ലുലയെ
കാത്തിരിക്കുന്ന
വെല്ലുവിളികൾ,
ലാറ്റിനമേരിക്കൻ
ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഭാവി

ലാറ്റിനമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഗതിവിഗതികളിൽ നിർണായക ഇടപെടൽ നടത്തിക്കൊണ്ട് ബ്രസീൽ വീണ്ടും ഇടതുപക്ഷത്തിന് ജനവിധി നൽകിയിരിക്കുകയാണ്; 2026 ഒക്ടോബർ 25-ന് നടന്ന പ്രസിഡന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ രണ്ടാംഘട്ടത്തിൽ തീവ്രവലതുപക്ഷ സ്ഥാനാർഥിയായ ഫ്ലാവിയോ ബോൾസൊനാരോയെ പരാജയപ്പെടുത്തി ലൂയിസ് ഇനാസിയോ ലുല ദ സിൽവ നാലാമതും ബ്രസീലിന്റെ പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചുവരവിനപ്പുറം, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സാമൂഹികാടിത്തറയെ തകർക്കാനും ക്ഷേമരാഷ്ട്രത്തിന്റെ സാധ്യതകളെ ചുരുക്കാനും ശ്രമിക്കുന്ന വലതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിനെതിരായ ജനകീയ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട അടയാളം കൂടിയാണ്.

ഔദ്യോഗിക തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കണക്കുകൾ പ്രകാരം ലുലയ്ക്ക് 51.79% സാധുവായ വോട്ടുകളും 6.43 കോടിയിലധികം വോട്ടുകളും ലഭിച്ചപ്പോൾ ഫ്ലാവിയോ ബോൾസൊനാരോയ്ക്ക് 48.21% വോട്ടുകളാണ് ലഭിച്ചത്. ഈ വിജയം ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിലനിൽപ്പിന് ആത്മവിശ്വാസം നൽകുമ്പോഴും ബ്രസീലിയൻ സമൂഹത്തിൽ വലതുപക്ഷത്തിനുള്ള ശക്തമായ ജനപിന്തുണ അവഗണിക്കാനാവില്ലെന്ന് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ജനവിധിക്കപ്പുറം വർഗരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചോദ്യം

ബ്രസീലിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലത്തെ കേവലം രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള മത്സരത്തിന്റെ വിജയപരാജയങ്ങളായി ചുരുക്കിക്കാണുന്നത്, ലാറ്റിനമേരിക്കൻ സമൂഹങ്ങളിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന വർഗസംഘർഷങ്ങളെയും വിഭവങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥതയെച്ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കങ്ങളെയും സാമൂഹിക ക്ഷേമത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ജനകീയ സമരങ്ങളെയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അധികാരഘടനകളെയും മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽനിന്ന് നമ്മെ അകറ്റിനിർത്തും. കാരണം, ലുലയുടെ രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യം രൂപപ്പെട്ടത് തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ സംഘടിത മുന്നേറ്റങ്ങളിലൂടെയും ദരിദ്രജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹികമായ ഉയർച്ചയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയും ആയിരുന്നുവെന്നതുപോലെ, അദ്ദേഹത്തിനെതിരായ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കു പിന്നിലും സ്വത്തുടമസ്ഥതയുടെയും സാമ്പത്തിക അധികാരത്തിന്റെയും സാമൂഹിക യാഥാസ്ഥിതികതയുടെയും സങ്കീർണ ബന്ധങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.

ലുലയുടെ ആദ്യ രണ്ട് ഭരണകാലങ്ങളിൽ നടപ്പാക്കിയ ‘ബോൾസ ഫാമിലിയ’ പോലുള്ള സാമൂഹികസുരക്ഷാപദ്ധതികളും ഭവനനിർമാണത്തിനും വിദ്യാഭ്യാസപ്രവേശനത്തിനും ആരോഗ്യപരിരക്ഷയ്ക്കും നൽകിയ പ്രാധാന്യവും ദരിദ്രജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ സഹായിച്ചുവെങ്കിലും, ക്ഷേമപദ്ധതികൾ വഴി ലഭിക്കുന്ന ആശ്വാസം മാത്രം സാമ്പത്തിക അസമത്വത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ കാരണങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ലെന്നും ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥതയിലും ഉൽപ്പാദനബന്ധങ്ങളിലും അധികാരവിതരണത്തിലും സമൂല മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കാത്തിടത്തോളം, സാമൂഹികനീതിയുടെ പദ്ധതി പരിമിതപ്പെടാമെന്നും ഇടതുപക്ഷം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

