ഗ്രീൻലാൻഡിനു മേൽ അമേരിക്കൻ കണ്ണ്;
സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ
ആർട്ടിക് തന്ത്രങ്ങൾ

ഗ്രീൻലാൻഡ് വീണ്ടും രാജ്യാന്തരരാഷ്ട്രീയത്തിൽ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായി ചർച്ചകളിൽ, വിലപേശലുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ഇതു സംബന്ധിച്ച അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഡോണൾഡ് ട്രംപിന്റെ തുടരെത്തുടരെയുള്ള പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ നിസ്സാരമെന്നു പറഞ്ഞ് തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. വെനിസ്വേല നൽകുന്ന പാഠം അതാണ്.

ഡാനിഷ് ഭരണത്തിന് കീഴിലുള്ള സ്വയംഭരണ പ്രദേശമാണ് ഗ്രീൻലാൻഡ്. ഇവിടുത്തെ ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങളിൽ അവർക്ക് വലിയ അധികാരമുണ്ടെങ്കിലും, വിദേശനയവും സുരക്ഷയും ഡെന്മാർക്കിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഗ്രീൻലാൻഡിനുമേൽ അമേരിക്കൻ സമ്മർദ്ദം വർദ്ധിക്കുന്നതിനാലും, നാറ്റോ സഖ്യകക്ഷികളുടെ സൈനികനീക്കങ്ങൾ കാരണവും ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് മാറ്റം വരികയാണ്. ഗ്രീൻലാൻഡ് സ്വന്തമാക്കണമെന്ന ട്രംപിന്റെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം കാര്യങ്ങൾ സങ്കീർണ്ണമാക്കുന്നു.

വിഷയം പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലെ വലിയ തർക്കമായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഡെന്മാർക്കിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സൈനികാഭ്യാസത്തിനായി ചെറിയ യൂറോപ്യൻ സൈന്യം ഗ്രീൻലാൻഡ് തലസ്ഥാനമായ നൂക്കിൽ (Nuuk) എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ട്രംപിന്റെ സമ്മർദ്ദത്തിന് മറുപടിയായി ഫ്രാൻസ് ഇതിനകം "ഓപ്പറേഷൻ ആർട്ടിക് എൻഡുറൻസ്" എന്ന പേരിൽ സൈന്യത്തെ അയച്ചതായാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ.

തങ്ങളുടെ നാടിനെ അവകാശങ്ങളുള്ള ഒരു സമൂഹമായി കാണുമോ, അതോ വൻശക്തികളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കും കച്ചവട ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയിലാണ് ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികൾ. 57,000 ആളുകൾ മാത്രമാണ് അവിടെയുള്ളത് എങ്കിലും, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതയും വിഭവസമ്പത്തും വൻശക്തികളെ ആകർഷിക്കുന്നു. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും ചെറിയരാജ്യങ്ങൾക്ക് മേൽ വലിയ സമ്മർദ്ദമുണ്ടാക്കാൻ കാരണമാകാറുണ്ട്.

1951-ൽ ഡെന്മാർക്കും അമേരിക്കയും തമ്മിലുണ്ടാക്കിയ പ്രതിരോധ കരാറിനെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞാലേ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാനാകൂ. കരാർ പ്രകാരം ഗ്രീൻലാൻഡിലെ "പ്രതിരോധ മേഖലകളിൽ" വലിയ തോതിലുള്ള സൈനിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്താൻ അമേരിക്കയ്ക്ക് അനുവാദം ലഭിച്ചു. ദ്വീപിൽ എവിടെയും സഞ്ചരിക്കാനും അമേരിക്കൻ സൈനികാവശ്യങ്ങൾക്കായി സ്ഥലം ഉപയോഗിക്കാനുമുള്ള വിപുല അധികാരവും ഇതിലൂടെ അവർക്ക് ലഭിച്ചു.

