത്തെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഇറാൻ ഇസ്ലാമിക റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറിയതോടെ, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഷിയാ വിഭാഗത്തിന് വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ ഊർജ്ജം കൈവന്നു.

ഈ ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തിലാണ് 1989 മുതൽ ഇറാന്റെ പരമോന്നത നേതാവായി (സുപ്രീം ലീഡർ) പ്രവർത്തിച്ചുപോന്ന ആയത്തൊള്ള അലി ഖമനേയിയെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്. രാഷ്ട്രത്തലവൻ എന്നതിലുപരി, കോടിക്കണക്കിന് ഷിയാ വിശ്വാസികളുടെ ആത്മീയ നേതാവ് കൂടിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും ഇസ്രായേലിന്റെ അധിനിവേശങ്ങൾക്കുമെതിരെ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ രൂപപ്പെട്ട 'പ്രതിരോധത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ട്' (Axis of Resistance) എന്ന കൂട്ടായ്മയുടെ നെടുംതൂൺ.

ട്രംപിന്റെ ഈ യുദ്ധത്തിനുപിന്നിൽ അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പഴയ ചില പകപോക്കലുകൾ കൂടിയുണ്ട്. 1979-ലെ ഇസ്ലാമിക വിപ്ലവകാലത്ത് ടെഹ്റാനിലെ അമേരിക്കൻ എംബസിയിൽ 444 ദിവസത്തോളം തങ്ങളുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ ബന്ദികളാക്കിയതിന്റെ ചരിത്രപരമായ അപമാനം അമേരിക്കൻ മുതലാളിത്തത്തിന് ഇന്നും മറക്കാനായിട്ടില്ല. പശ്ചിമേഷ്യയിൽ പരാജയപ്പെട്ട മുൻ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റുമാർക്കൊന്നും സാധിക്കാത്ത വിധം ഇറാനോട് പകരം വീട്ടി ചരിത്രത്തിൽ ഇടം നേടാനുള്ള ​ഡോണൾഡ് ട്രംപിന്റെ വ്യക്തിപരമായ താല്പര്യം കൂടിയാണിത്. ജനീവയിൽ ആണവ ചർച്ചകൾ പുരോഗമിക്കുന്നു എന്നുപറഞ്ഞ് സമാധാനത്തിന്റെ പാത സ്വീകരിക്കാമായിരുന്നിട്ടും അതിന് തയ്യാറാകാതെ, ഇടക്കാല തിരഞ്ഞെടുപ്പ് (midterm elections) അടുത്തുവരുമ്പോൾ ഈ യുദ്ധം മൂലമുണ്ടാകുന്ന എണ്ണവില വർദ്ധനവ് തന്റെ സ്വന്തം 'മാഗാ' (MAGA) വോട്ടർമാരെ അലോസരപ്പെടുത്തുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ട്രംപ് ഈ ചോരക്കളിക്ക് മുതിർന്നത്, അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്.

ഇറാൻ എന്ന പരമാധികാര രാഷ്ട്രം ആഭ്യന്തരമായി നേരിടുന്ന ചില പ്രതിസന്ധികളെ മുതലെടുക്കുന്ന തികഞ്ഞ ഭീരുത്വമാണ് അമേരിക്കൻ സൈന്യം കാണിച്ചത്. കഴിഞ്ഞ വർഷം ഇറാന്റെ വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾക്കുണ്ടായ തകർച്ചയും, ജൂണിൽ നടന്ന 12 ദിവസത്തെ യുദ്ധം സൃഷ്ടിച്ച സൈനികമായ ക്ഷീണവും അമേരിക്കയെ ഈ ആക്രമണത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചു. അതിനുമുപരി, ജനുവരിയിൽ ഇറാനിൽ നടന്ന ഭരണവിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ തുടർന്ന് ഭരണകൂടവും ജനങ്ങളും തമ്മിലുണ്ടായ വലിയ അകൽച്ചയാണ് ഇതൊരവസരമായി കാണാൻ ഇസ്രായേലിനെയും അമേരിക്കയെയും പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

ലെബനനിൽ ഹിസ്ബുള്ളയെയും സിറിയയിലെ ഇറാൻ അനുകൂല സേനകളെയും വിജയകരമായി ആക്രമിച്ച ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രോത്സാഹനവും ഇതിനു പിന്നിലുണ്ട്. ഒരു രാജ്യം ദുർബലമായിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ അവിടെ കടന്നുകയറി ആക്രമിക്കുക എന്നത് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ എക്കാലത്തെയും ക്രൂരമായ നയമാണ്.