ലുലയുടെ വിജയത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ബ്രസീലിലെ ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥതയെയും കൃഷിയെയും ഗ്രാമീണ ദാരിദ്ര്യത്തെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വൻകിട ഭൂവുടമസ്ഥതയും കയറ്റുമതിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള കാർഷികമേഖലയും സാമ്പത്തികവളർച്ചയുടെ ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾക്കപ്പുറം ആരാണ് ഭൂമിയുടെ ഉടമ, ആരാണ് അധ്വാനിക്കുന്നത്, ആരാണ് ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ കൈവശപ്പെടുത്തുന്നത് എന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുമ്പോൾ, സാമൂഹികസഹായവും തൊഴിലവസരങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസവും പൊതുസേവനങ്ങളും വികസനത്തിന്റെ അനുബന്ധഘടകങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർഥ ഉള്ളടക്കത്തെ നിർണയിക്കുന്ന അവകാശങ്ങളാണെന്ന നിലപാടിലാണ് ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രസക്തി നിലനിൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഈ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വിജയത്തെ ആഘോഷിക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ ക്ഷേമരാഷ്ട്രത്തിന്റെ പരിമിതികൾ, മൂലധനത്തോടുള്ള ഭരണകൂടത്തിന്റെ വിട്ടുവീഴ്ചകൾ, തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന വിലക്കയറ്റം, കടബാധ്യത, തൊഴിൽസുരക്ഷയില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവയെ വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

കാരണം, ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾക്ക് വിശ്വസനീയമായ പരിഹാരങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാൻ കഴിയാത്തപക്ഷം, സാമൂഹിക അസംതൃപ്തിയെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി അതിനെ ന്യൂനപക്ഷവിരുദ്ധതയിലേക്കും കുടിയേറ്റവിരുദ്ധതയിലേക്കും അധികാരകേന്ദ്രീകരണത്തിലേക്കും തിരിച്ചുവിടാൻ തീവ്രവലതുപക്ഷത്തിന് വീണ്ടും അവസരമുണ്ടാകുമെന്നത് ബ്രസീലിന്റെ രാഷ്ട്രീയാനുഭവം നൽകുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട മുന്നറിയിപ്പാണ്.

ബോൾസൊനാരിസത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധിയും തീവ്രവലതുപക്ഷത്തിന്റെ തുടർച്ചയും

ബ്രസീലിൽ ലുലയുടെ തിരിച്ചുവരവ് സാധ്യമാക്കിയ രാഷ്ട്രീയസാഹചര്യങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ ചില ഘടകങ്ങൾ അത്യന്തം പ്രസക്തമായി വരുന്നു: ജെയർ ബോൾസൊനാരോയുടെ ഭരണകാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജനാധിപത്യപരമായ തർക്കങ്ങൾ, ആമസോൺ വനനശീകരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ, കോവിഡ് കാലത്തെ ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ, 2022-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനുശേഷം ജനാധിപത്യസ്ഥാപനങ്ങളെ അട്ടിമറിക്കാൻ നടന്ന ശ്രമങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണങ്ങളെ വേർതിരിച്ചുനിർത്തി ഈ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തെ വിശകലനം ചെയ്യാനാകില്ല.