ഈ കരാർ ഗ്രീൻലാൻഡിലെ ജനങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തതല്ല. മറിച്ച്, ശീതയുദ്ധകാലത്തെ തന്ത്രപരമായ തീരുമാനമായിരുന്നു. വടക്കൻ അറ്റ്‌ലാന്റിക് മേഖലയിലും ആർട്ടിക് പ്രദേശത്തും തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കാനും, ശത്രുക്കളുടെ നീക്കങ്ങൾ നേരത്തെ തിരിച്ചറിയാനും, വിമാനങ്ങൾക്കും കപ്പലുകൾക്കും സുരക്ഷിത പാതയൊരുക്കാനും അമേരിക്കയ്ക്ക് ഗ്രീൻലാൻഡ് ആവശ്യമായിരുന്നു.

ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികൾ എടുത്തുപറയുന്ന പ്രധാന കാര്യവും ഇതാണ്. ഗ്രീൻലാൻഡിലെ, ഇന്ന് പറയുന്ന സുരക്ഷാപ്രശ്നങ്ങൾ ചൈന കാരണം തുടങ്ങിയതല്ല. മറിച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു വൻശക്തി (അമേരിക്ക) തങ്ങളുടെ സൈനികാവശ്യങ്ങൾക്കായി താവളങ്ങളും റഡാറുകളും സ്ഥാപിച്ചതോടെ തുടങ്ങിയതാണ്. ഗ്രീൻലാൻഡിലെ മഞ്ഞും ഭൂപ്രകൃതിയും അമേരിക്കയുടെ സൈനികതാല്പര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയതോടെ ഗ്രീൻലാൻഡിലെ അമേരിക്കൻ സാന്നിധ്യം ശക്തമായി. ഇന്ന് 'പിറ്റുഫിക് സ്പേസ് ബേസ്' (Pituffik Space Base) എന്നറിയപ്പെടുന്ന സൈനിക താവളം ആർട്ടിക് മേഖലയിലെ നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും ശത്രുനീക്കം നേരത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനും വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത്രയും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരിടം കൈവശമുള്ള രാജ്യത്തിന് ആ പ്രദേശത്തിന്മേൽ വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികൾ വളരെ വ്യക്തമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: "അമേരിക്കയ്ക്ക് നിലവിൽ തന്നെ ഇത്രയധികം അധികാരങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളും അവിടെയുള്ളപ്പോൾ, പിന്നെന്തിനാണ് ട്രംപ് ഈ പ്രദേശം സ്വന്തമാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്?"

ഡാനിഷ് ഭരണവും ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ സ്വയംഭരണാധികാരവും

ഡെന്മാർക്കിന്റെ അധിനിവേശചരിത്രവും പിന്നീട് അവർ കൊണ്ടുവന്ന പരിഷ്കാരങ്ങളുമാണ് ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ അവസ്ഥ നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ഡെന്മാർക്കിന്റെ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ഒരു പ്രധാന കാര്യമുണ്ട്: 'സെൽഫ് ഗവൺമെന്റ് ആക്ട്' പ്രകാരം ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികളെ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്ന, സ്വയം തീരുമാനമെടുക്കാൻ അവകാശമുള്ള ജനതയായി (People with right to self-determination) കണക്കാക്കുന്നു. ഇത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ ഭാവി മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലെ തലസ്ഥാനങ്ങളിൽ (ഉദാഹരണത്തിന് വാഷിംഗ്ടണിലോ കോപ്പൻഹേഗനിലോ) ഇരുന്ന് ആർക്കും തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയില്ല.

എങ്കിലും, ഈ സ്വയംഭരണാധികാരത്തിന് ചില പരിധികളുണ്ട്. ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങളിൽ അവർക്ക് ഭരണാധികാരമുണ്ടെങ്കിലും, വിദേശനയവും പ്രതിരോധവും ഇപ്പോഴും ഡെന്മാർക്കിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ഈ സംവിധാനം വഴി ഗ്രീൻലാൻഡ് 'നാറ്റോ' സഖ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി തുടരുന്നു. തന്മൂലം, സൈനിക താവളങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ സഖ്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ സുപ്രധാന കാര്യങ്ങളിൽ പൂർണ്ണമായ തീരുമാനം എടുക്കാൻ ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ തലസ്ഥാനമായ നൂക്കിന് (Nuuk) കഴിയില്ല.