പശ്ചിമേഷ്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വം നാളുകളായി പയറ്റുന്ന പ്രധാന തന്ത്രം ഭിന്നിപ്പിച്ച് ഭരിക്കുക എന്നതാണ്. ഇസ്ലാം മതത്തിലെ ഷിയ- സുന്നി വിഭാഗീയതയെ എക്കാലത്തും മുതലെടുത്തിരുന്നത് പാശ്ചാത്യ മുതലാളിത്ത ശക്തികളാണ്. സൗദി അറേബ്യയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സുന്നി രാജ്യങ്ങളെ ഇറാനു നേരെ തിരിച്ചുവിടാനും, അതുവഴി തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ വിറ്റഴിക്കാനുമുള്ള തന്ത്രമാണ് അമേരിക്ക കാലങ്ങളായി പിന്തുടരുന്നത്. എന്നാൽ, അമേരിക്കയുടെ ഈ കൊടുംക്രൂരത മുസ്ലീം ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ പുതിയൊരു സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ഐക്യം രൂപപ്പെടാൻ കാരണമായേക്കാം. അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും അധിനിവേശ നയങ്ങൾക്കെതിരെ പലസ്തീനിലും ലെബനനിലും മറ്റും നടക്കുന്ന പോരാട്ടങ്ങളിൽ ഷിയ-സുന്നി വ്യത്യാസമില്ലാതെ സാധാരണ ജനങ്ങൾ അമേരിക്കയെ മുഖ്യശത്രുവായി കാണാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഖമനേയിയുടെ വധം ഈ വിഭാഗീയതകൾക്കതീതമായി മുസ്ലീം ജനസാമാന്യത്തെയും പശ്ചിമേഷ്യയിലെ അധ്വാനിക്കുന്ന വർഗ്ഗത്തെയും അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ ഒന്നിപ്പിച്ചേക്കാം. സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തിൽ ഈ ഒത്തുചേരൽ വലിയൊരു ഭീഷണിയാകുമെന്ന് അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടത്തിന് നന്നായി അറിയാം.