ബോൾസൊനാരോയുടെ മകൻ ഫ്ലാവിയോ ബോൾസൊനാരോയെ പരാജയപ്പെടുത്തിയതുകൊണ്ടുമാത്രം ബോൾസൊനാരിസം എന്ന രാഷ്ട്രീയധാര അപ്രത്യക്ഷമായെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും യാഥാർഥ്യബോധമില്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയനിഗമനമായിരിക്കും. തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഫ്ലാവിയോയ്ക്ക് ലഭിച്ച വോട്ടുവിഹിതം, തീവ്രവലതുപക്ഷത്തിന് ഇപ്പോഴും വിപുലമായ സാമൂഹികാടിത്തറയുണ്ടെന്നും രാഷ്ട്രീയ ധ്രുവീകരണം ബ്രസീലിൽ ശക്തമായി തുടരുകയാണെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ ലുലയുടെ വിജയം ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രതിയോഗിയുടെ പരാജയമായി മാത്രമല്ല, ജനാധിപത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ തുടർച്ചയായും മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ഫാഷിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ നേതാക്കളുടെ പ്രസംഗങ്ങളിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രകടനപത്രികകളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. മതപരമായ യാഥാസ്ഥിതികതയെയും കുടുംബമൂല്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണമെന്ന അവകാശവാദത്തെയും ദേശീയതയെയും ക്രമസമാധാനത്തിന്റെ ഭാഷയെയും ഉപയോഗിച്ച് സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളെ സ്വാഭാവികമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും അധഃസ്ഥിത ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശസമരങ്ങളെ സമൂഹത്തിന്റെ ഐക്യത്തിനുള്ള ഭീഷണിയായി ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിലാണ് അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള വേരുകളെന്ന് തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ തൊഴിലാളികളുടെയും ദരിദ്രരുടെയും അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നതോടൊപ്പം സ്ത്രീകൾക്കും കറുത്ത വർഗക്കാർക്കും ആദിവാസി സമൂഹങ്ങൾക്കും ലൈംഗിക ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കും നേരെയുള്ള ഘടനാപരമായ വിവേചനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും കഴിയുമ്പോഴാണ് ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യത്തിന് അതിന്റെ വിമോചനപരമായ സാധ്യതകൾ വികസിപ്പിക്കാനാകുന്നത്. ലുലയുടെ വിജയം ഈ പോരാട്ടത്തിന് പുതിയ രാഷ്ട്രീയാവകാശം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അധികാരത്തിലെത്തിയ ഇടതുപക്ഷം തന്നെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഈ ബഹുസ്വരമായ ഉള്ളടക്കം സംരക്ഷിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യം ഭരണത്തിന്റെ തുടർപ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ മാത്രമേ ഉത്തരം കണ്ടെത്തുകയുള്ളൂ.

സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങൾ: വലതുപക്ഷത്തിന്റെ ആയുധവും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പ്രതിരോധവും

സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലെ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ സ്വഭാവം ആഗോളതലത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തെ മാറ്റിമറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ബ്രസീലിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണവും ഡിജിറ്റൽ ഇടം രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട മേഖലയായി മാറിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു; പണം, പരസ്യവിപണി, ആൾഗോരിതങ്ങൾ, സന്ദേശങ്ങളുടെ അതിവേഗത്തിലുള്ള പ്രചരണം, വ്യാജവിവരങ്ങളുടെ വ്യാപനം എന്നിവ രാഷ്ട്രീയസംവാദത്തെ സ്വാധീനിക്കുമ്പോൾ, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്നത് പരമ്പരാഗതമായ പൊതുയോഗങ്ങളോ പാർട്ടി സംവിധാനങ്ങളോ മാത്രമല്ല, ഡിജിറ്റൽ ഇടങ്ങളിൽ ആരുടെ ശബ്ദമാണ് കൂടുതൽ കേൾക്കപ്പെടുന്നത്, ആരുടെ അനുഭവങ്ങളാണ് ദൃശ്യമാകുന്നത്, ആരുടെ രാഷ്ട്രീയമാണ് സാധാരണബോധമായി നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതുകൂടിയാണ്.

എന്നാൽ, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ദൃശ്യത നേടുന്നതിനെ രാഷ്ട്രീയബോധം സൃഷ്ടിക്കുന്നതുമായി തുല്യപ്പെടുത്താനാവില്ലെന്നും, ഒരു ആശയം ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതും ആ ആശയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന ജനകീയസംഘടനകൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതും രണ്ട് വ്യത്യസ്തമായ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനങ്ങളാണെന്നും ഇടതുപക്ഷം തിരിച്ചറിയണം; അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഡിജിറ്റൽ പ്രചാരണം തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളുടെയും വിദ്യാർഥി സംഘടനകളുടെയും സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടായ്മകളുടെയും പ്രാദേശിക ജനകീയപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും പകരക്കാരനാകാതെ, അവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിപുലപ്പെടുത്തുന്ന ഉപാധിയായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. വലതുപക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുന്ന വൈകാരിക ധ്രുവീകരണത്തെ അതേ രീതിയിൽ അനുകരിക്കുന്നതല്ല ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ യഥാർഥ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള രാഷ്ട്രീയസംവാദം സൃഷ്ടിക്കുകയും വ്യാജവിവരങ്ങളെ വസ്തുതകൾകൊണ്ട് നേരിടുകയും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥതയിലും നിയന്ത്രണത്തിലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന അധികാരബന്ധങ്ങളെ വിമർശനവിധേയമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെയാണ് ജനാധിപത്യപരമായ ബദൽ രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടത്.