ചുരുക്കത്തിൽ, ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികൾ സന്ദിഗ്ധാവസ്ഥയിലാണ്. അവർക്ക് സ്വയം തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള നിയമപരമായ അവകാശമുണ്ടെങ്കിലും സുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ ഡെന്മാർക്കും അമേരിക്കയും നാറ്റോയുമാണ് നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ട്രംപിന്റെ ഇടപെടലുകൾ ഇത്ര ആശങ്കയുണ്ടാക്കുന്നത്. ഗ്രീൻലാൻഡിന് അധികാരം കുറഞ്ഞ മേഖലകളെയാണ് (പ്രതിരോധം, ഉടമസ്ഥാവകാശം) അദ്ദേഹം ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത്.

നൂക്കിലെ സൈന്യവും,
വാഷിംഗ്ടണിലെ ചർച്ചകളും

അമേരിക്കയുടെ ദേശീയ സുരക്ഷയ്ക്കായി ഗ്രീൻലാൻഡ് തങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാകണം എന്ന ട്രംപിന്റെ ഉറച്ച നിലപാടാണ് ഇപ്പോഴത്തെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് കാരണം. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ വാഷിംഗ്ടണിൽ ഡെന്മാർക്ക് വിദേശകാര്യ മന്ത്രിയും അമേരിക്കൻ നേതാക്കളും തമ്മിൽ നടന്ന ചർച്ചകളിൽ ഈ വിഷയത്തിൽ വലിയ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം നിലനിൽക്കുന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു.

ഡെന്മാർക്ക് ഇതിനോട് പ്രതികരിച്ചത് ആർട്ടിക് മേഖലയിൽ തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ശക്തമാക്കിയും മറ്റ് സഖ്യകക്ഷികളുടെ സഹായം തേടിയുമാണ്. അമേരിക്ക ഒറ്റയ്ക്ക് അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് പകരം, പ്രതിരോധ കാര്യങ്ങൾ 'നാറ്റോ' വഴി കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്ന് ഗ്രീൻലാൻഡ് സർക്കാരും ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഗ്രീൻലാൻഡ് അമേരിക്ക പിടിച്ചെടുക്കുന്നത് നാറ്റോ സഖ്യത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന് ഭീഷണിയാകുമെന്ന് യൂറോപ്യൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

ഇതോടൊപ്പം, തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കാൻ യൂറോപ്യൻ സഖ്യകക്ഷികൾ സംയുക്ത സൈനികാഭ്യാസങ്ങളും നടത്തുന്നുണ്ട്. ഇതാണ് "ഓപ്പറേഷൻ ആർട്ടിക് എൻഡുറൻസ്" (Operation Arctic Endurance) സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു പങ്കാളി എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് മാറി, ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം വേണമെന്ന് അമേരിക്ക വാദിക്കുമ്പോൾ, തങ്ങളും ഈ മേഖലയിൽ ഉണ്ടെന്ന് കാണിക്കാനാണ് യൂറോപ്പ് ശ്രമിക്കുന്നത്.

സുരക്ഷാ ചർച്ചകൾക്കുപിന്നിലെ
ഖനിജ സമ്പത്ത്

ഗ്രീൻലാൻഡിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഇത്രയധികം ചർച്ചകൾ നടക്കാൻ കാരണം അവിടുത്തെ വിഭവസമ്പത്താണ്. യൂറോപ്യൻ യൂണിയന്റെ ഒരു റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, ലോകത്തിന് അത്യാവശ്യമായ 34 പ്രധാന അസംസ്‌കൃത വസ്തുക്കളിൽ (Critical Raw Materials) 25 എണ്ണവും ഗ്രീൻലാൻഡിലുണ്ട്. ഔദ്യോഗിക സർവേകളും ഇത് ശരിവെക്കുന്നു.