ഈ യുദ്ധത്തിലൂടെ അമേരിക്കൻ മുതലാളിത്തം ലക്ഷ്യമിടുന്നത് വമ്പൻ സാമ്പത്തിക ലാഭമാണ്. അമേരിക്കൻ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ നിലനിൽക്കുന്നതു​ തന്നെ യുദ്ധങ്ങളിലൂടെയും ആയുധക്കച്ചവടത്തിലൂടെയുമാണ്. ബഹ്റൈൻ, കുവൈറ്റ്, ഒമാൻ, ഖത്തർ, യു എ ഇ, സൗദി അറേബ്യ എന്നീ രാജ്യങ്ങൾക്കെതിരെ ഇറാൻ നടത്തുന്ന പ്രത്യാക്രമണം ശക്തമാക്കിയാൽ അത് ഗൾഫ് മേഖലയെ പൂർണ്ണമായും യുദ്ധത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടും. ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് നിരവധി സൈനിക താവളങ്ങളുണ്ട്. ഒരു ഗൾഫ്-ഇറാൻ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടാൽ അത് അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന് വലിയ നേട്ടമാകും. മിസൈൽ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളും പോർവിമാനങ്ങളും വിൽക്കുന്നതിലൂടെ അമേരിക്കൻ കോർപ്പറേറ്റുകൾ കോടികൾ ലാഭം കൊയ്യും. ഒപ്പം, ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിലൂടെയുള്ള എണ്ണ ഗതാഗതം തടസ്സപ്പെടുകയും ആഗോള വിപണിയിൽ എണ്ണവില 100 ഡോളറിന് മുകളിലേക്ക് കുതിച്ചുയരുകയും ചെയ്യും. ഇത് പാശ്ചാത്യ എണ്ണക്കുത്തകകളുടെ ലാഭം വർദ്ധിപ്പിക്കും. യുദ്ധത്തിൽ തകരുന്ന ഗൾഫ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകളെ പുനർനിർമ്മിക്കാനെന്ന പേരിൽ പാശ്ചാത്യ ബാങ്കുകൾ കടന്നുകയറുകയും ഈ രാജ്യങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായി അമേരിക്കയുടെ അടിമകളാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യും. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ജനങ്ങളുടെ ചോര വീഴുന്നതിലൂടെ അമേരിക്കൻ വാൾസ്ട്രീറ്റ് തടിച്ചുകൊഴുക്കുകയാണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ അമേരിക്കയുടെ ഈ യുദ്ധക്കൊതി ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ അവർക്കുതന്നെ വലിയ തിരിച്ചടിയാകാനാണ് സാധ്യത. ഭരണതലപ്പത്തെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യൽ (Decapitation) വിജയിച്ചെങ്കിലും, ഖമനേയിക്കുശേഷം അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള പുതിയ നേതൃത്വം അമേരിക്കയെ സംബന്ധിച്ച് കൂടുതൽ വലിയ ഭീഷണിയായി മാറും. ജനുവരിയിലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ഇറാനികളെ കൊന്നൊടുക്കിയതിന്റെ രക്തക്കറ പുരണ്ടവരായിരിക്കും ഇനിയെത്തുന്ന ഭരണാധികാരികൾ. അവർ മുൻഗാമിയേക്കാൾ തീവ്ര നിലപാടുള്ളവരായിരിക്കും. ഉപരോധങ്ങൾ പിൻവലിക്കുന്നതിന് പകരമായി ആണവപദ്ധതികൾ ഉപേക്ഷിക്കുക എന്ന പഴയ നയതന്ത്രത്തിലേക്ക് ഇനി ഇറാൻ മടങ്ങിയേക്കില്ല. ഉത്തര കൊറിയയെപ്പോലെ, അമേരിക്കൻ അധിനിവേശത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ 'ആണവായുധം' നിർമ്മിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് പോംവഴി എന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്ക് ഇറാൻ എത്തിച്ചേരും. മാത്രമല്ല, രാജ്യം ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിലേക്കോ വലിയ അരാജകത്വത്തിലേക്കോ വഴുതിവീണാൽ, ഇറാന്റെ പക്കലുള്ള സമ്പുഷ്ട യുറേനിയം ആരുടെയൊക്കെ കൈകളിൽ എത്തിച്ചേരുമെന്നത് ലോകത്തിന് വലിയൊരു സുരക്ഷാ ഭീഷണിയായി മാറും.

ഈ സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധത്തിനുപിന്നിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന കാരണം ആഗോള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ അമേരിക്കൻ ഡോളറിനുള്ള ആധിപത്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നതിലുള്ള ഭയമാണ്. കാലങ്ങളായി ആഗോള എണ്ണ വ്യാപാരം നടക്കുന്നത് അമേരിക്കൻ ഡോളറിലാണ് (Petrodollar). എന്നാൽ അടുത്ത കാലത്തായി ബ്രിക്സ് (BRICS) രാജ്യങ്ങളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇതിനൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ബ്രസീൽ, റഷ്യ, ഇന്ത്യ, ചൈന, സൗത്ത് ആഫ്രിക്ക എന്നിവർക്കൊപ്പം ഇറാൻ, യു എ ഇ എന്നീ രാജ്യങ്ങൾ കൂടി ബ്രിക്സിന്റെ ഭാഗമായതോടെ 'പെട്രോ ഡോളറിന്' പകരം സ്വർണ്ണത്തിന്റെ പിൻബലമുള്ള പുതിയ വ്യാപാര സംവിധാനങ്ങളോ (Petro Gold) അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം നാണയങ്ങളിലുള്ള വ്യാപാരമോ (De-dollarization) ശക്തമായി ഉയർന്നുവന്നു. തങ്ങളുടെ എണ്ണ സ്വർണ്ണത്തിനോ അല്ലെങ്കിൽ ചൈനീസ് യുവാനോ വിൽക്കാൻ ഇറാൻ തയ്യാറായത് അമേരിക്കൻ സാമ്പത്തിക സാമ്രാജ്യത്വത്തിനേറ്റ വലിയ പ്രഹരമായിരുന്നു. പെട്രോ ഗോൾഡ് എന്ന ആശയത്തിലേക്ക് പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ നീങ്ങിയാൽ ഡോളറിന്റെ മൂല്യം തകരുകയും അമേരിക്കൻ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലാകുകയും ചെയ്യും. ഇത് തടയാനും, ഡോളർ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മറ്റ് ബ്രിക്സ് രാജ്യങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്താനുമുള്ള അമേരിക്കയുടെ ആയുധമാണ് ഇറാനുമേൽ ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന ഈ ആക്രമണം.