അമേരിക്കൻ ആധിപത്യവും
ഗ്ലോബൽ സൗത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും

അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ലുലയുടെ വിജയം അമേരിക്കയുമായുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെയായിരിക്കണം, ചൈനയുമായും ബ്രിക്സ് കൂട്ടായ്മയുമായും ബന്ധങ്ങൾ എത്രത്തോളം വികസിപ്പിക്കണം, ആഗോള സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയിൽ ഡോളറിന്റെ ആധിപത്യത്തെ എങ്ങനെ സമീപിക്കണം, ഗ്ലോബൽ സൗത്തിലെ രാജ്യങ്ങൾ അന്താരാഷ്ട്ര സ്ഥാപനങ്ങളിൽ കൂടുതൽ സ്വാധീനം നേടിയെടുക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയാണ് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ വീണ്ടും രാഷ്ട്രീയചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്; ലുലയുടെ മുൻ ഭരണകാലം മുതൽ തുടരുന്ന ബഹുമുഖ നയതന്ത്രത്തിന്റെയും ചൈനയുമായുള്ള സാമ്പത്തികബന്ധങ്ങളുടെ വിപുലീകരണത്തിന്റെയും ബ്രിക്സ് കൂട്ടായ്മയിലൂടെയുള്ള സഹകരണത്തിന്റെയും പ്രാധാന്യം, ബ്രസീലിനെ വാഷിങ്ടണിന്റെ വിദേശനയത്തിന് അനുസൃതമായി മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാജ്യമായി ചുരുക്കാനാവില്ലെന്ന നിലപാടിനെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. അമേരിക്കയും ചൈനയും ബ്രസീലിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യാപാരപങ്കാളികളായതിനാൽ, ലുലയുടെ വിദേശനയത്തെ അമേരിക്കയുമായുള്ള ബന്ധം പൂർണമായി വിച്ഛേദിക്കുന്ന പദ്ധതിയായി കാണുന്നതിനെക്കാൾ, സ്വന്തം സാമ്പത്തികവും നയതന്ത്രപരവുമായ താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളിൽ കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രമായ ഇടം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമായി മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് ഉചിതം.

അതേസമയം, ബ്രിക്സിന്റെ വളർച്ചയെയോ ചൈനയുമായുള്ള സഹകരണത്തെയോ മാത്രം അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധിക്കുള്ള പരിഹാരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ശരിയല്ല; കാരണം, ആഗോള ശക്തികളുടെ മത്സരത്തിൽ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാധീനം വർധിക്കുന്നതും അതിന്റെ അധ്വാനിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സാമൂഹികനീതി ഉറപ്പാക്കുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ലെന്നും, ഏതൊരു അന്താരാഷ്ട്ര പങ്കാളിത്തവും തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനും വിഭവങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യപരമായ വിനിയോഗത്തിനും മുൻഗണന നൽകുന്നുണ്ടോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടണമെന്നും തിരിച്ചറിയണം. അമേരിക്കൻ ആധിപത്യത്തെ വിമർശിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിന് ചൈനീസ് മൂലധനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും വൻകിട കമ്പനികളുടെ വിഭവചൂഷണത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ശേഷിയുമുണ്ടാകണം; അല്ലാത്തപക്ഷം സാമ്രാജ്യത്വവിരുദ്ധത ജനകീയ വിമോചനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയമെന്നതിൽനിന്ന് ഒരു ശക്തികേന്ദ്രത്തെ മറ്റൊരു ശക്തികേന്ദ്രംകൊണ്ട് പകരംവയ്ക്കാനുള്ള നയതന്ത്രപരമായ നിലപാടായി ചുരുങ്ങിപ്പോകും.