ബാറ്ററികൾക്കും വിൻഡ് ടർബൈനുകൾക്കും ആവശ്യമായ ഗ്രാഫൈറ്റ്, പ്രതിരോധ മേഖലയിലും ഇലക്ട്രോണിക്സ് ഉപകരണങ്ങളിലും ഉപയോഗിക്കുന്ന അപൂർവ്വ ലോഹങ്ങൾ (Rare Earths), കൂടാതെ നിക്കൽ, ചെമ്പ് എന്നിവയുടെ വലിയ ശേഖരം ഗ്രീൻലാൻഡിലുണ്ട്. ഈ വിഭവങ്ങൾ ആര് നിയന്ത്രിക്കുന്നുവോ, അവർക്ക് ആഗോളവിപണിയിലും വിതരണ ശൃംഖലയിലും വലിയ സ്വാധീനം ലഭിക്കും. ഇത് വൻകിട കമ്പനികളുടെ ലാഭത്തെയും രാജ്യങ്ങളുടെ അധികാരത്തെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികൾ ഒരു അപകടം കാണുന്നത്. വൻശക്തികൾ ആദ്യം ഗ്രീൻലാൻഡിനെ "വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടത്" എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു, പിന്നീട് സൗഹൃദത്തിൽ നിന്ന് മാറി അധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഗ്രീൻലാൻഡ് സ്വന്തമാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ട്രംപ് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം ഒരു സഖ്യകക്ഷിയെപ്പോലെയല്ല, മറിച്ച് ആ സ്ഥലം വാങ്ങാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു 'മുതലാളി'യെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്.

റഷ്യ- ചൈന ബന്ധവും
വൻശക്തികളുടെ കളിയും

റഷ്യയ്ക്കും ചൈനയ്ക്കും ആർട്ടിക് മേഖലയിൽ വലിയ താല്പര്യങ്ങളുണ്ട് എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. റഷ്യ ദീർഘകാലമായി ഈ മേഖലയെ തങ്ങളുടെ തന്ത്രപ്രധാനമായ ഇടമായി കാണുന്നു. ചൈനയാകട്ടെ, തങ്ങളെ ഒരു ' ആർട്ടിക്കിനടുത്തുള്ള രാജ്യം' (near-Arctic state) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുകയും അവിടെ ഗവേഷണങ്ങൾക്കും ബിസിനസ്സിനുമായി ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ, ട്രംപ് ഈ ഭീഷണികളെ ഒരു കാരണമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് മറ്റൊരു ലക്ഷ്യത്തിനാണ്: ഈ പ്രദേശത്തിനും അവിടുത്തെ വിഭവങ്ങൾക്കും മുകളിൽ അമേരിക്കയുടെ സ്ഥിരമായ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുക. റഷ്യയെയോ ചൈനയെയോ തടയാൻ ഡെന്മാർക്കിന് കഴിയില്ല എന്ന് വാദിക്കുന്നതിലൂടെ, ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കാൻ അമേരിക്കയ്ക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇത് രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള തുല്യമായ സഖ്യത്തെ (Alliance) ഒരു 'യജമാനൻ-ദാസൻ' ബന്ധമാക്കി (Hierarchy) മാറ്റുന്നു.

ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികൾ ഇതിനെ ഒരു അവഹേളനമായും മുന്നറിയിപ്പായും കാണുന്നു. അവരുടെ രാഷ്ട്രീയതീരുമാനങ്ങൾ സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് തള്ളിക്കളയാമെന്നും, അവരുടെ മണ്ണിലെ "സുരക്ഷ" എന്താണെന്ന് പുറത്തുള്ള രാജ്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുമെന്നുമാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ആർട്ടിക് കടൽപ്പാതകളും
ഭൗമരാഷ്ട്രീയവും

ആർട്ടിക് മേഖലയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മഞ്ഞുരുകുന്നതോടെ വടക്കൻ കടൽപ്പാതകൾ (Northern sea lanes) കൂടുതൽ ഉപയോഗപ്രദമായി മാറുന്നു. മഞ്ഞുപാളികൾ നീങ്ങുന്നതിനനുസരിച്ച് ഈ വഴികൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങളും വർദ്ധിക്കും. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഗ്രീൻലാൻഡ് വെറുമൊരു സൈനിക താവളം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് വടക്കൻ മേഖലയിലെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനുമുള്ള ഒരു പ്രവേശന കവാടം കൂടിയായി മാറുന്നു.