മുൻ അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി തികച്ചും വിനാശകരമായ ഒരു പുതിയ സാമ്രാജ്യത്വ നയമാണ് ട്രംപ് നടപ്പിലാക്കുന്നത്. ശീതയുദ്ധത്തിനുശേഷം അമേരിക്ക കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു ലോകക്രമത്തെ ട്രംപ് തച്ചുടയ്ക്കുകയാണ്. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലും ഇറാഖിലും ജോർജ് ഡബ്ല്യു. ബുഷ് അധിനിവേശം നടത്തിയപ്പോൾ 'ജനാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുക' എന്നൊരു വ്യാജ മുഖംമൂടിയെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ട്രംപ് അത്തരം അന്താരാഷ്ട്ര മര്യാദകളെയും നിയമങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായും കാറ്റിൽ പറത്തുന്നു. അമേരിക്കൻ 'മൂല്യങ്ങൾക്ക്' പകരം അമേരിക്കൻ 'സൈനിക ശക്തി' മാത്രം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന പുതിയ ലോകക്രമമാണിത്. വെനസ്വേലയിലും ക്യൂബയിലും നടത്തിയ അട്ടിമറി ശ്രമങ്ങൾക്കും ഉപരോധങ്ങൾക്കും പിന്നാലെയാണ് ഇറാനിലെ ഈ ആക്രമണം. അനന്തരഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് യാതൊരു ചിന്തയുമില്ലാതെ, പകരം എന്ത് സംവിധാനം കൊണ്ടുവരുമെന്ന യാതൊരു പദ്ധതിയുമില്ലാതെ ഒരു രാജ്യത്തെ പൂർണ്ണമായും തകർത്തെറിയുക, അമേരിക്കൻ ശക്തിക്കു മുന്നിൽ കീഴടങ്ങാൻ ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഈ പുതിയ സാമ്രാജ്യത്വ തന്ത്രം.

ഈ വിനാശകരമായ സാമ്രാജ്യത്വ ആക്രമണം പ്രധാനമായും ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ചൈന ഉൾപ്പെടെയുള്ള എതിരാളികളെ ഭയപ്പെടുത്തുക എന്നത് കൂടിയാണ്. അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ ആഗോളതലത്തിൽ ഉയർന്നുവരുന്ന ബഹുധ്രുവ ലോകക്രമത്തിന്റെ പ്രധാന വക്താക്കളായ ചൈനയുടെയും റഷ്യയുടെയും നേതൃത്വത്തിലുള്ള ബ്രിക്സ് രാജ്യങ്ങളുടെ നിലപാട് ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിർണ്ണായകമാണ്. അമേരിക്ക യുദ്ധങ്ങളിലൂടെ ലാഭം കൊയ്യുമ്പോൾ, ചൈന തങ്ങളുടെ 'ബെൽറ്റ് ആൻഡ് റോഡ് ഇനീഷ്യേറ്റീവ്' (BRI) പോലെയുള്ള പദ്ധതികളിലൂടെ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ സമാധാനവും സാമ്പത്തിക വികസനവും കൊണ്ടുവരാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇറാനുമായി 25 വർഷത്തെ സമഗ്രമായ സാമ്പത്തിക-തന്ത്രപ്രധാന കരാറുള്ള രാജ്യമാണ് ചൈന. അമേരിക്കൻ ഉപരോധങ്ങളെ മറികടന്ന് ഇറാനിൽ നിന്ന് വൻതോതിൽ എണ്ണ വാങ്ങുന്ന ചൈന, നയതന്ത്രതലത്തിലും സാമ്പത്തിക തലത്തിലും ഇറാനൊപ്പം ഉറച്ചുനിൽക്കും. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിലും ബ്രിക്സ് വേദികളിലും അമേരിക്കയുടെ ഈ ഏകപക്ഷീയമായ ആക്രമണത്തെ ഈ രാജ്യങ്ങൾ ശക്തമായി അപലപിക്കും. ഡോളറിന്റെ ആധിപത്യം അവസാനിപ്പിക്കാനും, പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളെ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ചേരിയിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാനും ബ്രിക്സ് കൂട്ടായ്മ ശ്രമിക്കുമെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല.