ലുലയുടെ നാലാമത്തെ വിജയത്തെ ചരിത്രപ്രാധാന്യമുള്ള ഇടതുപക്ഷ മുന്നേറ്റമായി കാണുമ്പോഴും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയ ഭരണകാലം നേരിടാനിരിക്കുന്ന വെല്ലുവിളികൾ ചെറുതല്ലെന്ന യാഥാർഥ്യം അവഗണിക്കാനാവില്ല. വലതുപക്ഷ പാർട്ടികൾക്ക് ശക്തമായ സ്വാധീനമുള്ള കോൺഗ്രസും സാമ്പത്തിക സമ്മർദങ്ങളും പൊതുകടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആശങ്കകളും പുതിയ ഭരണത്തിന്റെ നയങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്നതിൽ വലിയ പ്രതിബന്ധങ്ങളാകാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രസിഡന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ വിജയം നിയമനിർമാണരംഗത്തെ വിജയമായി സ്വയം മാറുകയില്ലെന്നും, സാമൂഹികക്ഷേമത്തിനുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങളെ യാഥാർഥ്യമാക്കാൻ ഭരണകൂടത്തിന് ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിലനിർത്തുകയും സാമ്പത്തികനയങ്ങളിലെ വിട്ടുവീഴ്ചകൾക്ക് ജനാധിപത്യപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കുകയും വേണമെന്നും തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവിജയവും വിമോചനപരമായ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വിജയവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പ്രസക്തമാകുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അധികാരം നേടുക എന്നത് ജനകീയമുന്നേറ്റങ്ങൾക്ക് ഭരണപരമായ ഇടം തുറന്നുകൊടുക്കുന്ന നിർണായകമായ ഘട്ടമാണെങ്കിലും, സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന വർഗപരമായ അസമത്വങ്ങളെയും വംശീയ വിവേചനങ്ങളെയും പുരുഷാധിപത്യത്തെയും ഭൂമിയുടെയും വിഭവങ്ങളുടെയും അസമമായ ഉടമസ്ഥതയെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള നിരന്തരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയാണ് ആ വിജയം യഥാർഥമായ സാമൂഹികമാറ്റത്തിലേക്ക് വികസിക്കുന്നത്. ഭരണകൂടത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നതോടൊപ്പം അതിന്റെ പരിമിതികളെ തുറന്നുകാട്ടാനും, സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയപക്ഷത്തോടുള്ള വിമർശനാത്മകമായ സമീപനം നിലനിർത്താനും, അധികാരത്തിലെത്തിയ ഇടതുപക്ഷത്തെ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് വിധേയമാക്കാനും കഴിയുമ്പോഴാണ് ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രമായി ചുരുങ്ങാതെ ജനാധിപത്യപരമായ വിമോചനത്തിന്റെ ഉപാധിയായി നിലനിൽക്കുന്നത്.

ലുലയുടെ വിജയം അതിനാൽ ലാറ്റിനമേരിക്കൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് ആഘോഷിക്കാനുള്ള ഒരു നിമിഷം മാത്രമല്ല, തീവ്രവലതുപക്ഷത്തിന്റെ സാമൂഹികാടിത്തറയെ ദുർബലപ്പെടുത്താനും സാമ്പത്തികനീതിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കാനും ജനാധിപത്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ പരിധികൾക്കപ്പുറം വികസിപ്പിക്കാനും ലഭിച്ച പുതിയൊരു അവസരം കൂടിയാണ്. എന്നാൽ, ഈ അവസരത്തെ ചരിത്രപരമായ മാറ്റമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യണമെങ്കിൽ അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽനിന്ന് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് രാഷ്ട്രീയം മടങ്ങിയെത്തുകയും തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും ആദിവാസികളുടെയും കറുത്തവർഗക്കാരുടെയും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ ഭരണത്തിന്റെ മുൻഗണനകളായി മാറുകയും വേണം. ബ്രസീൽ വീണ്ടും ഇടതുപക്ഷത്തിന് ജനവിധി നൽകിയിരിക്കുന്നു; ഇനി ആ ജനവിധിയെ സാമൂഹികനീതിയുടെയും സമത്വത്തിന്റെയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ദിശയിൽ എത്രത്തോളം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുമെന്നതായിരിക്കും ലുലയുടെ നാലാമത്തെ ഭരണകാലത്തിന്റെ യഥാർഥ ചരിത്രപരമായ അളവുകോൽ.