ഇത് കപ്പൽ ഗതാഗതത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, വിമാനയാത്രകൾ, കടലിനടിയിലുള്ള കേബിളുകൾ തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, നിരീക്ഷണം എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ആർട്ടിക് മേഖല കൂടുതൽ സൈനികവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നത് ശത്രുരാജ്യങ്ങൾക്ക് മേൽ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം സഖ്യകക്ഷികൾക്ക് മേലും ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ അമേരിക്കയെ സഹായിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ട്രംപിന്റെ ഇത്തരം പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ 'നാറ്റോ' സഖ്യത്തിനുള്ളിലെ വലിയൊരു ഭീഷണിയായി യൂറോപ്യൻ നേതാക്കൾ കാണുന്നത്. ഒരു സഖ്യകക്ഷി മറ്റൊരു സഖ്യകക്ഷിയുടെ പ്രദേശം വിലപേശലിന് വയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആ കൂട്ടായ്മയുടെ വിശ്വാസ്യതയാണ് തകരുന്നത്.

അമേരിക്കൻ ഇടപെടലും
നിയമപരമായ തടസ്സങ്ങളും

ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ രാഷ്ട്രീയപദവി മാറ്റാൻ അമേരിക്ക ബലപ്രയോഗമോ ഭീഷണിയോ ഉപയോഗിച്ചാൽ, അത് അന്താരാഷ്ട്രനിയമങ്ങളുടെ ലംഘനമാകും. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയോ അതിർത്തിയെയോ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നത് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ നിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികൾക്ക് സ്വന്തം ഭാവി തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്ന് ഡെന്മാർക്കിന്റെ നിയമങ്ങളും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

1951-ലെ പ്രതിരോധ കരാർ അമേരിക്കയ്ക്ക് അവിടെ അധികാരം നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് ചിലർ വാദിച്ചേക്കാം. ആ കരാർ സൈനിക ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അവിടെ പ്രവേശിക്കാൻ അനുവാദം നൽകുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ, സൈനിക ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ആ അനുവാദം ഒരു രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള നിയമപരമായ അവകാശമല്ല. ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികളുടെയോ ഡെന്മാർക്കിന്റെയോ താല്പര്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി അവിടെ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താൻ ഈ കരാർ അധികാരം നൽകുന്നില്ല. ഒരു സഖ്യത്തിൽ അംഗമാണ് എന്നത് മറ്റൊരു രാജ്യം നിങ്ങളെ വിഴുങ്ങാനുള്ള സമ്മതമല്ല.

മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം, അമേരിക്കയ്ക്ക് നിലവിൽ തന്നെ ഗ്രീൻലാൻഡിൽ വലിയ സൈനിക അവകാശങ്ങളുണ്ട് എന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ "പ്രതിരോധത്തിന് അത്യാവശ്യമാണ്" എന്ന ട്രംപിന്റെ വാദം നിലനിൽക്കില്ല. ഇത് സുരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തെ വിഭവങ്ങളും ഭൂമിയും സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്.

അധിനിവേശത്തിന്റെ ചരിത്രം

ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികളും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും ഈ പ്രതിസന്ധിയെ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായിട്ടല്ല കാണുന്നത്. അമേരിക്ക മുൻപ് നടത്തിയിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് അവർ ഇതിനെ വിലയിരുത്തുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, 1989-ൽ അമേരിക്ക പാനമ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, അത് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളുടെ ലംഘനമാണെന്ന് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ജനറൽ അസംബ്ലി അപലപിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അത് ആവശ്യമായ നീക്കമാണെന്നായിരുന്നു അന്ന് അമേരിക്കയുടെ വാദം. അതുപോലെ, വെനിസ്വേലയിൽ നിക്കോളാസ് മഡുറോയെ പിടികൂടാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള അമേരിക്കൻ നീക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകളും ഈ തർക്കം വീണ്ടും സജീവമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റിന്റെ അധികാരത്തിനാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന രേഖകൾ പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.