ഈ ആഗോള യുദ്ധസാഹചര്യത്തിൽ ഇന്ത്യ നേരിടുന്നത് സമാനതകളില്ലാത്ത നയതന്ത്ര-സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയാണ്. ചരിത്രപരമായി ചേരിചേരാനയം പിന്തുടരുകയും സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളിൽ പാലസ്തീനും ഇറാനും ഒപ്പം നിൽക്കുകയും ചെയ്ത പാരമ്പര്യമാണ് ഇന്ത്യയ്ക്കുള്ളത്. എന്നാൽ ആധുനിക കാലത്ത് അമേരിക്കയുമായും ഇസ്രായേലുമായും വലിയ സൈനിക- സാമ്പത്തിക ബന്ധമാണ് ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം പുലർത്തുന്നത്. ഇത് ഇന്ത്യയെ ഒരു വലിയ ധർമ്മസങ്കടത്തിൽ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആവശ്യമായ എണ്ണയുടെ സിംഹഭാഗവും വരുന്നത് ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ്. യുദ്ധം കാരണം എണ്ണവില കുതിച്ചുയർന്നാൽ ഇന്ത്യയിൽ രൂക്ഷമായ വിലക്കയറ്റമുണ്ടാകുകയും സാധാരണക്കാരായ തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാവുകയും ചെയ്യും.

ഇതിനുപുറമെ, ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളികളുടെ ജീവനും തൊഴിലും അപകടത്തിലാകും. ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വലിയൊരു പങ്കായ പ്രവാസി പണത്തെ (Remittances) ഇത് സാരമായി ബാധിക്കും. പാക്കിസ്ഥാനെ ആശ്രയിക്കാതെ മധ്യേഷ്യയിലേക്ക് കടക്കാൻ ഇന്ത്യ കോടിക്കണക്കിന് രൂപ മുടക്കി ഇറാനിൽ നിർമ്മിച്ച ചാബഹാർ തുറമുഖത്തിന്റെ ഭാവിയും ഇതോടെ അനിശ്ചിതത്വത്തിലാകും. അമേരിക്കൻ വിധേയത്വം കാരണം ശക്തമായ ഒരു നിലപാടെടുക്കാൻ ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം മടിച്ചേക്കാമെങ്കിലും, ഇന്ത്യയിലെ പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും തൊഴിലാളിവർഗ്ഗവും ഈ സാമ്രാജ്യത്വ അധിനിവേശത്തിനെതിരെ ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്തേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടം ഇറാനിൽ നടത്തിയ കൂട്ടക്കുരുതിയും അധിനിവേശവും, തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പിടച്ചിലുകളിലൊന്നാണ്. സ്വന്തം രാജ്യത്തെ ആഭ്യന്തര പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്നും സാമ്പത്തിക തകർച്ചയിൽ നിന്നും ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാനും, ലോകത്തിന്റെ മേൽ ഭയം ജനിപ്പിച്ച് ആധിപത്യം നിലനിർത്താനുമുള്ള തന്ത്രമാണിത്. കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ലാഭക്കൊതിക്കായി പശ്ചിമേഷ്യയെ മുഴുവൻ കത്തിക്കാൻ അമേരിക്ക ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആഗോള തൊഴിലാളിവർഗ്ഗവും സമാധാനകാംക്ഷികളായ രാജ്യങ്ങളും ഈ ഫാസിസ്റ്റ് അജണ്ടയ്ക്കെതിരെ അണിനിരക്കേണ്ടതുണ്ട്. പെട്രോ ഡോളറിന്റെയും മുതലാളിത്ത ചൂഷണത്തിന്റെയും യുഗം അവസാനിപ്പിച്ച്, രാജ്യങ്ങളുടെ പരമാധികാരവും ജനങ്ങളുടെ സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശവും മാനിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പുതിയ ലോകക്രമം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ലോകജനത ഒറ്റക്കെട്ടായി സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ പ്രതിരോധം തീർക്കേണ്ട സമയമാണിത്.