ഗ്രീൻലാൻഡ് നിവാസികളെ സംബന്ധിച്ച് ഇത് വളരെ ഗൗരവമുള്ള കാര്യമാണ്. കാരണം, അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ പാലിക്കുന്നത് ഒരു നിർബന്ധമില്ലാത്ത കാര്യമായാണ് അമേരിക്കൻ നിലപാടുകൾ പലപ്പോഴും തോന്നിപ്പിക്കുന്നത്. ചെറിയ രാജ്യങ്ങളെ അവകാശങ്ങളുള്ള ജനതയായി കാണുന്നതിന് പകരം, തങ്ങളുടെ നയങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള വസ്തുക്കളായി വൻശക്തികൾ കാണുന്നു എന്നതാണ് ഇതിലെ അപകടം. അമേരിക്ക തങ്ങളുടെ സഖ്യകക്ഷികൾക്കിടയിൽ വെച്ച് തന്നെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുമോ എന്ന ഭയമാണ് ഇപ്പോൾ ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ തലസ്ഥാനമായ നൂക്കിലുള്ളത്.

ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ നിലപാട്

ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ നിലപാട് വളരെ വ്യക്തമാണ്. തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പദവിയെയും ഭാവിയെയും മറ്റുള്ളവർ ബഹുമാനിക്കണമെന്നാണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. തങ്ങളുടെ പ്രതിരോധം നാറ്റോ വഴി കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നും, രാജ്യം മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിനോട് താല്പര്യമില്ലെന്നും അവർ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലാകാൻ തങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഗ്രീൻലാൻഡ് നേതാക്കൾ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞു. ഇത് അമേരിക്കയോടുള്ള എതിർപ്പല്ല. അമേരിക്കൻ സൈനിക താവളത്തോടൊപ്പം വർഷങ്ങളായി ഗ്രീൻലാൻഡ് സഹകരിച്ച് ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രതിരോധ മേഖലയിലും ഗവേഷണങ്ങളിലും ഇനിയും സഹകരിക്കാൻ അവർ തയ്യാറാണ്. എന്നാൽ, ഈ സഹകരണം ഒരു 'അടിമത്തമായി' മാറുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം തുടങ്ങുന്നത്.

ഭാവിയിൽ ഗ്രീൻലാൻഡിന് മുന്നിൽ പല നിയമപരമായ വഴികളുണ്ട്:

ഈ ഓരോ വഴിയും തീരുമാനിക്കേണ്ടത് ഗ്രീൻലാൻഡിലെ ജനങ്ങളും അവിടുത്തെ ഭരണകൂടവുമാണ്. ഡെന്മാർക്കിന്റെ നിയമപ്രകാരം ഗ്രീൻലാൻഡ് ഒരു തുല്യപങ്കാളിയാണ്. എന്നാൽ ട്രംപിന്റെ സമീപനം ഈ അടിത്തറയെ തകർക്കുന്നതാണ്. ഡെന്മാർക്ക് വേണോ അതോ അമേരിക്ക വേണോ എന്ന തെറ്റായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിലേക്ക് ഇത് ഗ്രീൻലാൻഡിനെ തള്ളിവിടുന്നു. സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാനുള്ള ഗ്രീൻലാൻഡിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ഇവിടെ തകർക്കപ്പെടുന്നത്. സാമ്രാജ്യത്വരാജ്യങ്ങൾ എല്ലാക്കാലത്തും കൊണ്ടാടിയ "വെള്ളക്കാരന്റെ ബാധ്യതാ" സിദ്ധാന്തം ഇപ്പോൾ കെട്ടിയിറക്കുന്നത് തദ്ദേശീയരായ ഗ്രീൻലാൻഡ് ജനതയുടെ നെഞ്ചത്താണ്.